นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1926
ความเห็น: 3

เรื่องเล่าวันวาน : ทำบุญด้วยการให้ชีวิต

ไม่ได้เขียนบันทึกมาหลายวัน ทั้ง ๆ ที่มีหลายเ่รื่องในหัวที่อยากเขียน แต่ไม่ค่อยมีอารมณ์จะเขียน อาจเพราะรู้สึกล้า ๆ แล้วก็ขี้เกียจที่จะเตรียมข้อมูล หารูปปลากรอบ(ประกอบ) แต่ไหน ๆ วันนี้วันหยุด ขอเขียนซักบันทึกละกัน ..

Teddy ชอบอ่านหนังสือเวลาเข้าห้องน้ำ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยดี แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่อ่านหนังสือได้เยอะที่สุด เพราะเงียบสงบ มีสมาธิ ปกติไม่ค่อยได้อ่านหนังสือ เป็นคนอ่านหนังสือที่ไม่มีรูปได้ไม่นานมาแต่ไหนแต่ไร ถ้าการ์ตูนล่ะถึงไหนถึงกัน เหอ ๆ แล้วก็จะอยู่หน้าจอทีวีกับหน้าจอคอมฯ ซะมากกว่า ช่วงนี้ หนังสือประจำห้องน้ำ คือหนังสือ รังนกกระเต็น ของนักข่าวสาวสวย คุณวราภรณ์ สมพงษ์ เป็นหนังสือเก่าที่ป้าไก่ซื้อมานานแล้วแต่ Teddy ไม่ได้อ่านซักที เพราะที่บ้านมีหนังสือเยอะ แต่ถ้าหนังสือไม่อยู่ในห้องน้ำจะไม่ได้อ่าน ฮาาา สุดท้ายได้อ่าน เพราะป้าไก่รื้อหนังสือจะเอาไปบริจาค Teddy เลยเก็บเล่มที่อยากอ่านเอาไว้กองนึง แล้วทยอยเอาไปวางในห้องน้ำ เอิ๊ก .. คุณกระเต็นเขียนหนังสือได้สนุกดีค่ะ ทั้งชีวิตการเป็นนักข่า่ว แล้วก็เรื่องราวรอบตัวของคุณกระเต็นที่ประสบพบเจอ มีหลายเรื่องที่อ่านแล้วอดยิ้มไม่ได้ "เออ! คิดเหมือนเราเลยแฮะ" .. อ่านแล้ว ทำให้อยากลุกมาเขียน Share อยู่หลายเรื่อง แต่ก็ไม่ได้เขียนซักที วันนี้เลือกมาเรื่องนึง เอามาเขียน แต่ไม่ได้เอาเรื่องของคุณกระเต็นมาเขียน แต่เป็นเรื่องของ Teddy เองเมื่อครั้งวันวาน .. เรื่องที่เลือกมาคือเรื่อง ทำบุญนอกวัด ที่คุณกระเต็นบอกว่า ชอบไปซื้อปลาในตลาดไปปล่อย

เรื่องของ Teddy ก็เกี่ยวกับการปล่อยปลา แต่แถมสัตว์อื่น ๆ มาด้วย ก็เลยใช้ชื่อเรื่องว่า ทำบุญด้วยการให้ชีวิต

ตอนเด็ก ๆ Teddy อยู่ในบ้านพักการสื่อสารแห่งประเทศไทย หาดใหญ่ หรือ กสท. (ปัจจุบันคือ CAT) จำได้ว่า หลายครั้งที่มีหมาตกลงไปในคูน้ำหน้า กสท. ลุงป้าน้าอาและเด็ก ๆ ในบ้านพัก กสท. ก็จะไปมุงดูกันเพื่อหาทางช่วยเหลือ คูน้ำลึกพอสมควร ลุงขุมเป็นคนหาเชือกทำเป็นห่วงไปคล้องตัวเจ้าหมาโชคร้ายขึ้นมาด้วยความทุลักทุเล มีกองเชียร์รอบคูน้ำหลายคน จนในที่สุดก็ช่วยเจ้าหมาขึ้นมาได้สำเร็จ ตัวมันเปียกมะล่อกมะแล่ก เลอะเทอะไปหมด  ส่วนพวกเราทั้งหน่วยกู้ภัย(จำเป็น) และกองเชียร์ ก็แยกย้ายกันกลับบ้านด้วยความอิ่มใจ 

