นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 2394
ความเห็น: 12

ซ่าส์.... จนวูบ

ไม่ ไม่ ... แต่ทำไมโลกมันมืด....

 

 

 

         อ๋อ... อาการวูบเป็นอย่างนี้เอง    เมื่อก่อนได้ยินคนโน่นวูบ  คนนี้วูบ  มันเป็นอย่างไร?   ได้ข่าวว่าบางคนเห็นท้องฟ้าสีเขียวไปหมด  หรือมืดไปหมด  โลกหมุน  ที่เคยได้ยินมา  และแล้วก็มาถึงตัเอง... อ๋อ.....มันเป็นอย่างนี้เอง

 

         เมื่อเช้าวันที่ 12 กรกฎาคม 2554  วันนี้ที่รอคอย  เราจะได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์แล้ว   เอ้าพวกเราไปร่วมด้วยช่วยกันนะ    หลาย ๆ โอกาสที่ต้องการจะบริจาคเลือด  แต่มักพบกับปัญหานานาประการ  หรือไม่มีโอกาส  บางครั้งร่างกายไม่พร้อม  บางครั้งไม่สบาย  แต่ถ้ามีโอกาส ขอมาร่วมแจมด้วย ถึงแม้ว่าไม่ได้บริจาค  แต่จะไปเป็นกำลังใจให้กับน้อง ๆ  จนน้อง ๆ บอกว่า  พี่มอนลี่กินยาดักอีกแล้ว  แหม่คุณน้องขา  ไม่ใช่อย่างนั้น  พี่มอนลี่ตั้งใจค่ะ  แต่ไม่มีโอกาสค่ะ  ก่อนจะไป ณ บริเวณลานทรัพย์สัมพันธ์ อาคาร 2 คณะทรัพย์ฯ  ประกาศให้น้อง ๆ ในห้อง สล. 2ได้ทราบว่า บริจาคแล้วเป็นอย่างไร เดี๋ยวพี่จะมาเล่าให้ฟังนะ  สำหรับน้องเปตองบอกว่า เสียดายจัง วันนี้เปตองไปทำการประเมินหน่วยงานภายในที่หน่วยงานอื่น  สำหรับน้องปาล์ม บอกว่า พี่มอนลี่สู้ ๆ ค่ะ...OK

 

         และครั้งนี้มีโอกาสแล้วค่ะ เพราะก่อนจะบริจาค เข้านอน 4 ทุ่มครึ่ง  ตื่นนอนตอนตีห้า เป็นประจำ  ผลตรวจเลือดปรากฏว่า เลือดจม  ไม่ลอย เราได้บริจาคแล้ว ไชโย   แต่ครั้งนี้ได้กำลังใจจากพี่บิวตี้  มอนลี่ สู้ ๆ    เดี๋ยวจะนำไปลง Share  หลังจากที่ผ่านขั้นตอนของเจ้าหน้าที่เสร็จเรียบร้อย กินน้ำก่อนขึ้นเตียงไป 2 แก้ว    หลังจากนั้นก็นอนให้เลือด  "นอนท่าสวย ๆ นะ พี่บิวตี้จะถ่ายรูปให้ " เมื่อให้เสร็จ ก็นอนพักอยู่ที่เตียง น่าจะประมาณ 5-10 นาที   และเมื่อลุกจากเตียง  มีเจ้าหน้าที่มาคอยพยุงด้วยความทะนุถนอมก่อนลุกลงจากเตียง  จากนั้นก็เดินไปกินน้ำหวาน 2 แก้ว ขนม และไข่ ด้วยความอร่อย  "น้องมอนลี่ ถ่ายรูปค่ะ"  ยิ้มรับทันที

 

