นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 3037
ความเห็น: 21

KM, ข้าวยำ, และ เคย (KPIs)

KM ฉบับข้าวยำ -- แตกต่างและหลากหลาย


ผมเขียนบันทึกนี้เป็นท่อนๆ ระหว่างรอทำ lab สกัดตัวอย่างตั้งแต่กลางสัปดาห์ที่แล้วครับ
บอกบรรดาแฟนานุแฟน ท่านผู้มีอุปการคุณ และแม่ยกแม่ชูทั้งหลายไว้แล้ว ว่าโปรดอดใจรอด้วยความระทึกใจ
และเตรียมตัวอ้วกพลัน (ฮา)

ผมสมาิธิสั้น (อย่างที่บอกไปแล้ว ครับ) ตอนนี้นึกอะไรออก ก็มาพิมพ์ๆ จดๆ ไว้ก่อนสักสองสามประโยค
แล้ววิ่งขึ้นวิ่งลงระหว่างห้อง lab กับห้องทำงาน

ท่าจะผอมกับเขาบ้างก็คราวนี้ละครับ

ได้ของเล่นใหม่มาด้วยอันนึง -- GoogleDocs
ที่จริงก็ไม่ใหม่มากครับ เพราะผมใช้อยู่บ่อย เวลานึกๆ อะไรได้ แล้วต้องการจะเขียนๆ เก็บไว้แบบ online
นั่งเครื่อง (คอมฯ) สะเปะสะปะหลายเครื่องก็ลำบากอย่างนี้แหละครับ จำไม่ค่อยได้ว่าเก็บอะไรไว้ที่ไหน
จะให้ผม save files ไว้ใน thumb, handy drive หรือ external hard drive ก็ขี้เกียจหาอีก
เลยเก็บไว้แบบ online มันซะเลย

ผมใช้ gmail เป็นหลักอยู่แล้ว เลยโยนทุกอย่างเข้า gmail และบริการต่างๆ ของ Google
หวั่นๆ อยู่ ว่าวันร้ายคืนร้าย มันเกิดเจ๊งขึ้นมา แล้วผมจะซวยมั้ยเนี่ย

ไม่ได้้ชื่นชม Google อย่างออกนอกหน้านะครับ แต่ยอมรับว่าผมใช้หลายๆ บริการของบริษัทยักษ์ใหญ่นี่
นอกเหนือจาก GoogleReader ที่เคยเขียนถึงไปแล้ว เอาไว้วันหลังค่อยทยอยเขียนเล่าไปเรื่อยๆ ดีกว่า
หรือท่านใดเห็นว่าตัวไหนน่าสนใจจะมาลองแลกเปลี่ยนกันก็ดีครับ

แต่ผมเพิ่งมาสังเกตเห็นคำสั่ง "Edit HTML" บน GoogleDocs (ตาถั่วอยู่นาน)
ก็เลยอยากลองดูว่า ถ้าผม copy เฉพาะส่วนที่เป็น HTML code แล้วเอามาแปะในบันทึก
(คล้ายๆ กับที่เคยเขียน เรื่อง การใช้งาน Kompozer) แล้วหน้าตาจะออกมาเป็นยังไงบ้าง
ถ้าตรงไหนที่ผมลองแปะไว้คราวนี้มันเพี้ยนๆ ขาดๆ เกินๆ ยังไง เดี๋ยวค่อยหาทางแก้ไขอีกทีแล้วกันครับ
อย่าโทษเพิ่งโทษผมครับ โทษ Google โน่น

แต่กว่าผมจะได้ post บน share ก็ปาเข้าไปหลายวันครับ
มาเป็นท่อนๆ แบบนี้ กว่าจะเรียบเรียงได้ก็ต้องนั่งดูอยู่นาน
ผมยิ่งขี้เกียจติดอยู่ในกมลสันดานอยู่แล้ว ก็เลยยิ่งยืดเยื้อไปกันใหญ่

