นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ทดแทน
Ico64
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 2 · ผู้ติดตาม: 7

อ่าน: 924
ความเห็น: 2

การเรียนรู้ มาจากการอยากรู้

ยู่ทำงานที่เราอยากจะทำมาเนิ่นนาน สิ่งหนึ่งที่พึ่งนึกได้กับตัวเองคือความอยากรู้ เมื่ออยากรู้ก็ศึกษาเพิ่มเติม ซึ่งในวิธีการมีหลาย ๆ อย่างที่เราสามารถกระทำได้

สิ่งแรกจากหนังสือตำรา ถัดจากนั้นคือผู้รู้หรือว่าครูบาอาจารย์ ยิ่งอยู่ในระดับสถานศึกษาเรามักได้เปรียบหากเราจะเรียนรู้ หรือเรียนรู้จากผู้เชี่ยวชาญของผลิตภัณฑ์นั้น ๆ อีกช่องคือจากวิศวกร หรือช่างของทางบริษัท

 


สิ่งที่เรามองว่าเป็นปัญหาคือ เราไม่ชอบ หรือถูกบังคับให้ต้องดูแบบนี้ยาก รู้แค่พอรู้ รู้ไม่ลึก หลาย ๆ ครั้ง หลาย ๆ คราที่ทางบริษัทที่เข้ามาดำเนินการติดตั้งเครื่องมือวิจัยทางวิทยาศาสตร์ จะมีช่าง หรือวิศวกรของบริษัทเข้ามาดำเนินการติดตั้งเครื่องมือนั้น ๆ ตรงนี้แหละที่เราอยากจะบอกว่าได้เห็นอะไรดี ๆ จะเห็นช่องทางของการแก้ไขปัญหาได้ตัวเอง เพราะช่างหรือวิศวกรเริ่มกระบวนการประกอบชิ้นส่วนเข้ากับตัวเครื่อง เอาแบบตาดูหูฟัง มืออย่าให้ว่างช่วยเขาบ้างเป็นบางเวลา ประการต่อมาคือการจดบันทึก แบบเอาให้มั่นใจและแน่ใจควรเก็บภาพด้วยกล้องมือถือ แล้วนำเอามาบรรยายพร้อมรูปประกอบแบบนี้ทุกคนมองเห็นหนทางทางรอด เพราะความอยากรู้


 

 

จุดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เรามักมองข้ามคือคำถามหากมีข้อสงสัยในช่วงระหว่างของการติดตั้งคงต้องมี แต่มีได้ไม่ตลอด แบบว่าต้องรู้จักหวะ หรือมีเหลี่ยมในการซักถาม แบบว่าอย่าให้เขานึกรำคาญเรา หรือมองเราเสมือนว่าคอยจับผิด แบบนี้ท่าจะยาก

แต่เรื่องแบบนี้เราต้องเรียนรู้กันเอาเอง สอนกันยาก แบบว่าทางใครทางมัน มันเป็นเรื่องของความยากรู้ ต้องไม่อยู่เฉย ๆ ยิ่งเจอช่างหรือวิศวกรไม่ค่อยเจรจายิ่งไปกันใหญ่ เราก็เงียบเขาก็เงียบเขาทำไป เรานั่งจับกลุ่มคุยกัน แบบนี้ไม่ต้องบอกว่าเขาจะรำคาญหรือไม่ ฮา

เราไม่รู้ว่าเพื่อนเหมือนเราหรือไม่ เราอยากรู้เราอยู่กับเขาได้เป็นวัน ๆ อย่าให้ใครมาเรียกเรา เรายอมเป็นลูกมือที่ดี ทันช่วยก็ช่วย ช่วยหยิบคีม ไขควง ประแจ หรือเครื่องมือ เท่าที่เขาต้องการ

เราได้ข้อมูลของการดูแลเครื่องมือแบบฟรี ๆ แบบทริก เล็ก ๆ น้อย ๆ จากประสบการณ์ตรงของน้องช่าง น้องวิศวกรที่หมุนเวียนกันมา จนหลาย ๆ ท่าน เราสนิทเสมือนพี่ เหมือนน้องกันเลยทีเดียว

จากการเรียนรู้ของความอยากรู้ มันทำให้ใจเราเปิดเพื่อการรับรู้ เราไม่ยืนยันถึงวิธีการนี้กับใคร ๆ แค่มองลอดแว่นของคนรุ่นแต่แรกว่าประสบกาณ์หน้างานเป็นสิ่งจำเป็น เพราะมันจำนาน จำยืนยาว จำแบบจำติดตา ง่ายต่อการับรู้ ซึ่งต่างจากวิธีการสอนแบบภาคทฤษฎีครับ

เสือ"ยังเรียนรู้ไม้รู้จบ

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 26 มิถุนายน 2557 08:33 แก้ไข: 26 มิถุนายน 2557 09:27 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 LeeO, Ico24 Monly, และ 7 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ความอยากรู้ เป็นสิ่งที่ดี และคนที่รักความก้าวหน้าต้องพึงมีไว้ แบบลุงฯ นี่ไง

 

แต่เพื่อนบางคนไม่ได้แค่อยากรู้อย่างเดียว แต่อยากเห็นด้วย กลาย "เป็นอยากรู้อยากเห็น" อันนี้ฟังแล้วแม่งๆ เอาแค่อยากรู้แบบที่ลุงฯ ว่าดีกว่า

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

ปัญหาคือโอกาส

การเรียนรู้ก็เป็นช่องทางของการสร้างโอกาสอย่างหนึ่ง

อิอิอิ

เรียนรู้ตลอดชีวิต ยิ่งเรียนก็ยิ่งรู้ ยิ่งมุ่งมั่นก็ยิ่งอยากเรียน

อยากเรียนจริง ๆ นะลุง

อิอิอิ

เราเอง

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.207.255.49
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