กับอีกเรื่องที่จำได้แค่ราง ๆ เพราะตอนนั้นเด็กมาก แต่ได้มาฟังเรื่องราวจากป้าไก่อีกหน เหตุเกิดตอนกลางคืน มีรถมอเตอร์ไซด์เกิดอุบัติเหตุชนกับรถยนต์ที่หน้า กสท. จนคนที่ซ้อนมอเตอร์ไซด์ลอยปลิวไปถึงเกาะกลางถนน สมาชิกในบ้านพัก กสท. ก็ออกมาดูกันอีกแล้ว โทรแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ แล้ววิ่งไปดูคนว่าจะปฐมพยาบาลได้มั้ย แต่น่าสงสาร ด้วยแรงชน ผู้หญิงที่ซ้อนท้ายเสียชีวิตคาที่ เสื้อผ้าที่ใส่เป็นชุดนอน ฉีกขาดหมด คงเดาได้ว่าแรงขนาดไหน ถึงครั้งนี้จะช่วยชีวิตไม่ได้ แต่ป้าไก่ก็ได้วิ่งเอาผ้าไปคลุมร่างให้ผู้หญิงคนนั้น 

จากเรื่องเศร้า ๆ เปลี่ยนบรรยากาศเป็นเรื่องขำ ๆ บ้าง

ตอนนั้น Teddy อยู่ ม.2 ที่บ้านเพิ่งย้ายไปอยู่ลำปาง อากาศที่ลำปางแปรปรวนน่าดู เวลาร้อน ร้อนจัด หนาวก็หนาวจัด เวลาฝนตกก็ตกแบบพายุเข้า ถอนรากถอนโคนต้นไม้กันเลยทีเดียว ช่วงนึงที่ฝนตกหนักจนน้ำท่วมเป็นแอ่งบริเวณใต้ต้นมะขามต้นใหญ่ข้างบ้าน แถมด้วยปลากระดี่เป็นสิบ ๆ ตัวมาว่ายเล่นในแอ่งน้ำเล็ก ๆ นั้นด้วย Teddy ตื่นเต้นมาก เพราะไม่เคยเห็น ลุงขุมชวนกันไปจับปลากระดี่ใส่ถังได้หลายสิบตัว วันนั้นทั้งลุงขุม ป้าไก่ พี่เต้ย(พี่ชาย) แล้วก็ Teddy จับปลากระดี่กันอย่างสนุกสนาน จากนั้นก็ถึงเวลาหาที่ปล่อยปลา ลุงขุมวนรถไปมา จนเจอคลองที่เหมาะจะปล่อยปลา พวกเราปล่อยปลาพร้อมอธิฐาน รู้สึกอิ่มใจ แต่พอเงยหน้าขึ้นมา .. อะจ๊าก อีกฝั่งของคลอง มีเด็กหนุ่มกำลังนั่งตกปลาอยู่ เมื่อสบตากันระหว่างคนตกปลาและคนปล่อยปลา ก็หัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย ทั้งคนตกและคนปล่อย เฮ้อ! เจ้าปลากระดี่น้อย หวังว่าจะไม่ไปติดเบ็ดเจ้าหนุ่มคนนั้นนะ

สุดท้าย เป็นเรื่องปล่อยปลาอีกเรื่อง .. เมื่อคราวไปบ้านย่าที่สิชล(ปัจจุบันปู่กับย่าเสียชีวิตไปนานแล้ว ก็เลยไม่ค่อยได้ไปสิชล) ขากลับ ย่าให้ปลากระพงแดงตัวเบ้งมา 1 ตัว ซื้อมาจากเด็กแถวบ้านที่เพิ่งตกมาได้สด ๆ ร้อน ๆ ย่าบอก ปลาตัวโต แล้วก็สดแบบนี้ทำอะไรก็อร่อย กว่าจะถึงหาดใหญ่ก็อีกหลายชั่วโมง ย่าจัดแจงเอาปลาใส่ถุงแล้วก็ใส่น้ำในถุงพอประมาณ เพื่อให้ปลามีชีวิตอยู่จนถึงหาดใหญ่เพื่อความสดอร่อย เหอ ๆ .. ระหว่างขับรถกลับหาดใหญ่ ลุงขุมขับออกมาจากบ้านย่าได้ไม่นาน ระหว่างทาง ในรถเงียบสนิท ไม่มีการสนทนาอะไรเลย ปกติจะคุยเล่นกันบ้าง หลังจากเงียบฉี่อยู่พักนึง จำไม่ได้ว่าใครเอ่ยขึ้นก่อน บอกว่า เราจะกินปลาตัวนี้กันจริงเหรอ จากนั้นก็มีเสียงตอบรับพร้อม ๆ กัน "คิดเหมือนกันเลย นั่งไม่สบายใจอยู่ตั้งนาน เอาไปปล่อยดีกว่า" แล้วเจ้าปลากระพงแดงตัวโต ก็ได้เปลี่ยนที่อยู่ใหม่ ไปว่ายเล่นในแม่น้ำสิชล ใ้ต้สะพานใหญ่ ห่างจากคลองบ้านย่าพอสมควร ตอนเราปล่อยปลา มันนิ่งอยู่พักใหญ่ พวกเราก็กังวลว่ามันจะรอดมั้ย แต่สุดท้ายมันก็ว่ายไปอย่างรวดเร็ว ตอนแรกมันคงจะมึนเลยนิ่งอยู่นานกว่าจะจำความได้ว่าตัวมันคือปลา ว่ายไปได้หน่อยนึง มันหันมามองเราด้วย มันลอยตัวนิ่ง ๆ มองเราอยู่พักนึง เหมือนกับกำลังกล่าวคำขอบคุณ จากนั้นก็ว่ายจากไป .. ระหว่างทางกลับหาดใหญ่วันนั้น พวกเรานั่งยิ้มกันไปตลอดทาง แล้วก็มาช่วยคิดกันว่า ถ้าย่าโทรมาถามว่า เอาปลาไปทำอะไรกินกัน อร่อยมั้ย เราจะทำอะไรกินกันดี เตี๊ยมกันไว้อย่างดี เพราะกลัวจะตอบไม่่ตรงกัน ฮาาาา เดี๋ยวย่ารู้เข้าจะเสียความตั้งใจ งานนี้ ย่าดีใจที่ได้ให้ปลาสดลูกหลานไปกิน พวกเราอิ่มใจที่ได้ให้ชีวิต ส่วนปลาได้ชีวิต งานนี้มีแต่ได้กับได้ ^^ เพื่อน ๆ ว่ามั้ยคะ