แต่ทำ lab นี่ เป็นการฝึกสมาธิให้กับตัวเองอย่างดีเลยครับ -- ห้ามหลุดเป็นอันขาด
เพราะพอสติหลุดแล้วหยิบนู่นผสมนี่ แล้วจำไม่ได้ว่าทำอะไรไปแล้วบ้าง ก็ซวยละซีครับ ทีนี้
แต่จะว่าไป การทำงานทุกอย่าง ถ้าเราจดจ่อกับมัน ก็เป็นการฝึก (และอาศัย) สมาธิทั้งนั้น
เราทำงานเพื่อฝึกสมาธิ และเราต้องการสมาธิเพื่อให้ไ้ด้งาน วนอยู่อย่างนี้ละครับ

ลืมบอกไป ผมทำ lab สกัดกรดไขมัน (fatty acids) ครับ
แถวนี้เขาชอบใช้กรดไขมันบางตัว เป็นตัวติดตามว่าอะไรกินอะไรในระบบนิเวศ
หลักการง่ายๆ ที่ผมเคยอธิบายหลานอายุ 10 ขวบก็คือ You are what you eat  -- กินอะไรเข้าไป ก็กินอยู่อย่างนั้น

อ้าว -- ไม่ใช่แฮะ ทำของเขาเสียของ แหะๆ -- กินอะไรเข้าไป (ท่าน) ก็จะเป็นเหมือนสิ่งนั้น

ยกตัวอย่างง่ายๆ ครับ ว่าพืชบางชนิดจะผลิตกรดไขมันบางตัวได้ ในขณะที่สัตว์ (บางกลุ่ม) ทำไม่ได้
เพราะฉะนั้น การที่เราเจอกรดไขมันบางตัว (ที่สัตว์ไม่ควรจะสร้างได้) ในสัตว์ 
ท่านว่าให้สงสัยไว้ก่อนว่ามันน่าจะมาจากอาหารที่กินเข้าไป
ส่วนมัน (สัตว์) จะกินอะไรในรายละเอียดนั้น ค่อยดูกันอีกที

การศึกษาในทางนิเวศวิทยา ส่วนหนึ่ง ก็คือการศึกษาการกินกันเป็นทอดๆ อีรุงตุงนังแบบนี้ละครับ

แต่หลักการที่ว่าง่ายๆ ไม่ได้ตอบคำถามได้ทั้งหมดหรอกครับ เพราะธรรมชาติมีที่ว่างสำหรับความตื่นเต้นเสมอ
เป็นนักวิจัย ก็เหมือนๆ เราเป็นนักสืบกลายๆ ครับ
แต่แทนที่จะทำตัวเป็นสายลับจับบ้านเล็ก ผมชอบเรียกตัวเองว่าเป็น ecological detective
เพราะฟังดูแล้วมัน เดิ้น เท่ห์ หรอยกว่า (ฮา)

หลังจากสกัดตัวอย่างเสร็จแล้ว ผมก็ต้องส่งให้ห้องวิเคราะห์ GC/MS
คล้ายๆ กับกับที่ พี่พล แห่งศูนย์เครื่องมือฯ ทำอยู่ นั่นละครับ
เอาไว้กลับไป ค่อยไปขอคำปรึกษาครับ เพราะผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก อาศัยว่ามั่วๆ เอา
ผมว่าทำ lab กับทำกับข้าวทำครัว มีส่วนคล้ายกันครับ
หลายครั้งที่ทำตามวิธีการ (protocol) หรือตามสูตรอาหาร (recipe) เป๊ะ
แต่ผลออกมาเพี้ยนๆ ทุกที (ฮ่วย!)

ผมเห็นที่ พี่พลเขียน หลายวันแล้วครับ
ถึงบอกว่า ผมชอบ "วงข้าวยำ" ของเราวงนี้มาก
มันช่วยให้ ม.อ. แคบลงครับ และเรารู้จักกัน ทำงานร่วมกันด้วยถ้อยทีถ้อยอาศัยมากขึ้น
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ใครจะรู้ ว่าศูนย์เครื่องมือฯ ทำอะไรบ้าง หรือมีเครื่องมืออะไรบ้าง ถ้าไม่ดั้นด้นไปค้นหาถึงที่ด้วยตัวเอง

ก่อนหน้านี้ ผมก็เคยมุดเข้าไปดู web ของศูนย์เครื่องมือฯ อยู่บ่อยๆ
ตอนนั้นอยากรู้ว่าเรามีเครื่องมืออะไรบ้าง ดูราคาค่าวิเคราะห์ตัวอย่าง  เผื่อจะได้ทำทางไว้แถวๆ นี้ เวลาคิดจะเขียนโครงการวิจัยในอนาคต
ไม่รู้ว่าผมตาถั่วหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ หาอะไรไม่เจอสักอย่าง

