นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
Page Visits: 2784
comment: 2

ตอนที่ 4 บ้านของเรา-ระหว่างจินตนาการกับความจริง

ผมบอกกับตัวเองในใจว่าพรุ่งนี้เช้าแล้วนะ เราจะเห็นบ้านของเราที่ปักษ์ใต้ บ้านที่เราจะเข้าไปอยู่อย่างถาวร บ้านที่จะช่วยขัดเกลาให้เราเปี่ยมความรู้ ความคิด บ้านที่อยากเห็นและฝันถึงมานานแสนนาน

(โดย วัชรินทร์ พุทธพรไพสิฐ  21 พ.ค. 2550) 
อ่านบันทึกย้อนหลัง   แนะนำกันก่อน
ตอนที่ 1 ก้าวแรกที่ ม.อ.
ตอนที่ 2 กิจกรรมใน ม.อ.
ตอนที่ 3 ย่างก้าวสู่ภายนอก

ตอนเข้าเรียนชั้นปีที่ 1 พี่ๆ สอนให้เราร้องเพลงของสถาบัน จำได้ว่ามีพี่พัฒน์ เลี่ยมจรัสกุล พี่วิทยาศาสตร์รุ่น 1 สอนร้องเพลง "ถิ่นพักใจใดจะปานเหมือนบ้านเกิด เราทูนเทิดแนบใจไม่สลาย..........แม้ห่างกันพันแสนด้าวแดนใด มอบดวงใจไว้ที่ร่มศรีตรัง"พี่พัฒน์ร้องเพลงโดยไม่มีดนตรีประกอบได้อย่าง ไพเราะเพราะพริ้ง นอกจากนี้มีเพลงบางเพลงที่บ่งบอกคุณสมบัติของลูกสงขลานครินทร์ อย่างเช่น เพลงสงขลาสัมพันธ์ที่พี่มงคล ไฝขาวเป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้องนั้นมีเนื้อหาว่า
"พวกเรากลมเกลียวสัมพันธ์แน่นเหนียวแนบวิญญาณ
ดื่มดำดวงมาลย์สำคัญมั่นคงเป็นสงขลา-นครินทร์ถิ่นแหลมทองนี้
จักมีชื่ออยู่คู่ฟ้า เปี่ยมเสรีเรานี้เทิดทูนคุณค่า สิทธิ์และเสียงหน้าที่นานา
ทุกคนบูชาซึ่งความเป็นไท"

"ถิ่นดินแดนใดหาใครได้หนอบ่เทียมทัน
อยู่ชายไพรวัลย์เขาเขียวเกี่ยวพันทะเลหลวง
ร่มเย็นนี้ยามอยู่พัก ถิ่นรักนี้เราจักหวง
ห่างไกลกันคิดถึงทุกวันเป็นห่วง
แหล่งความหวังของเราทั้งปวงแสนรักดังดวงหทัย"