         เมื่อเสร็จภารกิจเรียบร้อย ก็เดินถ่ายรูปสักพักหนึ่ง  เพื่อจะได้นำมาลง Share ประชาสัมพันธ์  พร้อมกับเชิญชวนให้พี่ ๆ เพื่อน ๆ และนักศึกษาที่อยู่แถวนั้น ได้มาร่วมบริจาคโลหิต  และให้กรอกแบบสอบถามของเจ้าหน้าที่พยาบาล 

 

         บังเอิญในวันนั้น อ.อานนท์ ได้มาร่วมบริจาคเลือดด้วย  รีบเดินเข้าถ่ายรูปเลย พร้อมกับทักทาย คุยกันเรื่อง การอบรม Share  ว่าจะมีแผนการกำหนดอบรม Share version ใหม่ ให้กับบุคลากรในคณะฯ ในช่วงไหนที่เหมาะที่สุด  ซึ่ง อ.อานนท์ ได้แจ้งกำหนดคร่าว ๆ ให้ทราบ  เพื่อมอนลี่จะได้ประสานงานกับทีมงาน KM ของคณะฯ   จากนั้นก็ยืนดักนักศึกษา และเจ้าหน้าที่ เพื่อเชิญชวนให้มาบริจาคเลือด  จนเวลาผ่านไปประมาณ 10 โมงกว่า ๆ  ก็โบกมือบ๊าย ๆ บาย กับพี่บิวตี้ว่า แยกย้ายไปทำงาน  และช่วงบ่าย พี่มอนลี่จะมาช่วยน้องจิ๊บต่อนะค่ะ   และมิรอช้าที่จะโทร. รายงานน้องแหม่ม ว่า "พี่มอนลี่ได้บริจาคเลือดแล้วนะ"  แต่น้องแหม่มไม่ได้รับสาย เพราะคิดว่า ประชุมอยู่  เอ่อไม่เป็นไร  เราจะโม้ให้ฟังตอนเย็นก็ได้

 

         จากนั้นก็เดินขึ้นบันได ประมาณ 10 ขั้นได้  เดินผ่านห้องเรียน ในขณะที่เดินผ่านห้องเรียนได้เดินคุยกับพี่เกี้ยวมาตลอดเส้นทางที่จะเดินไปสู่เป้าหมาย (ห้องสำนักงานมอนลี่)  เดินคุยกันไปเรื่อย ๆ จนถึงหน้าห้องภาควิชาพืชศาสตร์  เอ๊ะ ทำไมเข่าอ่อน และเพลียจังเลย  มีอาการคล้ายกับว่า "เรากำลังแข่งวอลเลย์บอลแม็ตชิงชนะเลิศ หรือวิ่ง 4*400 เมตร หญิง (คิดไปเรื่อยเปื่อย)  ก้าวขาไม่ค่อยจะออก"   ไม่เป็นไร สงสัยช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย  หลังจากขึ้นบันไดมาคงเหนื่อยเป็นธรรมดา

 

        เมื่อมาถึงหน้าห้องภาควิชาพัฒนาการเกษตร  ก่อนที่จะก้าวขาขึ้นบันได  มิรอช้า เจอเหยื่ออีกแล้ว  รีบตะโกนทันที  "ปุก ปุก ไปบริจาคเลือดกันเถอะ"  พี่เพิ่งบริจาคมานะ   ปุกก็ได้สนองตอบต่อการตะโกนเรียกของมอนลี่ทันที  ได้เดินเข้ามาหาทันที พบกันคนละครึ่งทาง  ณ บริเวณหน้าห้องสัตวศาสตร์  แล้วก็ทักทายพูดคุยกัน ปุกจับมือพี่มอนลี่  (เวลาเจอปุกครั้งใด เป็นอาการที่ปุกจะจับมือพี่มอนลี่ทุกครั้ง นี่เป็นเอกลักษณ์ของน้องปุก) พร้อมกับพูดว่า



       ปุก :             พี่ ทำไมซีดจังเลย 

       มอนลี่ :         เปล่า พี่ไม่ได้ซีด

       ปุก :             พี่ ปากซีดจัง

       มอนลี่ :         พี่ไม่ได้ซีด  ไปมั้ย ไปบริจาคเลือดกัน

       ปุก :             พี่จะเป็นลมหรือเปล่า

       มอนลี่ :         เปล่า  พี่ไม่ได้เป็นลม สบายดี

       ปุก  :            พี่เป็นลมแน่ ๆ นะ
       มอนลี่ :         ไม่ ไม่ พี่ไม่เป็น...... 