Sections: Miscellaneous
License: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
created: 19 November 2011 20:55 Modified: 19 November 2011 21:41 [ Report Abuse ]
ดอกไม้
People who like this: Ico24 anni, Ico24 mandala, and 6 others.
People Who Like This
 
Facebook
Twitter
Google

Other Posts By This Blogger

ความเห็น

กับหมา แมว ไก่ นี่ชอบครับ ถือว่าเอ็นดูเลยทีเดียว

 

แต่กับปลานี่ตรงกันข้าม เพราะตอนปี 1 ซัมเมอร์ ก็ไปดักอวนคลองหลัง มอ. ตอนกลางคืน (แอบยาม) ได้ปลาหมอมากินกันเต็มเลย

 

จากนั้นกฌเคยตกปลาเมื่อสมัยอยู่ ปี 3 ตกได้แล้วก็จะเลือกปล่อยตัวเล็กไป เอาตัวใหญ่ไว้กิน แต่ยังไงก็ดูใจดำเหมือนกัน

 

ตอนนี้โตแล้ว จะไม่ฆ่าสัตว์ด้วยตนเอง ยกเว้นแต่ต้องซื้อเนื้อสัตว์มาทำอาหารทานเอง เพราะยังไงก็ยังเลิกทานไม่ได้ (ลองนึกภาพบาร์บีคิวหมูหอมกรุ่น ราดซอสพริกไทยดำ สิครับ)

 

อนาคตอาจต้องลองกินเต้าหู้บ้างแล้วครับ

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

Ico48
Teddy (Recent Activities)
21 November 2011 10:27
#71881

ฮาาา ยังดีที่ปล่อยปลาตัวเล็กไป มันจะได้เติบโตขยายพันธุ์ต่อไป

Teddy เอง ก็เลิกกินเนื้อสัตว์ไม่ได้ค่ะ เคยหยุดกินไปได้แค่เดือนเดียว เพราะได้ดูวิดีโอ "ชีวิตร่ำไห้" ตอนเข้าค่ายทำอาหารมังฯ กับ อ.ภาณุ ดูจบคิดเลยว่าจะไม่กินเนื้อสัตว์ตลอดชีวิต แต่สุดท้ายก็ตะบะแตก ฮาาา

การทำบุญด้วยการให้ชีวิต คงต้องหัดไปเรื่อย ๆ .. เด็ก ๆ Teddy ชอบตบยุงเป็นชี่ิวิตจิตใจ ตบแบบแข่งกับพี่ชาย เอามาวางเรียงกันว่าใครได้มากกว่า โดยเฉพาะตัวที่กินเลือดมาจนพุงป่อง ยิ่งสะใจ เวลาเห็นมดก็ชอบบี้ เห็นแมลงสาปก็ต้องกระถืบ ฮาาา เริ่มซาดิสขึ้นเรื่อย ๆ ตอนหลังเริ่มละ ๆ ลงบ้าง เพราะถึงมันจะมากัดเรา เป็นพาหะนำเชื้อโรคมาให้เรา แต่บางทีเราก็ทำไปเกินกว่านั้น คือทำร้ายมันด้วยความคึกคะนอง .. ตอนนี้เวลาเจอแมลงสาป กับมด ก็จะปล่อย ๆ มันไป แต่ยุงนี่ยังอดใจไม่ไหว เพียงแต่ไม่ตบแบบเอาเป็นเอาตายอย่างสมัยเด็ก ๆ เหอ ๆ ^ ^

กับยุงนี้ตบหมดครับ ไม่ทราบว่าแค้นมาแต่ชาติปางไหน ฮึม ฮึม

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.233.111.242
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