นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ใยมะพร้าวน้องใยไหม
Ico64
พิสิฐ์พงษ์ หมื่นประเสริฐดี
นักวิทยาศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 6 · ผู้ติดตาม: 10

อ่าน: 1202
ความเห็น: 5

แชร์ต้องการอะไรมากกว่ากัน ระหว่างคนเขียน หรือ คนอ่าน

       ช่วงนี้ มีบันทึกที่เกี่ยวข้องกับแชร์หลายอย่าง เช่น

 

"หยุดสักพักเพื่อสร้างสมดุลย์ให้วงแชร์" ของลุงฯ ๗ ก.ค.๕๗

"Regenerate วงแชร์" ของใยมะพร้าวฯ เอง ๗ ก.ค.๕๗

"บันทึกของบันทึก [C]" ของท่านเซอร์ฯ ๑๐ ก.ค.๕๗

 

       ส่วนทีมท้าว แม่ยาม ก็กลับมาแล้ว แม้จะโฉบมา แต่ก็ทำเอาหลายคนบายใจขึ้นเยอะ

 

       มองไปยังสถิติการเขียนบันทึกสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นยอดที่ทรงและทรุดลงบ้าง ซึ่งนักเขียนส่วนใหญ่ยังคงเป็นบุคลากรของศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์ นอกจากนี้ก็ยังมีนักเขียนหน้าเก่าประจำบ้าน AF จากคณะแพทย์สองคน จากคณะทรัพย์ฯ สองสามคน จากคณะวิทย์ฯ คนนึง จากพยาบาล จากปัตตานี บุคลากรเกษียรคนสำคัญอีกท่าน ส่วนหน่วยงานอื่นๆ ก็มีเล็กน้อย สลับสับเปลี่ยนกันมาเขียน มาคอมเมนท์เล็กๆ น้อยๆ

 

      ลุงฯ เองบอกว่าจะหยุดพักแชร์เพื่อสร้างสมดุล แต่ไม่เห็นยักพักหยุดเลย ส่วนท่านเซอร์ฯ ก็บอกว่าสถิติบันทึกวิชาการมีคนอ่านน้อย แต่บันทึกวาไรตี้มีคนสนใจเยอะกว่า พี่โอ๋เองเลยชี้แจงต่อว่า บันทึกวิชาการของท่านเซอร์ฯ จะมีประโยชน์ในระยะยาวต่อวงการเอง แค่ช่วยเขียนคำสำคัญให้ชัดเจน จะได้ค้นหาเจอง่ายๆ

 

      ส่วนน้าฯ เอง สัปดาห์ที่ผ่านมา บันทึกเงียบไปหน่อย แต่ยังคอยวนเวียนอ่าน และ ป่วนบันทึกชาวบ้านเค้าเหมือนเดิม อิอิ เหมือนอย่างที่เราชอบทำ (ติดโรคมาจากน้าฯ นี่เอง)

 

     ดังนั้น วันที่ท้าวกลับคืนวงการ (หลังจากเคลียร์โครงการปลายงบหมด) ก็คงต้องกลับมาคิดวางแผน และเป้าหมายกันใหม่ ชี้ชัดๆ ไปเลยว่าจะเอาไงต่อกับวงแชร์

 

      ตอนนี้เหมือนว่าสิ่งหลักคือต้อง "เพิ่มคนเขียน" ไม่ใช่เพิ่มยอดเขียน (จากคนเดิมๆ) จากนั้น ก็ต้องลองหากลยุทธ์ "เพิ่มคนอ่าน" ด้วย แบบบล็อกหรือเวบบอร์ดเปิดอื่นๆ ที่มีคนอ่านเยอะแยะไปหมด เช่น Pantip, yahoo, Sanook, Dek-D, Bloggang, Blogger, postjung หรือ Gotoknow ที่มีรูปแบบเป็นเวบวิชาการคล้ายแชร์มากที่สุด

 

     สาเหตุหนึ่งที่แชร์ของเราเล็ก ก็คงมาจากวัตถุประสงค์ของตัวเราเอง ที่เปิดกว้างสำหรับคนใน ม.อ. ส่วนคนนอก ได้แต่อ่าน หรือให้ความเห็นได้ แต่มี User เป็นของตัวเองไม่ได้ง่ายๆ ซึ่งบ้างครั้ง การมี User เป็นของตัวเอง ก็ทำให้คนนอกอยากเข้ามาช่วยแชร์มากกว่า ไม่ใช่เข้ามาแล้วเป็นฝาแฝดกันไปหมด แบบนี้

 