พอมีวงแชร์ข้าวยำ สิ่งที่เราไม่เคยรู้ในอีกซีกโลกหนึ่งของ ม.อ. ก็ได้แลกเปลี่ยนกัน
สาระสำคัญอันหนึ่งของ KM ก็คือการมีพื้นที่แลกเปลี่ยน
(อย่าเชื่อผมมากนะครับ ผมมั่วเอาทั้งนั้น)
จำได้ว่า ช่วงแรกๆ ที่เราโหม promote วง share กัน ตอนนั้นเราใช้คำว่า "communication platform"
หลังๆ ถึงเห็นเปลี่ยนมาเป็น "ชานชาลาเพื่อการ ...." อย่างที่เราเห็นจั่วหัวนั่นละครับ
แต่ผมชอบเรียกว่าเป็น "ชาน ชา-ลา-ล้า-ลา-ล่า" หรือ "วงข้าวยำ" หรืออะไรทำนองนี้มากกว่า
มันจะต้องมีความหลากหลายและมีบันเทิงเจืออยู่บ้าง (ฮา)

ใครจะเห็นอะไรหรือไม่นั้น ผมไม่รู้ แต่ผมในฐานะคนไกล รู้สึกได้ถึงมิตรภาพอยู่ในที
ถ้าวัดกันในเรื่องการทำงานที่เป็นสุข และ team building ผมว่าเราสอบเกือบผ่านแล้วครับ อีกนิ๊ดดดดด เดียวจริงๆ

วงข้าวยำเราเป็นมากกว่าการประชาสัมพันธ์แบบ passive ที่หว่านตามมีตามเกิดหรือแล้วแต่ดวงครับ
ได้ทั้งงาน ได้ทั้งเพื่อน และถ้าอดทนอ่านของคุณ mbunsong ตอนต่อๆ ไปอีกนิด อาจจะได้่คู่ครับ
เล็งๆ ไว้ก่อนได้เลยครับ ว่าจะเชิญผู้มีเกียรติท่านใดเป็นเถ้าแก่ให้ (ฮา)

ผมหายไปหลายวัน เห็นน้อง mandala ได้ชื่อใหม่เป็น มัน'หลา ไปแล้วเรียบร้อย
น้องเขาเขียนคำขอบคุณผมไว้ซะยกใหญ่ ในบันทึกนักวิเคราะห์
อย่างนี้ผมก็อายม้วนต้วนไปสิครับ

เคยเห็นแมวน้ำเขินมั้ยครับ?

ผมเนี่ยนะ? รู้เรื่อง KM? รู้เรื่อง story-telling?
ประทานโท้ดดด ไม่มีเลยจริงๆ ครับ

บังเอิญวันก่อนคุยกันวันหยุดเรื่อยเปื่อยผ่านทาง msn แล้วไปออกที่ บันทึกคนโสด ของจอมยุทธ mbunsong
แล้วเราลงความเห็นกันว่าเยี่ยมยอดและเนียนสุดๆ ในการเอาตัวเลขเรื่องงาน (ที่ควรจะน่าเบื่อ) ออกมาเป็นเรื่องสนุกได้
(ผมยังแอบทำเนียน ไปลงชื่อ ยกมือ ฉายไฟกับเขาไว้ด้วย อิอิ)
แล้วเราก็คุยไปเรื่อยถึงงานประจำที่เราทำ และลองคิดดูว่าเราจะเล่าความรู้เรื่องงานที่เรามีอยู่เต็มพุงออกมาได้อย่างไร
(ขอบคุณท่านอาจารย์ wwibul สำหรับศัพท์ "ความรู้เต็มพุง" ครับ ผมชอบสุดๆ ครับ คำนี้ ;-)
ผมก็แนะนำน้องเขาไปสั้นๆ ว่า "เล่าๆ ไปเหอะ อะไรก็ได้ที่ทำอยู่ทุกวันน่ะ"

