นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ครูนน
Ico64
นภดล ทิพยรัตน์

คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 0

อ่าน: 1504
ความเห็น: 3

หมดหนทางที่จะช่วยเหลือจริงๆ..

เพราะความรู้สึกที่ดี..ไม่จำเป็นต้องมีให้ในฐานะ "คนรัก " เสมอไป..
การทำหน้าที่เป็น "ครู" มีเรื่องราวที่ได้พบเห็นและเกี่ยวข้องกับนักเรียนและนักศึกษามากมาย ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับการเรียนการสอนหรืองานอื่นๆในหน้าที่เท่านั้ัน แต่ยังรวมถึงเรื่องราวส่วนตัวของนักเรียนนักศึกษาที่ผมมีโอกาสทำหน้าที่ให้คำปรึกษานอกเหนือจากการเรียนการสอนให้กับพวกเขาด้วย และแม้วันเวลาจะผ่านไปผมก็ยังคงได้รับรู้และเกี่ยวข้องกับเรื่องราวต่างๆของเด็กๆหลายครั้งหลายครา แม้ว่าพวกเขาจะก้าวออกไปจากมหาวิทยาลัยนานแล้วก็ตาม เพราะในความเป็นจริงเรื่องราวหลายสิ่งก็คงยังไม่พ้นความรับผิดชอบในฐานะครู-ศิษย์ที่ไม่ได้ยึดติดกับเงื่อนไขของเวลาในการสำเร็จการศึกษาตามไปด้วย

สัปดาห์ที่ผ่านมาได้รับข้อความจากลูกศิษย์คนหนึ่ง ซึ่งจบการศึกษาไป 3 - 4 ปีแล้ว ว่า "เธอ" กำลังจะแต่งงาน แต่ประเด็นที่สำคัญไม่ได้อยู่ที่ "การแต่งงาน" ของเธอ แต่เธอต้องการจะบอกข่าวนี้กับแฟนเก่าของเธอที่เลิกรากันไป เพียงแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรได้บ้าง

ทั้งเธอและแฟนเก่าของเธอ ต่างเป็นลูกศิษย์ที่สนิทสนมกับผมทั้งคู่ และผมได้รับรู้ ดูแล และให้ความช่วยเหลือทั้ง 2 คนในช่วงเวลาที่มีปัญหาระหว่างกันขณะเป็นนักศึกษามาโดยตลอด บางครั้งในเวลาตี 2 หรือบางวันก็ตี 3 ผมมักจะได้รับโทรศัพท์จากไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่งว่าทั้งคู่มีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกัน จนผมต้องลุกจากเตียงออกไปหย่าศึก บางทีก็ต้องโทรศัพท์ตามไปแก้ปัญหาของอีกฝ่ายให้กับอีกฝ่าย เพราะในฐานะครูเรามีความรู้สึกว่าเด็กเขาไว้ใจและคงต้องการความช่วยเหลือจากเราและคงเดือดร้อนถึงขั้ันจะเป็นจะตายแน่ๆ เขาจึงได้กล้าตัดสินใจติดต่อมาดึกดื่นป่านนั้ัน 

ทั้งคู่เคยเลิกรากันไปหลายครั้ง แต่ก็กลับมาคบกันใหม่เพราะไม่คนใดก็คนหนึ่งมาระบายความในใจกับผมและให้ผมช่วยไกล่เกลี่ยให้ ซึ่งผมก็พยายามทำหน้าที่ให้ทั้งคู่กลับมาคืนดีกันในทุกๆครั้ง และก็ให้ทั้งคู่สัญญากับผมว่าจะไม่ทะเลาะเบาะแว้งกันอีก 

จนมาวันหนึ่งเมื่อทั้งคู่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกไปทำงานในชีวิตจริง ปรากฏว่าทั้งคู่ได้เลิกรากันไปอีกครั้งหนึ่ง และต่างคนต่างไม่กล้าบอกผม เพราะตอนที่ผมช่วยให้ทั้งคู่กลับมาคืนดีกันครั้งล่าสุด (และหลายๆครั้งที่ผ่านมา) ผมได้ขอให้ทั้งคู่สัญญากับผมว่านับจากนี้ไปจะรักษาดูแลหัวใจซึ่งกันและกันซึ่งทั้งคู่ก็ให้สัญญาและให้ฝ่ายชายไปกราบขอโทษพ่อแม่ฝ่ายหญิง แต่คราวนี้เมื่อทั้งคู่เลิกรากันไปได้เลิกกันไปนานมา ซึ่งกว่าที่จะกล้าบอกผม ต่างคนก็ต่างมีทางเดินของตัวเองไปแล้ว และทั้งคู่ก็ไม่ได้พบเจอพูดคุยกันอีกเลย แต่ผมมาทราบภายหลังว่า ทั้งคู่ต่างอยากคุยอยากเจออีกฝ่าย..แต่ไม่กล้า เพราะต่างถามสารทุกข์สุขดิบผ่านผมกันและกันตลอด และล่าสุดเมื่อเวลาผ่านไปและช่วยทำอะไรให้ดีขึ้นบ้าง ทั้งคู่จึงกล้าที่จะพูดคุยกันเองในฐานะที่เป็นคน "เคยรักและรู้สึกดี" ซึ่งกันและกัน 