  

 

        จากนั้นมอนลี่รู้สึกว่า ทำไมปุกหน้ามืด  แล้วทำไมมืดไปหมดละ  ก้าวขาก็ไม่ออก   ในใจคิดแว๊บ ในใจว่า "ฉันเป็นอะไร"  คิดถึง "ลูกทั้งสองคน" เราอย่าเป็นอะไรนะ   และอีกแว๊บหนึ่ง ในใจคิดว่า "ฉันต้องไม่เป็นลม  หากฉันเป็นลม คงจะเป็นโจษจันกันทั่วคณะฯ เป็นแน่แท้ เพราะว่า ชวนคนอื่น ๆ แต่เขาไม่เป็นไร  แต่เราเป็น  เป็นนักกีฬาด้วย "   หลังจากนั้นรู้สึกว่า ปุก และพี่เกี้ยว ได้มาจับมอนลี่ไว้ทัน ช่วยกันพยุงมานั่งที่บันได

 

        หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ว่า ให้พยุงนอนพักที่ห้อง รองคณบดีฝ่ายพัฒนา ดีกว่า มีโซฟา   เมื่อมาถึงห้องรองคณบดีฝ่ายพัฒนา ได้ยินเสียงว่า "ซีด วะ ไปทำอะไรมา"   และได้ยินว่า "มอนลี่ไปบริจาคเลือดมา  ขอฝากก่อนนะ จะไปหยิบยาดม"  ได้ยินพี่อี่แว่ว ๆ มาว่า  "ห้ามเอายาหอมนะ" พี่อี่มีข้อแม้นะ  "หากเอายาหอมมา พี่จะเป็นรายต่อไปที่จะเป็นลมแน่ ๆ" 

 

        เมื่อได้นอนพักไปสักระยะหนึ่ง หน้า และปากเริ่มดีขึ้น ก็ขอลุกจากห้องรองคณบดีฝ่ายพัฒนา เนื่องจากเกรงใจท่าน ก็มานั่งที่หน้าโต๊ะ น้องไก่   พี่เกี้ยวก็ช่วยบีบ ๆ นวด เพื่อให้เลือดหมุนเวียน จะได้ดีขึ้น   โดยมีพี่อี่ และปุก ผู้อยู่ในเหตุการณ์มาช่วยกันจ้าละหวั่น 

 

        พี่เกี้ยวก็นวด บีบ เพื่อให้เลือดหมุนเวียน   แหม่มพี่เกี้ยวฝีมือกันนวดนี้ดีจริง ๆ ทำให้รู้สึกดีขึ้น  ขณะนวด ก็ยังหวงคิ้วอยู่นะ กลัวจะแหว่งไป  เพราะพี่เกี้ยวก็นวด ถู ๆ ไปทั่วหน้า  "พี่เกี้ยว คิ้วมอนลี่ยังเหลืออยู่อีกหรือเปล่า"  ได้ยินพี่อี่ว่า  อ๋อ ยังอยู่นะ หางไปหมดแล้ว  ฮ่า ๆ ๆ  พี่อี่พูดว่า ปากเริ่มแดงแล้ว ดีขึ้นแล้วนะ  เรียกรถพยาบาลมั้ย  ขอโทษค่ะ อายเขานะพี่  มอนลี่ไม่เป็นไร  แข็งแรงแล้ว

 