      ดังนั้น ถ้าวันนึงอยากได้คนอ่าน-คนเขียนเพิ่มขึ้น แบบที่เป็นคนนอกด้วย จะลองดูก็ได้ ก็เปิดให้สมัครสมาชิกได้ โดยไม่ต้องใช้อีเมล์มหาวิทยาลัย แต่แบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะผิดวัตถุประสงค์ผู้ก่อตั้งแชร์หรือไม่ ตนเองก็แค่เสนอไปเรื่อยเปื่อนตามประสาสมาชิกใหม่เท่านั้นเอง อิอิ

 

      แต่ยังไงก็ดี จำนวนผู้เขียนคงเพิ่มขึ้นไม่มาก หากเราเปิดเสรีการเขียนบันทึกออกสู่วงนอกจริง เพราะเค้าคงไม่ค่อยกล้าเข้ามาเขียนบันทึกในวงของ ม.อ. เท่าไหร่ แต่เชื่อว่าผู้อ่าน และผู้ให้ความคิดเห็นแบบที่เราเรียกว่านักแชร์ คงมีจำนวนมากขึ้น ให้ครบเครื่องการแชร์ทั้ง ๒ ฝั่ง คือมีคนให้ และมีคนรับ แบบที่สมดุล เพื่อไม่ให้มีแต่คนให้ (คนเขียน) ไม่ค่อยมีคนรับ (คนอ่าน) เหมือนช่วงเข้าพรรษาที่มีปลากระป๋องเต็มวัด เพราะคนถวายมากกว่าพระที่ฉัน (พระจะฉันปลากระป๋องทำไม ทั้งที่มีญาติโยมถวายอาหารทุกวัน) แต่ยังดี ที่ทางวัดยังสามารถนำอาหารแห้งออกขายได้ เพื่อนำเงินปัจจัยกลับมาบำรุงวัดต่อไป แต่ในแชร์เราเอาบันทึกมาขายไม่ได้ อิอิ แต่บายใจคนเขียนนะ เพราะทุกคนล้วนมีความสุขที่ได้เขียนบันทึกให้คนอ่าน ซึ่งบันทึกส่วนใหญ่ ก็มีคนอ่านกันไม่เกินร้อยคน แต่อาจวนเข้าไปดูหลายรอบหน่อย ยอดอ่านเลยเยอะบ้าง น้อยบ้าง ว่ากันไป

 

     นอกจากนี้ หากเรามีคนนอกช่วยเข้ามาเขียน มาอ่านกัน โดยไม่ถูกปิดกั้น อาจมีแฟนพันธ์แท้จากภายนอกเพิ่มขึ้นมาได้ อย่างน้อย คนจาก gotoknow ก็อาจมาร่วมวงสังคยานากับเราบ้าง ไม่มากก็น้อย

 

     ส่วนกลยุทธ์อื่นๆ ก็ยังทำได้อีกมาก ทั้งให้แต้มสำหรับคนคอมเม้นท์ จัดอันดับบันทึกที่คนอ่านสูงสุดเป็นรางวัลจริงๆ หรือมีการเลื่อนระดับนักเขียน หรือนักอ่าน จากชาวบ้าน หัวหน้าครอบครัว ผู้ใหญ่ กำนัน อบต. ผู้ว่าฯ รัฐมนตรี นายก หรือ หัวหน้าคณะคสช. ตามจำนวน ranking อะไรสักอย่าง แบบที่เวบบล็อกดังๆ เค้าทำกัน

 

     เขียนมาจนเหนื่อย อยากเขียนต่อ แต่เราว่าจบดีกว่า ขอย่อหน้านี้เป็นย่อหน้าสุดท้ายแล้วกัน เพราะมันเริ่มเป็นบันทึกไม่น่าอ่านอีกแล้ว มันยาวเหลือเกิน แถมยังเขียนไม่ค่อยรู้เรื่องอีก 555 แต่ก็ออกมาจากใจ มาจากความรู้สึกเกี่ยวกับวงแชร์อีกวัน ที่เราหลงเข้ามาอยู่ในแชร์ และยังหาทางออกยังไม่เจอ