น้องเขาเก่งเองและเก่งจริงครับ ก็เลยออกมาอย่างที่เห็นนั่นแหละ
ผมปล่าวทำอะไรนา --

ที่จริงตลอดสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมพยายามหาหนังสือ KM ที่เป็นตำราฝรั่งหลายเล่มมาอ่านครับ
ด้วยความอยากรู้ ว่าแท้จริงแล้ว KM มันคืออะไร
แต่อ่านเท่าไหร่ก็ไม่ค่อย get ครับ สงสัยท่าจะโง่จริง
สุดท้ายมาตายรังเก่าที่เคยเข้าไปอ่านสมัยที่ KM เริ่มเป็นกระแสกันใหม่ๆ พร้อมๆ กับการเปิดตัว GotoKnow

แหล่งที่ช่วยให้เข้าใจ KM ได้ง่ายและไวที่สุดคือจาก website ของ สคส. -- สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม ครับ

โดยเฉพาะจดหมายข่าวรายสองเดือน
ฉบับล่าสุดพูดถึงประสบการณ์ KM ในสถาบันต่างๆ รวมทั้งต่อยอด KM ไปหา เคย (KPIs) แบบที่ท่านๆ ทั้งหลายอยากได้กันเสียด้วย
ลองอ่านดูครับ

ผมเอง

(เลียนแบบครับ
ขอบคุณครับ ท่านซือแป๋ ท่านผู้อาวุโส "เนียน" และลึกซึ้งยิ่งนัก ข้าน้อยขอคำปวารณาตัวเป็นศิษย์)

ปล. กลับมา คิก คิก คิก เหมียนเดิมแล้วครับ

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): km  ข้าวยำ
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 11 กุมภาพันธ์ 2551 06:40 แก้ไข: 11 กุมภาพันธ์ 2551 12:12 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

Ico48
mbunsong (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
11 กุมภาพันธ์ 2551 08:49
#19913

ผมโดนพาดพิงครับท่าน ... ในฐานะที่ถูกกล่าวหาว่าพยายาม ล่อหลอกวงข่าวยำให้มีคู่กัน 555

  • ผมก็ใช้ gmail เหมือนกัน เหตุผลอย่างเดียวเพราะพื้นที่เก็บมันเยอะดี ไม่มีเหตุผลอื่นมากมายครับ ส่วน Googles Documents เฉียดไปเฉียดมา อยู่หลายส่วน ยังไม่ใช้มาก เพราะมันช้าหน่อยครับ โดยเฉพาะช่วงกลางวัน
  • ว่าแต่คุณ NovemberRain เล็งๆ ใครเอาไว้หรือยัง เห็นใช้ไฟฉาย อย่าช้านะครับ ระวังถ่านหมดซะก่อน นะครับ 555
  • เวลาทำ LAB อย่ามัวแต่ Chat มาก.. เค้าว่า.. Chat ทำให้คนตาบาด (^_^)

 

Ico48
Cutie Garn (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
11 กุมภาพันธ์ 2551 10:02
#19924

ตั้งชื่อบันทึกได้น่าสนใจมากค่ะ (เพราะตัวเองชอบกินข้าวยำ) ตอนแรกก็งงๆว่ามันเกี่ยวกันยังไง อ่านไปแล้วก็สนุกดีนะคะ

ส่วนเรื่องสืบเนื่องจาก "บันทึกคนโสด" ของคุณพี่ mbunsong จะมีข่าวดีเมื่อไหร่ก็แจ้งกันด้วยนะคะ อิๆๆ ^_^

มาตามข่าวด้วยความคิดถึงครับ

คุณ NovemberRain เขียนได้ถูกใจผมมาก เราจะเป็นวงข้าวยำก็ได้ มีคุณ NovemberRain เป็นน้ำบูดูรสแซ่บด้วยบ่..

