นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Ico24 ครอบครัวตัววุ่น .. ตอน.. เมื่อรู้ว่าเป็นมะเร็งเต้านม!!!

Ico48
KT [IP: 58.8.11.168]
28 มกราคม 2555 18:09
#74296

@Khun Nuan

ดิฉันเข้าใจค่ะว่าโรคนี้มันน่ากลัวยังไง และการที่จะเข้าไปปรึกษาคุณหมอเพื่อตรวจว่าเป็นหรือไม่เป็นเนี่ยมันต้องใช้ความกล้ามากๆ ดิฉันพอก้อนเนื้อครั้งแรกตอนอายุ 17 ตอนเรียนอยู่ ม หก ตอนนั้นกลัวมาก แต่ไม่กล้าบอกใครเลย ไม่ว่าจะเป็นคุณแม่ หรือเพื่อนสนิท ครั้งแรกที่รู้สึกเป็นเป็นก้อนเล็กๆกลิ้งได้ค่ะ ประมาณปลายนิ้วก้อย ก็สองหาอ่านในอินเตอร์เน็ตดูว่ามะเร็งเต้านมเป็นอย่างไร หรือว่าเวลามีโอกาศไปโรงพยาบาลก็หยิบแผ่นพับเกี่ยวกับมะเร็งเต้านมมาอ่านดู ยิ่งอ่าน ยิ่งกลัว จนไม่กล้าไปหาคุณหมอ ผ่านไปเกือบสองปี ก็ไม่กล้าไป จนกระทั่งวันดีคืนดีคลำเจ้าก้อนนั้นแล้วรู้สึกว่ามันใหญ่ขึ้นจนขนาดเท่าหัวแม่โป้ง เลยกลัวมากจนต้องไปบอกคุณแม่ และรีบไปหาหมอกันค่ะ เริ่มตั้งแต่ให้คุณหมอลองคลำดู หมอหลายท่านก็บอกว่าไม่เป็นไรหรอก ยังเด็ก อายุ 19 เอง แล้วก้อนกลักษณะนี้ไม่เป็นมะเร็งแน่นอน แต่คุณแม่ก้อไม่วางใจต้องไปทำ ทั้ง ultrasound และเมมโมแกรม และสุดท้ายเอาผลตรวจทุกอย่างไปหาคุณหมอ ศุภกรณ์ ที่โรงพยาบาลกรุงเทพ (ปกติท่านเป็นอาจารย์หมออยู่ที่โรงพยาบาลศิริราช เชี่ยวชาญด้านมะเร็งเต้านมโดยเฉพาะ) ถึงแม้ว่าจะมีข้อมูลมากเพียงไร มีคุณหมอคอนเฟิร์มหลายท่านว่าไม่เป็นนื้อร้ายแน่นอน แต่มันก็ทำใจลำบากค่ะ การที่ไปพบคุณหมอที่เ็ป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ก็ทำเอาหวั่นๆได้เหมือนกัน เพราะว่าถ้าเกิดคุณหมอตรวจดูแล้วบอกว่า เป็นเนื้อร้าย คงจะแย่มากเลยค่ะ

พอเข้าไปพบคุณหมอพร้อมกับคุณแม่ ตอนแรกก็อายนะคะพี่เป็นคุณหมอผู้ชาย แต่ดิฉันก็เชื่อแม่ค่ะว่าคุณหมอท่านนี้คือท่านที่ดีที่สุดที่คุณแม่พามาหาแล้ว คุณหมอใจดีมาก ยิ้มให้แล้วก็บอกว่าหมอขออนุญาตนะ จะตรวจให้ว่าเป็นอะไร แต่ก็ให้กำลังใจว่า หนูยังเด็กอยู่ ไม่เป็นไรหรอก ทั้งคุณแม่ก็สบายใจได้ และพอตรวจเสร็จ คุณหมอก็บอกว่า ก้อนอย่างงีไม่เป็นชัวร์ และคอนเฟิร์มสิ่งที่คุณหมอท่านอื่นบอกว่ามันคือ fibroadenoma เป็นเนื้อธรรมดาไม่อันตราย แต่แนะนำให้ผ่าตัดออกซะเพระาก้อนมันใหญ่แล้ว จากการคำนวณคุณหมอคิดว่าก้อนของเรามีขนาดความยาวสี่เซ็นค่ะ คุณแม่ลองถามว่าต้องอัตราซาวน์ หรือทำเมมโมแกรมใหม่มั้ย คุณหมอยังดุคุณแม่อีกว่า จะให้ลูกเจ็บอีกทำไมที่จริงพวกนี้ไม่ต้องทำมาเลยก็ได้ ก้อนแค่นี้คลำรู้ตำแหน่งแล้วผ่าออกก็อได้แล้ว หลังจากนั้นก็อนัดผ่าออกอีกหนึ่งอาทิตย์ให้หลังค่ะ ผ่าใช้เวลาไม่นานเลย คิดว่าเวลาผ่านจริงๆน่าจะไม่เกิน 20 นาที แต่ว่าเนื่อจะต้องมีการเตรียมตัวก่อนหลังเลยเข้าห้องผ่าตัดไปประมาณ 1 ชั่วโมงค่ะ

จากการตรวจครั้งนี้ การที่รู้ว่าก้อนเนื้อนั้นไม่ได้เป็นมะเร็งก็ดีใจค่ะ แต่สิ่งที่ดีใจที่สุดคือเพราะว่าตัวเรากล้าบอกแม่ว่าหนูเป็นนะ หลักจากที่วุ่นวายเรื่องลูกจนผ่าเสร็จ คุณแม่เลยจัดการตรวจของตัวเองบ้างแล้วสิ่งที่น่ากลัวก็เกิดขึ้นว่าพบก้อนเนื้อร้ายระยะเริ่มต้น แต่สุดท้ายคุณแม่ก็ผ่ารักษาจนหายค่ะ ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีมากที่ตัวเราเป็นแล้วคุณแม่เลยใส่ใจไปตรวจด้วยกัน ถ้าเราทิ้งนานไว้ว่านั้นและไม่บอก คุณแม่เราอาจจะไม่เคยไปตรวจเลยแล้วอาจจะรู้ตอนสายไปแล้ว

เพราะฉนั้น คุณนวลคะ ดิฉันแนะนำว่าไปตรวจแต่เนิ่นๆดีกว่าค่ะ นอกจากตัวเราเองแล้ว ยังมีคนรอบตัวและครอบครัวที่เป็นห่วงเราอยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