        จากนั้น พี่อี่ก็รีบไปหา ที่นอน และบังคับให้นอน ปฏิบัติตาม กฏ กติกา อย่างเคร่งครัด ห้ามกลับบ้าน  ห้ามขับรถยนต์ ให้กินน้ำขิงร้อน ๆ  พร้อมกับยื่นพิมเสนให้ดม  บังคับให้นอน  พร้อมกับหาซื้อก๋วยเตี๋ยวให้เรียบร้อย   แผนกจัดหาผ้าหุ่ม น้องจิ๊บ รับจัดหามาให้เรียบร้อย   ไม่รู้ว่า มีใครบ้างที่มาเยี่ยม  พร้อมกับพูดว่า หน้าไม่ซีด ปากเริ่มมีสีแดงแล้ว  แต่ไม่ต้องไปเติมคิ้วนะ ยัง OK อยู่   เป็นยังงัยละมอนลี่  ซ่าส์นัก  รู้แล้วซินะ ว่าเป็นลม เขาเป็นอย่างไร  พร้อมกับหัวเราะ หยอกล้อในห้องกลุ่มงานบริการวิชาการ (ได้จัดเป็นห้องปฐมพยาบาลเบื้องต้น)  ในวันนั้น เจ้าของห้องไม่อยู่   พี่อี่ยึดเสียเลย


         ตอนนั้น มอนลี่นึกถึง น้องที่คณะฯ ที่มีอาการเป็นลม หลังจากบริจาคเลือดเป็นประจำ  เพิ่งจะเข้าใจวันนี้เอง ว่า "วูบ เป็นเช่นไร"


         หลังจากเหตุการณ์วันนั้น  รุ่งเช้าขึ้น อาการดีขึ้น มีแฟนคลับมาเพียบ  แซวกันทั้งห้องสำนักงานเลขานุการ ซ่าส์นัก  ไม่รู้จักดูแลตัวเองเลยนะ  อยู่นิ่งเป็นไม่ได้ หลังจากบริจาคเลือดนะ เขาให้นอนพักเฉย ๆ ห้ามทำอะไรนัก  เพื่อจะให้เลือดหมุนเวียนได้ทั่วร่างกาย    มีบางคนบอกว่า ..ปากเขียวนะพี่  ปากขาวไปหมด เหมือนไปกินอะไรมาหรือเปล่า  หน้าขาวไปหมด...  ผล เพราะร่างกายปรับระบบการไหลเวียนของเลือดอยู่  ความที่ว่า ไม่หยุดนิ่ง... จึงเป็นเช่นนี้เอง.... ไม่ดูสังขารเลย 

 

        ครั้งหนึ่งของชีวิต ที่พบกับการ "วูบ"   ครั้งหนึ่งของชีวิตที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด  โชคดีที่มีน้องปุก และพี่เกี้ยว ช่วยจับไว้ทัน   ไม่อย่างนั้น "มอนลี่ เอ๋ย  เหลือแต่ชื่อแน่ ๆ "

 

         ขอบคุณ พี่อี่  น้องปุก  พี่เกี้ยว  น้องจิ๊บ และทุก ๆ คนที่มาช่วยกันในวันที่ "มอนลี่ วูบ ฮ่า ๆ ๆ" 


          เป็นบทเรียนที่จำไปตลอดว่า สุขภาพต้องแข็งแรง พักผ่อนให้เพียงพอ  อย่าไปทำอะไร หลังจากบริจาคเลือด ให้นั่งพักเฉย ๆ  ห้ามก้ม ๆ เงย ๆ  ไปไหน ต้องมีบัดดี้ไปด้วย ห้ามไปคนเดียว ดื่มน้ำเยอะ ๆ หลังจากบริจาคเลือด  ที่สำคัญต้องกินยาบำรุงเลือดที่พยาบาลจัดให้ 

 

 

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 20 กรกฎาคม 2554 21:29 แก้ไข: 21 กรกฎาคม 2554 08:03 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Marky, Ico24 Our Shangri-La, และ 5 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ฮา! ให้มันรู้ซะมั่งว่า อายุเป็นเพียงตัวเลข