น่าสนใจที่จะเก็บข้อมูลเราแบบ online เหมือนกันนะครับ ผมก็เจอปัญหาวิ่งไปหลายที่ แล้วก็หา file ไม่เจอบ่อยครั้ง

วงข้าวยำทำให้ม.อ.เราแคบลงจริงๆครับ (สำหรับคนกลุ่มหนึ่งก็ยังดี)

พ้มว่าแล่ว เห็นม่าย สมใจอยากของแฟนๆ แน่ๆ ว่า บันทึกนี้ตองหรอย กับหรอย แล้วก็ ย๊าวยาว เตียมตัว ตาลาย กับลายตาได้ มิผิด มิผิด มิผิด
ท่านๆ ได้พิสูจน์แล้ว

เห็นทีผต้องกลับไปใช้ คำกุญแจ เหมียนเดิม ซะแล้ว อึมมมม ผมไมไ้ดใช้ "ข้าวยำ" มากี่ บันทึกแล้วนี่ คิดถึงๆๆๆ (อาทิตย์ที่แล้ว ยังแถกเหงือก ขีมอเตอร์ไซด์ ไปกินข้าวเที่ยง ฝีมือป้าหนู ถึงเกาะยอโน่น เห็นมะ ว่าคิดถึง ข้าวยำ น้ำบูดู ขนาดไหน)

เวลาที่เกลอ สกัดเอาไขมันออก นี่ เกลอต้องใช้ ตัวอย่างเยอะไหม เช่นว่าว่า ตอนไปลากอวน (อวนลูกหอย/ เคย) มันติดขยะ มาบ้างไหม หรือทะเล แถวนั้น มันสะอาด หมดจด มีแต่ หอย/ เคยอย่างเดียว ลากได้มาแล้ว ต้องร่อน ต้องกรองหรือเปล่า ถึงจะได้ตัวอย่างมา แล้วมาสกัด ไขมัน ออกมา

เกลอ ผมมันขี้ลืมน่ะ ถ้าให้ไป สกัดผิวถนน น่ะพอนึกได้อยู่ หยิบ สกัด กับฆ้อนปอนด์ ไป แถม ถุงมืออีกคู่ หมวกอีกใบ ถ้ากลัวดำ ก็เสื้อแขนยาว ที่อุดจมูก แว่นกัน แดด แค่นี้น่ะ ผม สกัด ได้ บาย บาย

ผมเห็นตรงกับ คนธรรมดา  ตรงที่ว่า วงแชร์ ทำให้ ม.อ. เราแคบลงจริงๆ แม้เพียงบางกลุ่ม  เกลอ ก็รู้ว่า ผมเดินใน ม.อ. จนพรุนแล้ว จากไกล เป็นใกล้ จากใกล้ เป็นไกล หลายปี นิ้วมือน่าจะครบแล้ว แต่ ม.อ. ก็ยังกว้าง เหลือเกิน เดินเม่าไหร่ ก็ไม่แคบซะที วงแชร์ ทำให้  ม.อ. แคบลงไปอีกนิด ใช้เวลาเดิน น้อยลงอีก

ท่าจะเหมือนที่ น้องเล็ก แซวอีกแน่ๆ ว่า ผมเขียนบันทึก หรือเขียน ความเห็น จบดีกว่า ว่างๆ จะไปกินข้าวยำ น้ำบูดู เผื่อ เกลอ อีกสักรอบ 

อึมมม ขุนทองเจ้าจะกลับมา เมื่อฟ้าสาง สงสัยว่า ฟ้าเปิด หรือฟ้าปิด น่ะนี่ ต้องรอดู ๆๆๆ

คิก คิก คิก
คิก คิก คิก
คิก คิก คิก
ดื่มให้ เกลอ ๓ ไหรวด  ดื่ม ทุบไห
ประตู ประตู ประตู อยู่หนายยยยยยย
เกลอ เอง 8-)

Ico48
muffin [IP: 131.174.244.5]
11 กุมภาพันธ์ 2551 15:40
#19974
  • ลองดูดีๆ สิคะ วงข้าวยำวงเล็กๆ นี้ มี เคย (KPIs) อยู่เต็มไปหมดเลย ;)
  • ไฟฉายเก่าๆ กับแบตเตอรี่ก้อนเดิม ยังคงใช้ได้ดีอยู่ค่ะ.. confirm ;) (เฉพาะที่เนเธอร์แลนด์นะคะ...ส่วนอื่นๆ ของโลกใบนี้ ยังไม่กล้า confirm ค่ะ)
Ico48
mandala (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
11 กุมภาพันธ์ 2551 15:55
#19978