ตอนเรียนหนังสืออยู่ที่ตึกของมหาวิทยาลัยมหิดลแล้วร้องเพลงนี้ ผมรู้สึกถึงจิตวิญญาณแห่งปัญญาชนที่สามารถคิดค้นได้อย่างเสรี กล้าแสดงออกซึ่งความคิดเห็น พิทักษ์ไว้ซึ่งสิทธิ์และรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตน ความรู้สึกของผมอีกประการหนึ่งนั้นคล้ายกับมีสายใยจากพี่ๆ ที่อยู่ ณ คอหงษ์ ฉุดรั้งพร่ำเรียกหา บ่งบอกถึงความห่วงใยเอื้ออาทร จนทำให้อยากเร่งวันเร่งคืนให้สิ้นปีการศึกษา 2514 เร็วๆ จะได้ยกขบวนจาก กทม.มายังบ้านของเราที่หาดใหญ่ตามกำหนดของมหาวิทยาลัยเสียที
ความที่ไม่เคยเห็นตัวมหาวิทยาลัยที่หาดใหญ่ ยามที่ได้ยินเพลงจากแผ่นเสียงสมัยนั้นทำให้เกิดความเคลิบเคลิ้มหลงใหลแล้ว เกิดจินตนาการไปเป็นภาพมหาวิทยาลัยในความฝัน ตอนผมเข้ามาศึกษาปี 1 นั้นมีเพลงของมหาวิทยาลัยที่พี่ๆ ซึ่งทำกิจกรรมสโมสรนักศึกษายุคแรกๆ ว่าจ้างให้วงสุนทราภรณ์แต่งให้ ในเพลงที่ชื่อ "สงขลานครินทร์" เนื้อหาท่อนหนึ่งบอกว่า "ชมทะเลหาดทรายขาวผ่อง งามน่ามองโขดหินตระหง่าน สลับซับซ้อนดังภาพตระการงามเหมือนวิมานทอง เสียงคลื่นซัดฝั่งครั่นตรื้นครืนประโคม คลื่นครวญบรรโลมพรมพลิ้วปลิวละออง เกาะหนูเกาะแมวตะคุ่มน่ามอง ดังแมวนั่งจ้องมองหนู" ฟังเพลงนี้แล้วเกิดจินตภาพว่า ม.อ.ของเราตั้งอยู่ริมทะเล มีหาดทรายขาวอันยาวเหยียด มองออกไปเห็นเกาะหนูเกาะแมวกลางทะเล ช่างทำให้เกิดอารมณ์อ่อนโยน เคลิบเคลิ้มไปกับภาษาอันสละสลวยในเนื้อเพลง อยากจะเขียนบทกวีให้ได้แบบนี้บ้าง แต่รู้ตัวดีว่าผมมือไม่ถึง ตอนผมอยู่ปี 1 จึงไม่กล้าเขียนเพลงใดๆ
อย่างไรก็ดีภายหลังเมื่อได้เดินทางมาสู่มหาวิทยาลัยจริงๆ พบว่า ม.อ.ของเรามิได้ตั้งอยู่ริมทะเล มองไม่เห็นเกาะหนู เกาะแมว แต่ผมก็รักทุกอย่างที่เป็น ม.อ. มหาวิทยาลัยของเราตั้งอยู่ในอ้อมกอดของขุนเขา ดงยาง มีพื้นที่กว้างขวาง มีอ่างน้ำใหญ่โต และมีน้ำใจอันยิ่งใหญ่ที่ประเมินค่าไม่ได้ทั้งจากพี่ๆ จากคณาจารย์และน้ำใจของเพื่อนๆ นักศึกษาทั้งสองคณะ คือวิศวกรรมศาสตร์และวิทยาศาสตร์มีไม่ถึงเจ็ดร้อยคน เมื่อเทียบกับอาณาจักรของมหาวิทยาลัยอันกว้างขวางแล้ว บางครั้งยามเช้าที่ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ริมอ่างน้ำ ใครบางคนก็สัมผัสได้ถึง ความอ้างว้าง ตามเพลง "ศรีตรัง"ของสุนทราภรณ์ท่อนหนึ่งที่บอกว่า "ฟ้าดินถิ่นไกลใครจะมา สู่แดนสงขลานครินทร์นี้ เห็นแต่น้องแลตาพี่ แล้วมองไปที่ดอกศรีตรัง" ท่อนนี้ ตอนที่ยังเรียนอยู่ที่ กทม.ตอนฟังเพลงก็พอจินตนาการออกว่าในมหาวิทยาลัยคงเวิ้งว้าง กว้างขวาง แต่ท่อนที่บอกว่า เห็นแต่น้องแลตาพี่ แล้วมองไปที่ดอกศรีตรังนั้น ทำให้เกิดความรู้สึกรักสถาบัน รักพี่รักเพื่อนจนบอกไม่ถูก
ตอนปิดภาคการศึกษาปี 2514 ก่อนที่ผมจะไปค่ายอาสาพัฒนาของกลุ่มนิสิตนักศึกษาอาสาสมัครแห่งประเทศไทย(น. อ.ท.)นั้น สมาชิกของค่ายต้องไปเข้าสัมมนาที่ค่ายลูกเสือพระพุทธฉาย อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรีเพื่อเตรียมความพร้อมไปทำหน้าที่ในค่ายเยาวชนตามจังหวัดต่างๆ ตอนที่อยู่ในค่ายลูกเสือ ยามค่ำคืนที่สงัดเงียบ ผมเขียนกลอนขึ้นมา 1 บท แต่จำไม่ได้ว่าเขียนไว้อย่างไร คุณสุกิจผู้ร่วมกิจกรรม ค่ายด้วยมาพบเข้าในวันรุ่งขึ้น จึงเอามาให้ทำนองด้วยกีต้าร์โปร่งที่เอาติดตัวไป ผมจึงได้รับรู้ว่าคุณสุกิจเป็นเพื่อนที่มีอารมณ์ศิลปินและมีความสามารถไม่น้อย คุณสุกิจขอให้ผมเขียนเนื้อเพลงเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยให้หนึ่งเพลง เขาจะเอาไปใส่ทำนองให้ ผมรับปากคุณสุกิจว่า เมื่อเปิดภาคการศึกษาหลังจากกลับจากค่ายเยาวชนฯตามภารกิจที่มีอยู่แล้วผมจะเขียนให้
หลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรมในค่ายฯ แต่ละจังหวัด เราได้มาพบกันอีกครั้งเพื่อสรุปงานและถ่ายทอดประสบการณ์ซึ่งกันและกัน ผมพบว่าเราทุกคนที่เป็น ม.อ.สามารถทำงานได้ไม่น้อยหน้าผู้อื่น ค่ายพัฒนาเยาวชนในระบอบประชาธิปไตยกับเนื้อหาของเพลงท่อนที่ว่า "เปี่ยมเสรีเรานี้เทิดทูนคุณค่า สิทธิ์และเสียงหน้าที่นานา ทุกคนบูชาซึ่งความเป็นไท"นั้น มีความสอดคล้องเป็นหนึ่งเดียวกัน
ตอนใกล้เปิดภาคการศึกษาแรกของปี 2515 พวกเราจองโบกี้รถไฟสาย กทม-หาดใหญ่ ออกเดินทางมาพร้อมกันทั้งพี่และเพื่อนที่เรียนอยู่ กทม.ด้วยกันตอนนั้น นักศึกษาที่มีภูมิลำเนาไม่ใช่ภาคใต้นั้นจะมีผู้ปกครองและพี่น้องมาส่งที่ สถานีหัวลำโพงเนืองแน่น ใกล้รถไฟจะออก ญาติพี่น้องหลายคนก็ชักหน้าเสีย เพื่อนนักศึกษาหญิงบางคนแอบปาดน้ำตาที่ซึมออกมาโดยไม่อาจห้ามได้ แต่พอรถไฟเคลื่อนตัวออกจากสถานี ความสนุกสนานก็กลับคืนมา มีเสียงเพลงของ ม.อ.ดังกระหึ่มสลับกับเพลงเพี้ยนๆ ที่เพื่อนร้องกันเล่นๆ เช่น "ตุ่มใส่น้ำ เอาน้ำมาใส่ตุ่ม ตุ่มใส่น้ำเอาน้ำมาใส่ตุ่ม เอาตุ่มมาใส่น้ำ"วนไปวนมาไม่ยักจะจบ
ผมบอกกับตัวเองในใจว่า พรุ่งนี้เช้าแล้วนะ เราจะเห็นบ้านของเราที่ปักษ์ใต้ บ้านที่เราจะเข้าไปอยู่อย่างถาวร บ้านที่จะช่วยขัดเกลาให้เราเปี่ยมความรู้ ความคิด บ้านที่อยากเห็นและฝันถึงมานานแสนนาน
หมายเหตุท้ายตอน: เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย ผมเขียนเพลงให้คุณสุกิจใส่ทำนอง 1 เพลงตามที่รับปากไว้ แต่จำชื่อเพลงไม่ได้ และเนื้อเพลงจำท่อนแรกได้ท่อนเดียวคือ