รักษาตัวนะครับ

การเริ่มต้นที่น่าจดจำพร้อมความอบอุ่นจากพี่น้องค่ะพี่มอนลี่ ดูแลตัวเองดีๆ พฤศจิกานี้โรงบาลคงได้เลือดของคนซ่าแต่ไม่มีวูบแล้วแน่นอน.....ใช่มั๊ยคะ ฮิฮิ

พี่บิวตี้นั่งอ่านไปยิ้มไปเรยค่ะ กับการเล่าประสบการณ์วูบหนึ่งของชีวิตน้องมอนลี่! ^_^

ขอเล่าเหตุการณ์ในตอนเย็นวันที่ 12 ก.ค.ค่ะ เพราะกลับมาจากประเมินฯ เห็นทั้งหมอน ผ้าห่ม แต่เอ๊ะ! ไม่มีมุ้ง อยู่ที่หลังโต๊ะพี่มอนลี่ เกิดอะไรขึ้น พี่มอนลี่ยิ้มเป็นนัยๆ ว่า วันนี้พี่บริจาคเลือด แล้วพี่ก็รีบไปเก็บภาพบรรยากาศ จนลืมตัวว่าต้องพักผ่อนก่อน พี่ก็เลยเป็นอากาศ...และสายลม ... และหน้ามืด ต้องให้ทีมปฐมพยาบาลฉุกเฉินพากันไปนวด แต่มีข้อแม้ว่าต้องนวดอย่าให้เมคอัพหายนะ เดี๋ยวไม่สวยจ๊ะ.. ฮิฮิ (พี่มอนลี่ต้องเตือนตัวเองไว้ว่าไม่ใช่ Super Girl นะ) 

ดีใจค่ะ...555 ที่มอนลี่เริ่มจะเข้าใจอาการเหล่านี้ ..... ต่อไป ... เรา..คงพูดกันเข้าใจมากขึ้น (555..)

ต้องมีวาบด้วยจิพี่มอลลี่

 

เราเอง

รอพฤศจิกายน นี้ ใหม่ ต้องฟิตร่างกายให้แข็งแรง จะได้ไม่วูบ แต่ครั้งนี้วูบไปก่อนค่ะ ไม่ทันได้วาบเลย กะว่าจะ วูบ วูบ วาบ วาบ บ้าง ตามประสาวัยสรุ่นค่ะ

เพิ่มอีกนิดหนึ่งค่ะ จะวูบทั้งที ต้องให้ท่าสวยหน่อย จะหน้ามืดอย่างไร ก็ขอสวยไว้ก่อน เพราะความสวยไม่เคยปราณีใครค่ะ 555

ขอบคุณพี่มิกกี้ค่ะ ที่นำภาพ เหตุการณ์ในวันนั้นมาให้ชมกัน หากท่านได้ชมภาพเบื้องหลังการถ่ายทำ ขอบอกว่า "หมดสภาพจริง ๆ "

ถึงมอนลี่จะวูบก็ยังสวยเสมอ ดีใจค่ะที่ได้ช่วยปฐมพยาบาลมอนลี่ในวันนั้น เป็นการช่วยเพื่อนมนุษย์อีกทางหนึ่งเหมือนกัน เพราะตัวเองไม่มีโอกาสได้ไปบริจาคโลหิต เดือนพฤศจิกายนหากมอนลีไปบริจาคโลหิตอีกอย่าลืมแจ้งพยาบาลคนนี้ด้วยนะ ขอให้รักษาสุขภาพด้วย มอนลี่คนสวย

ขอบคุณค่ะ พี่อี่ แต่พิมเสนไม่คืนนะ ในเดือนพฤศจิกายนนี้ อย่าลืมนำกล้องถ่ายรูปมาด้วยนะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.233.224.8
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