นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 7

อ่าน: 928
ความเห็น: 0

ครบ 15 ปี [C]

วันนี้เมื่อ 15 ปีก่อน วันศุกร์ที่ 2 พฤศจิกายน  2544  เป็นวันเริ่มเปิดตลาดเกษตร ม.อ. เป็นวันแรก  พื้นที่ขรุขระ ทางเดินเล็กๆ  ซุ้มขายของไม้ไผ่หลังคามุงจาก วางสะเปะสะปะ  ห่างๆ กัน ตามแนวทางเดินแคบๆ ที่ทำวกไปเวียนมา  เจ้านายกับลูกน้อง 2 คน ช่วยกันค่อยๆ เคลื่อนย้ายขยับซุ้มไปตามจินตนาการ  วันไหนโชคดีก็จะได้เรี่ยวแรงจากนักศึกษามาช่วยยกย้าย ขยับซุ้ม 


ในวันนั้น วันเปิดตลาดวันแรก หัวใจของคนทำตลาด  ตื่นเต้น ด้วยนั่งเฝ้านับคนเดินเข้ามาในตลาด ด้วยใจจดจ่อ  ยังจำได้ว่าคนมาน้อยมาก  เรากับเจ้านายช่วยกันขายหมู  เป็นการยืนขายหมูครั้งแรกในชีวิตของเรา ที่เรารู้สึกเขิน อาย ทำอะไรไม่ถูก เจ้านายเป็นคนเชือดเนื้อ เราเป็นคนชั่งน้ำหนัก เก็บเงิน ทอนตังค์  ทอนผิดๆ ถูกๆ  ไม่น่าเชื่อความรู้คณิตศาสตร์ง่ายๆ ในเวลาคับขัน ทำให้เราคิดไม่ถูก  แค่ลูกค้าซื้อหมู  45 บาท ให้เงิน 100 บาท เรายังต้องกดเครื่องคิดเลข งกๆ งันๆ มือสั่นเทา หยิบตังค์ทอนไม่ถูก 


 

ยิ่งลูกค้ารอ ลูกค้าจ้องมอง เราก็ยิ่งผิดพลาด สมองคิดอะไรไม่ออกแค่เลขง่ายๆ ก็คิดผิดพลาด  เจ้านายมือเชือดหมูไป  ปากก็ช่วยบอกว่า “ทอน 55 บาท”  “ทอน 37 บาท”  เจ้านายคิดเลขในใจได้เร็วกว่าเราที่พยายามกดเครื่องคิดเลข   เราข่มความอาย  อายที่ต้องมายืนขายหมู  อายที่เป็นข้าราชการตำแหน่งขายหมู  ทุกครั้งที่รู้สึกอายเราเหลือบไปมองเจ้านายที่เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ยืนเชือดหมูด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ทุกข์ร้อน  พูดคุยกับลูกค้าอย่างเป็นกันเอง ยิ้มแย้ม  ทำให้เราเริ่มมีสติ บอกตัวเองว่า  ผู้ช่วยคณบดี ยังไม่อาย เราเป็นแค่พนักงานธุรการ มีอะไรจะต้องอาย


หน้าเขี่ยงหมู มีแคร่ไม้เล็กๆ วางอยู่  เวลาที่ไม่มีลูกค้ามาซื้อหมู เรากับเจ้านายชอบไปนั่งตรงนั้น  เฝ้านับคนเดินเข้ามาในตลาดด้วยความหวัง  วันนั้นหมูที่ฆ่าไว้ 1 ตัว ยังเหลืออีกเยอะ เพราะขายได้นิดเดียว  คนทำตลาดใจเริ่มฝ่อ  มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่คิดไว้  จะให้ใครๆ รู้ได้อย่างไรว่าเราเปิดตลาดตรงนี้


 

ยิ่งเย็น คนก็ยิ่งน้อยเหมือนร้าง  เจ้านายสั่งให้เราทำป้ายผ้าผืนใหญ่เท่าหลังคาเรือนขายหมู  ด้วยบอกว่าจุดเด่นของตลาดเราคือ เนื้อหมูคณะ  “พรุ่งนี้เอ็งไปทำป้ายใหญ่ เขียนว่า “ขายหมู คณะทรัพย์ ที่นี่” และให้ทำลูกศรชี้ลงมา


 

วันนั้น เรารู้สึกมืดมน ด้วยมองไม่เห็นหนทาง ว่าจะทำยังไงให้มีคนมาเดินตลาดเยอะๆ  หัวใจห่อเหี่ยว  หมดหวัง เจ้านายมองสบตาให้กำลังใจ  และสอนให้เราค่อยๆ เรียนรู้ และแก้ไขปัญหาไปทีละเปราะ อย่าพึ่งยอมแพ้


วันจันทร์เราพยายามทำใบปลิวกระดาษ ประชาสัมพันธ์ แจกไปตามคณะต่างๆ  เราเดินไปเสียบไปปลิวตามรถแต่ละคันที่จอดในมหาวิทยาลัย  โทรขอให้วิทยุ ม.อ. ช่วยประชาสัมพันธ์  ด้วยความหวังว่านัดต่อๆ ไป จะมีลูกค้ามาเพิ่มขึ้น


 

เป็นความทรงจำที่ไม่เคยลืม  กว่าจะก้าวผ่านแต่ละคืนวัน ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่มีใครรู้ว่า  15 ปี ของตลาดเกษตร ม.อ. เป็น  15 ปี ที่เราได้เรียนรู้อะไรมากมาย  ทุกๆ ปัญหาที่ถาโถม กระหน่ำรอบด้าน  ถ้อยคำก้าวร้าว รุนแรงจากพ่อค้าแม่ค้าที่ด่าทอ  ข่มขู่ถึงชีวิต  กรีดรถ  ปล่อยลมล้อรถ  คำตำหนิ ติเตียนจากลูกค้า  คำร้องเรียน ข้อเสนอแนะ สารพัดรูปแบบ ที่ต้องรับฟังด้วยรอยยิ้ม  


 

ตลาดเกษตร ม.อ. เป็นครู ที่สอนทุกๆ บทเรียน ในทุกๆ มิติให้กับเรา  เป็นบทเรียนที่เชื่อว่าน้อยคนจะได้พบเจอ 


 

ขอบคุณผู้จำหน่าย  ขอบคุณผู้มาใช้บริการ  ขอบคุณทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในตลาดเกษตร ม.อ.  ตลอด 15 ปี ที่ผ่านมา

 

 

 

 


หมวดหมู่บันทึก: บริการวิชาการ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 02 พฤศจิกายน 2559 14:13 แก้ไข: 02 พฤศจิกายน 2559 14:13 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 คนธรรมดา, Ico24 บิวตี้, และ 3 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ไม่มีความเห็น
คุณต้องทำการเข้าระบบก่อนแสดงความเห็น