"สงขลานครินทร์ ขวัญทักษิณปิ่นวิชา
เทิดพระราชบิดา งามสง่าสถาบัน..................(จำไม่ได้) __._,_.___

 

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 05 กุมภาพันธ์ 2551 08:44 แก้ไข: 05 กุมภาพันธ์ 2551 08:46 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
Flowers
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Our Shangri-La.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

comment

ชอบเพลงสมัยก่อนตรงที่ ทุกพยางค์ ในเนื้อเพลง เปี่ยมไปด้วยความหมาย ไม่ใช่เป็นแค่ คำ ที่เขียนมาเพื่อเชื่อมทำนอง..เหมือนดั่งเพลงสมัยนี้.

..เฮ่อ...

อ่านแล้วคิดถึง "เพื่อน" คิดถึง "หอพัก" คิดถึง "รุ่นพี่" และ "เพื่อนต่างภาควิชา"... จัง!!

Ico48
สมาน [IP: 192.168.100.112]
07 กรกฎาคม 2551 09:55
#31904

ตามรอยมาเจอจากตอนที่ 11 ครับ.... 

อะไรจะจำแม่นขนาดนั้น หลายสิบปีแล้วนะครับ ...

คลับคล้ายคลับคลาว่าจำเพลงที่ตัวเองแต่งไม่ได้ คือที่ร้องว่า "ส่ง ขล้า หน่ะ ขะ รินทร์ .... " ก็เลยขออนุญาตบันทึกใว้ที่นี่เลยครับ ดังนี้

สงขลานครินทร์ ขวัญทักษิณปิ่นวิชชา

เทอดเกียรติพระราชบิดา  งามสง่าสถาบัน

นิสิตสามัคคี  สร้างความดีตราบนิรันดร์

สงขลาฯคุณอนันต์ อันอบรมบ่มชีวี

 

ศรีตรังคือรังรัก  บรรเจิดศักดิ์อนรรฆศรี

การุณคุณเกียรติมี  สีน้ำเงินงามเกินชม

งามผ่องดังท้องฟ้า ผองประชาชื่นนิยม

ยั่งยืนเชิดชื่มชม สมสงขลานครินทร์

 

ป.ล. 1. ใว้วันหลังค่อยลงโน๊ตทำนองให้

       2. นักร้องนำสมัยนั้น ก็คุณหมอเพ็ญนภา (สำรวย) ผู้จากไปนั่นเอง ครับ

Comment on this Post

Name:
Email:
IP Address: 18.232.53.231
Message:  
Load Editor
   
Cancel or