นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Ico24 บันทึก "ดองเค็ม"

Ico48

บันทึก ๕๐ บรรทัด

อึมมม ...

อิอิอิ ยังดีที่ไม่ออกทะเล(ไปมากกว่านี้)

ส่วนใหญ่ผมก็กำหนดประเด็นแล้วว่าจะเเขียนเรื่องอะไร แต่บางทีมีบทนำเยอะเกินไป บทหลอกเติมมากหน่อย ก็เลยกลายเป็นว่า "เขียนไปเรื่อย" "เดินไปเรื่อยๆ"

บันทึกซีรี่ย์อย่าง "ท้าอ่าน" ผฒก็พยายามเขียนต่อเนื่องกัน ไม่พยายามให้มีบันทึกอื่นเข้ามาแทรก เหมือนที่พี่เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา เล่าไว้ครับ ถ้ามีเรื่องแทรก คนอ่านจะเสียอารมณ์ไป กำลังได้อารมรณ์อยู่ อยู่ดีๆ ก็มีเรื่องอื่นมาขวางทางซะนี่ ก็เลยจำเป็นต้องมีการ "ตัดตอน" บันทึก (ซีรี่ย์) กันไปบ้าง

บางครั้งบางทีก็จำเป็นต้องมีเรื่องแทรก เรื่องแซม เพราะมันเป็นประเด็นที่ hot กำลังเป็นที่สนใจของผู้คน หรือเรื่องมันด่วนจริงๆ เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในระยะเวลาอันใกล้

ผมไม่เคยนับบรรทัดนะครับว่าวันนี้เขียนได้กี่บรรทัดแล้ว กะประมาณเอาด้วยสายตา อาศัยความรู้สึกเอาว่า เอ้ยยาวแล้วนะ เอ้ยสั้นจุ๊ดจู๋ แต่ทั้งหมดนี้มันติดประเด็น "สั้นๆ ยาวๆ" ซึ่งไม่ได้เป็นประเด็นหลักของเรื่องในบันทึก

ผมเข้าใจว่าช่วงนี้น้องมัน'หลา กำลังยุ่งๆ กับเรื่องประชุมโน่น ประชุมนี่ รวมทั้งเรื่องของสุขภาพที่ไม่ค่อยจะเต็มร้อยนักในช่วงนี้ เมื่อ วัน ๒ วันก่อน ผมยังไปช่วยหอบหิ้ว "ยา" จากห้องจ่ายยา ให้น้องมัน'หลาอยู่เลย ยังไงๆ ก็พักๆ หน่อยก็ดีครับ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี้ผมก็จะเขียนร่างบันทึกเอาไว้ด้วยโปรแกรม "น้าแป๊ด" เก็บไว้ในเครื่อง ผมไม่ยอมใช้โปรแกรมเวิร์ดในการเขียน ทั้งๆ ที่มีเครื่องไม่เครื่องมือในการจัดรูปแบบข้อความให้หลากหลาย ข้อดีของไฟล์ที่เป็นข้อความล้วนคือเปิดอ่าน/ เขียนกับโปรแกรมทั่วๆ ไปได้ ไม่ต้องอ่าน/ เขียนกับโปรแกรมเฉพาะ อีกทั้งขนาดของไฟล์ก็จิ๋วละมุนยิ่งนัก

แต่ข้อเสียของการเก็บไว้ในเครื่องคอมฯ ก็คือ ต้องอยู่หน้าเครื่องนั้นๆ เท่านั้นถึงจะเขียนต่อ หรือทำอะไรได้

มาช่วงหลังๆ ผมก็เลยใช้พื้นที่แชร์สีชมพูนี่ครับ เป็นพื้นที่เก็บ "ร่าง" บันทึก แต่ข้อเสียของการเก็บไว้ในแชร์คือ เครื่องคอมฯ ที่เราใช้ต้องต่อกับอินเตอร์เน็ต หรือออนไลน์อยู่เท่านั้นถึงจะ "ต่อ" "ขัด" เกลา" "เพิ่ม" เรื่องให้เป็นบันทึกที่สมบูณ์ได้ อีกประการคือ ทำได้หากวงแชร์ไม่ล่ม

ข้อดีของการเก็บไว้ในวงแชร์สีชมพูก็คือ "ต่อ" ที่ไหนก็ได้ ไม่เว้นแม้แต่ "ต่อกำลังใจ"

ผมมองว่าถ้าเราปรับข้อกำหนด หรือปรับเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น ให้ขยับกันได้มากขึ้น แต่ไม่หลวมเกินไป นกเงือกก็คงจะไม่ไปไหนไกล (ก็คง) เทียวบินไปบินมาอยู่ ในมือของคนหน้าเดิม (แต่หลังไม่แน่ว่าจะเดิม) อาจจะมีคนหน้าใหม่ไฟแรงมายื้อแย่งนกเงือกไปได้บ้าง

แต่เชื่อเถอะครับ ยังไงๆ แควนพันธุ์แท้ ขาประจำนั่นแหละที่จะมาคว้า (พุง)นกเงือกไปครอง

ในที่สุดแล้ว เราก็คง (ต้อง) ไม่ลืมที่่จะ ส่งเสริมการขาย เอ้ย ส่งเสริมความแนบแน่น ความเข้มแข็งของ "ชุมชน" ที่เกิดขึ้น ในด้านอื่นๆ ควบคู่กันไปด้วย

ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องเป็นการออกแรงกันทั้ง คนในชุมชนและคนที่อยากเห็นการเกิดขึ้นของชุมชน

เพียงแต่ว่า "ใคร" จะเป็นตัวนำ ตัวขับเคลื่อน (ที่เหมาะสม) เท่านั้นเอง

คงไม่เกินเลยนักที่จะพูดว่า "รถพร้อม น้ำมันเต็มถัง ทางสะดวก"

เราเอง

เนื้อหาเต็ม: บันทึก "ดองเค็ม"