ก็เป็นคนธรรมดาที่ชีวิตต้องมาเป็นครูเพียงเพราะความรักในเสียงดนตรี ปัจจุบันเป็น Ph.D. Candidate (Musicology) จากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งแถบศาลายา ก่อนหน้านี้สอบชิงทุนรัฐบาลญี่ปุ่นไปเรียนที่ Chiba University （千葉大学）　และสามารถสอบเข้าศึกษาต่อในระดับ Ph.D. ในสาขาวิชา Ethnomusicology ณ Tokyo University of Arts （芸術大学）ได้ แต่ต้องพลาดโอกาสเพราะอาจารย์ที่ปรึกษาเต็ม ต้องรอเป็นนักศึกษาวิจัย 1 ปี แต่ระหว่างนั้นจะไม่ได้รับทุนเพราะผมสอบข้ามโปรแกรมและข้ามมหาวิทยาลัยซึ่งผิดสัญญารับทุน จึงจำใจต้องสละสิทธิเพราะขี้เกียจเสียเงินทั้งที่พ่อแม่บอกว่า...ลุยเลยลูก...เอาทุน พ.ก.ม.ก. นี้แหละ... แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเรื่องของภาษาญี่ปุ่นที่ดูเหมือนจะมีประโยชน์และสร้างงานและรายได้ให้อย่างไม่น่าเชื่อ...ซึ่งไม่สามารถบอกได้ ณ ที่นี่ว่าสร้างงานและสร้างรายได้อย่างไร ^^:

เคยขอทุนมหาวิทยาลัยเรียนปริญญาเอกแต่เขาไม่ให้...  ตอนนี้ก็เลยเอาเงินเก็บที่สะสมมาทั้งชีวิตมาจ่ายค่าเทอมและค่าเครื่องบินไปกลับตลอดจนค่าทีพักที่ต้องขึ้น-ลงไปเรียนและสอนหนังสือไปด้วยพร้อมกันมาจนวันนี้จะเข้าปีที่ 5 แล้ว

ปัจจุบันใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย  ปั่นจักรยานไปทำงานทุกวัน  ฝากปากท้องกับโรงอาหารลานอิฐ (และลานเลบ้างหากเบื่ออาหารลานอิฐขึ้นมา) ยามว่างหากไม่ติดภาระการสอนหรือต้องขึ้นไปเรียนก็จะไปช่วยกิจกรรมต่างๆของมหาวิทยาลัยเท่าที่จะทำได้  เช่น  ร่วมกิจกรรมของนักเรียนและนักศึกษา  ไปแจมเวลาหน่วยงานต่างๆมีสัมมนาหรือกิจกรรมคณะ  ไปปั่นจักรยานรณรงค์ลดโลกร้อน  ไปสอนดนตรีให้เด็กๆแบบฟรีๆไม่คิดเงิน..แต่เอาความสบายใจไว้ก่อน  งานบุญการกุศลอะไรขอให้บอก  และอีกมากมายตามแต่กิจกรรมที่เข้ามา

นอกจากนี้ยังมีความตั้งใจทางวิชาการที่กำลังอยู่ระหว่างดำเนินงานอีกหลายเรื่อง  เช่น  งานวิจัยของ สกว. เรื่อง 50 ปีพัฒนาการดนตรีของไทย : ดนตรีเป็นอาชีพใหม่ของสังคมไทย ซึ่งเป็นโครงการชุดวิจัยทางด้านดนตรีชุดแรกของเมืองไทยที่ สกว. ให้ทุน  ซึ่งดำเนินการเสร็จแล้วและอยู่ระหว่างเสนอผลงาน  และมีหนังสือและตำราอยู่ระหว่างการเขียน 2 - 3 เรื่อง  ที่เด่นๆคือ  หนังสือเรื่อง Ethnomusicology ซึ่งตั้งใจให้เป็นหนังสือที่รวบรวมหลักการ  และพื้นฐานในการทำวิจัยเรื่องนี้ที่จะช่วยพัฒนาวงการดนตรีของไทย  ซึ่งอาจไม่ใช่หนังสือที่ดีที่สุด  แต่เชื่อว่าน่าจะเป็นการจุดประกายวงการวิชาการดนตรีบ้านเราที่กำลังสับสนระหว่าง Ethnomusicology กับ　Musicology ได้บ้าง  ส่วนอีกเล่มที่คาดว่าน่าจะเสร็จและตีพิมพ์ก่อน  คือ  ดนตรีญี่ปุ่น　（日本の民族音楽）เพราะได้เริ่มนำเอามาตีพิมพ์ในรูปแบบบทความวิชาการบ้างแล้ว  ยามว่างจากงานอื่นๆยังเขียนบทความวิชาการและเรื่อวราวอื่นๆเกี่ยวกับดนตรีและญี่ปุ่นศึกษาลงตีพิมพ์ในวารสารต่างๆ  เช่น  วารสารเพลงดนตรี  และที่ประชุมเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษาแห่งประเทศไทย ฯลฯ อีกด้วย

สำหรับงานอดิเรกที่สนใจคือเรื่องราวเกี่ยวกับรถไฟ  โดยเป็นหนึ่งในคณะกรรมการบริหารเวบไซด์รถไฟไทยดอทคอม (http://www.rotfaithai.com) ซึ่งเป็นกลุ่มคนรักรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไทยจากบุคคลหลากหลายสาขาอาชีพ  ดูเรื่องราวความผูกพันระหว่างผมกับรถไฟได้ที่ http://portal.rotfaithai.com/modules.php?name=Staff#krunon

ช่วงเย็นสามารถพบตัวได้แถบถนนริมทะเลหน้าคณะ วทท. หรือเขื่อนแถบ วอศ. เพราะจะไปออกกำลังกายแถบนั้น  รวมทั้งไปสังเกตดูวิถีความเป็น ม.อ.และสนทนาแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากคนรอบข้างที่พบเห็นแถบนั้นทุกวัน ส่วนเวลา 1 - 4 ทุ่มช่วงวันจันทร์ - พฤหัสบดีก็จะไปด้วยใจ...ไปนั่งสอนดนตรีไทยให้เด็กๆที่ชมรมนาฏศิลป์และดนตรีไทย  ของกองกิจการนักศึกษา ม.อ. ทุกคืน

ความฝันสูงสุดคืออยากเรียนจบเร็วๆ (แต่คงช้าหน่อยเพราะเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยมันเหนื่อยไม่ใช่เล่น)  แล้วอยากสร้างครอบครัว  เพราะรู้สึกว่าได้เวลาแล้วล่ะ.. 555+

。。。これからもよろしくね！。。。