แต่เหตุการณ์วันนี้ทำให้ผมลำบากใจที่จะช่วยให้เขากลับมาใช้ชีวิตคู่กันมาก เพราะฝ่ายหญิงกำลังจะแต่งงาน และตั้งใจที่จะบอกกับฝ่ายชายด้วยตัวเธอเองในฐานะคนเคยรักกันถึงการแต่งงานครั้งนี้ แต่เมื่อฝ่ายหญิงได้คุยกับฝ่ายชายและบอกกล่าวเรื่องนี้ไปกลับกลายเป็นว่า ฝ่ายชายกลับร้องให้และบอกกับฝ่ายหญิงไปว่า ตลอดเวลาที่เลิกรากันไป ฝ่ายชายรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา โดย ณ วันนี้เขาสามารถทำงานมีเงินทองและซื้อข้าวของทุกอย่างที่อยากได้ครบทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว แต่เหลือเพียงอย่างเดียวที่เขาไม่สามารถทำได้ คือการที่ "เขา" อยากได้ "เธอ" คืนกลับมาเป็นคู่ชีวิต และฝ่ายชายก็ร้องไห้ต่อหน้าฝ่ายหญิง และเมื่อฝ่ายหญิงรับรู้ความจริงในใจจากฝ่ายชายก็ร้องไห้และบอกฝ่ายชายไปว่า "เวลาที่ผ่านมามีตั้งเยอะตั้งแยะ แต่ทำไมถึงมาบอกเอาตอนนี้..มาบอกตอนที่สายเกินทำอะไรไปแล้ว.."

เหตุการณ์ครั้งนี้มันคงเป็นปัญหาสุดวิสัยที่ผมจะเข้าไปช่วยเหลือได้แล้วจริงๆ เพราะหลายอย่างมันเดินหน้าไปไกลมาก และมันไม่ใช้แค่เรื่องราวของลูกศิษย์ผมแค่ 2 คนเท่านั้ัน แต่ยังมีคนรักของลูกศิษย์ของผมแต่ละคนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ซึ่งมันคงเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะช่วยเหลือลูกศิษย์ผมทั้ง 2 คน แต่ต้องไปทำร้ายคนอีก 2 คนที่เป็นแฟนใหม่ของทั้งคู่โดยที่พวกเขาไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย

ในฐานะครูที่เฝ้าดูทั้งคู่มานานแสนนาน เมื่อฝ่ายหญิงกำลังจะแต่งงาน ก็คงต้องให้ชีวิตเขาเดินไปตามเส้นทางที่เขาเลือกแล้ว แม้ ณ วันนี้ลูกศิษย์ของผมทั้ง 2 คนได้ถามใจตัวเองแล้วมีคำตอบที่ชัดเจนว่า "แท้จริงแล้วในก้นบึ้งของหัวใจ..เขายังมีกันและกันอยู่ตลอดเวลา" แต่ในความเป็นจริงมันคงย้อนเวลากลับไปไม่ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมในคิดว่าสามารถยังอยู่คู่กันได้ โดยที่ไม่ต้องมีฐานะเป็นคนรัก คือ "ความรู้สึกที่ดีๆที่มีให้กัน" ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และในอนาคต 

เพราะความรู้สึกที่ดี..ไม่จำเป็นต้องมีให้ในฐานะ "คนรัก " เสมอไป..

ผม..ในฐานะครูคงบอกทั้ง 2 คนได้เท่านี้จริงๆ

ป.ล. ไม่ต้องถามและไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร เพราะผมไม่อยากให้กระทบใคร แต่อยากให้เรื่องนี้เป็นบทเรียนสำหรับคนที่คิดจะ "รัก" เท่านั้ัน
หมวดหมู่บันทึก: กิจการนักศึกษา - การดูแลนักศึกษา
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 14 กุมภาพันธ์ 2555 11:55 แก้ไข: 14 กุมภาพันธ์ 2555 12:00 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Baby, Ico24 fruity, และ Ico24 คนธรรมดา.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

Ico48
Baby (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
14 กุมภาพันธ์ 2555 13:40
#75157

เรื่องราวคล้าย ๆ กับหนังฝรั่งเรื่องนึงเลย จำชื่อเรื่องไม่ได้ ที่มาบอกกันเมื่อสายเสียแล้ว อีกฝ่ายกำลังจะแต่งงาน นี่แหละที่เขาว่ากันว่า เรื่องจริงยิ่งกว่านิยายเสียอีก

อ่านแล้วแล้วเศร้าจัง เป็นบทเรียนของชีวิตที่ดีอีกบทหนึ่งค่ะ โอกาสไม่หวนกลับมาอีกแล้ว ขอบคุณสำหรับบทเรียนค่ะ

Ico48
test [IP: 118.96.97.19]
15 กุมภาพันธ์ 2555 12:58
#75174

test

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.236.171.181
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