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

หมวดหมู่บันทึก: วิธีการใช้งาน Share
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 13 กรกฎาคม 2557 13:51 แก้ไข: 13 กรกฎาคม 2557 13:57 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 Our Shangri-La, และ 3 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อ่านแล้ว "บายใจ"ค่ะ พี่โอ๋ก็อยากให้มีทั้งคนเขียนและคนอ่านเพิ่มขึ้น แต่ตอนนี้ค่อนข้างคาดหวังไม่สูงแล้วค่ะ เพราะเข้าใจธรรมชาติคนไทยเราอย่างยิ่งเมื่อเวลาผ่านไปหลายๆปี ได้แต่ขอให้วงแชร์ยังอยู่และมีคนที่พยายามเขียน เก็บเกี่ยวประสบการณ์และข้อคิด ความเห็นมาเก็บไว้เป็นสมบัติของมหาวิทยาลัยของเรา ต้องขอบคุณท่านอ.เสื้อเหลืองของเรา (ทั้งสองท่าน) นะคะ ที่ท่านเป็นแบบอย่างของผู้ที่ถ่ายทอดความคิด ประสบการณ์ ความคิดความเห็นที่มีประโยชน์ให้พวกเราได้ทำตามแบบบ้าง และเชื่อว่าท่านคงไม่หนีวงแชร์ของเราไปไหน ยังมีคนเล็กๆที่พยายามทำตามแบบอย่างของท่านอยู่นะคะ พี่โอ๋ก็คอยลุ้นเป็นกำลังใจ หวังว่าพวกเราๆที่เขียนๆกันอยู่เป็นประจำจะไม่หนีหายไปไหนเหมือนกันค่ะ

อ่านจนจบแล้ว

อ่านเข้าใจเรื่อง

ไม่ได้อ่านเอาเรื่อง

ยังคง เขียนนั้นแหละ

ไม่โยนผ้ายอมแพ้

หากยังไม่หมดมุก 555

มุกลุงไม่หมดอยู่แล้ว เพราะมุกที่บ้านมี

อิอิอิ

ร้องเพลงป้าเบิร์ดครับช่วงนี้ แบบว่า เงียบ ๆ คนเดียว

แชร์นี่เขาตั้งใจจะให้เป็นเครื่องมือขององก์กรสำหรับใช้เพื่อให้เป็นวงแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของคนภายใน ม.อ. ดังนั้นก็เลยเน้นหรือให้เฉพาะคนในเท่านั้นที่มาเขียนได้ ส่วนคนนอก (ไม่ใช่บุคลากร) ก็ให้แสดงความเห็นได้อย่างเดียว หรือบันทึกไหนจะเปิดเฉพาะวงในก็ ไม่อนุญาตให้อ่านหรือแสดงความเห็นโดยคนนอก (วงแชร์)

แชร์เป็นเครื่องมือสกัดความรู้ ประสบการณ์ของคนทำงาน เพื่อให้เป็นคลังความรู้ (Knowledge Bank) ของ องค์กร แต่นั่นแหละครับ เขียนแต่เรื่องงาน ๆ อย่างเดียวมันเครียด มันเค้นคนเขียน คนทำงาน ก็เลยต้องมีแบบ varieties บ้าง ซึ่งส่วนมากแล้วผมจะเน้น varieties

ฮา

ส่วนลุงก็เน้นเรื่อง (หน้า) งาน เป็นหลัก ส่วนใครเขียนเรื่องหน้ามันก็คงต้องปรึกษาผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน โดยเฉพาะด้านผิวหนัง

มันต้องปรับสมดุลกันครับ

รอบนี้ให้น้อง ๒ ใยเป็นนักวิเคราะห์บ้าง เพราะทีมนักวิเคราะห์จากกองแผนเขาวางปากกากันหมดแล้ว เหลือแต่นักวิเคราะห์จากงานแผนของคณะทรัพย์อย่างพี่มอลลี่กับพี่มิกกี้

เรื่องนี้พูดแล้วยาวแต่ของยังไม่ขึ้น

อิอิอิ

จบข่าว

อิอิอิ

เราเอง

รู้สึกว่าที่ออกแบบมาตอนแรก นั้น ต้องการให้คนใน ม.อ. เขียน บันทึกประสบการณ์การทำงาน เพื่อทำเป็น KM

รู้สึกว่าที่ออกแบบมาตอนแรก นั้น ต้องการให้คนใน ม.อ. เขียน บันทึกประสบการณ์การทำงาน เพื่อทำเป็น KM

เพราะว่า ส่วนมาก คนใน ม.อ. เองจะไปเขียนใน gotoknow

แล้ว คราวนี้อยากจะรวบรวมองค์ความรู้ที่เขียนเข้ามาเป็นฐานข้อมูลหนึ่งของ ม.อ. จะได้แยยกออกมาจาก Gotoknow มีการแก้ไขดัดแปลง code เพื่อเชื่อมต่อกับระบบเมลของมหาวิทยาลัย

แต่คราวนี้มันได้ผลในช่วงแรกๆ ต่อมาช่วงหลังๆ ก็เป็นอย่างที่เห็น

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.233.239.20
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