บันทึกยาว พอๆ กันระยะเวลาที่เขียน 

ชอบกินข้าวยำ  โดยเฉพาะข้าวยำวงแชร์อร่อยแปลกไม่เหมือนใคร  มีหลายรสชาด อยากกินแบบไหนก็เลือกเอาได้  แต่เราลองทุกแบบ เพราะแต่ละแบบอร่อยไม่เหมือนกัน

เห็นด้วยอย่างยิ่งกับคุณ คนธรรมดา ว่า วงแชร์ ทำให้ ม.อ. เราแคบลงจริงๆ แม้เพียงบางกลุ่ม อย่างน้อยก็ได้รู้จัก พี่เน็ก และ น้องเล็ก แบบตัวเป็นๆ

อ่านเรื่อง lab แล้วสงสัยต่อว่าสัตว์แต่ละตัวจะมีไขมันอยู่มากหรือน้อยกว่าหนึ่ง เพราะมันคงไม่กินอาหารอย่างเดียวหรือเปล่า...

สำหรับคำชมเชยแบ่งๆ กันไปค่ะ

ปล. ชื่อมัน'หลา พี่เน็ก ตั้งให้แบบไม่ต้องเรียกยาว

 

ได้ยินจากพี่บิวตี้ ว่ามีวงข้าวยำ เข้ามาอ่าน เลย..อด อมยิ้ม กับวงข้าวยำ คุณ NovemberRain ไม่ได้ค่ะ เข้าใจคิดคำจริงๆ

เห็นด้วยกับคุณ mandala และ อ.คนธรรมดา เห็นด้วยอย่างยิ่งกับคุณ คนธรรมดา ว่า วงแชร์ ทำให้ ม.อ. เราแคบลงจริงๆ

^-^

ผมตื่นมาตอนเช้า มาดูยอดเคาะ (ยอดคนอ่าน) "บันทึกข้าวยำ" แล้วแปลกใจว่าไหงมันกระโดดไปงั้น
ชักเอะใจ เลยไปดูหน้าแรกของวงข้าวยำ -- ไอ้หยา! ขึ้นหน้าหนึ่งครับท่านชมที่เคารพ (ฮา)

เครียดเลย คราวนี้ ;-) กะว่าจะนอนให้บายพุงซะหน่อย ต้องมาตอบ "เม้น" ก่อน
เพราะโดนเหน็บ (ด้วยความรักและกรุณา) จากหลายท่านว่าผมชอบเขียนทิ้งเขียนขว้าง ปล่อยให้แควนๆ เคว้ง (ฮิ้วววว)

ตอบจดหมายดีกว่า -- จดหมายฉบับแรกเป็นของคุณ mbunsong ครับ
เอาแบบง่ายๆ ดีกว่า ขืนเขียนแบบนี้ พรุ่งนี้ก็ยังไม่ได้แปะ (ฮา)
ตอบรวมๆ ตามประสาขี้เกียจจะครับ เอ่ยชื่อบางท่านบ้าง ไม่เอ่ยบ้าง อย่าถือสากันครับ รักเท่ากันทุกคน (นะตัวเอง)

  • ผมเรีียนรู้หลายอย่างมากจากการเขียนบันทึกในวงข้าวยำนี้ครับ -- อย่างแรกที่สุดก็คือ อย่าเขียนยาว (ฮา)
    เพราะยาวมากแล้วตาลาย คนอ่านเป็นโรคขี้เบื่อครับ เชื่อผมมมมมม!

  • ผมใช้ gmail เพราะหน้าตามันสะอาดกว่าอีแมวตัวอื่นๆ ครับ
    ก่อนหน้านี้ใช้ Yahoo! แต่ตั้งแต่เปลี่ยนหน้าตาใหม่มาแล้วผมรำคาญมาก ช้าก็ช้า โฆษณาก็เยอะ
    ไม่แปลกใจว่าไอ้บริษัทนี้มันถึงทำท่าจะเจ๊ง หลังๆ เห็นว่ากำลังตกลงเรื่องขายหุ้นกันอยู่ ที่ผมยังทนใช้อยู่ ก็เพราะชอบ Flickr ที่ผมเอาไว้เก็บรูปถ่ายที่ชอบ

    ส่วน hotmail ไม่ต้องพูดถึงครับ มี account ไว้ใช้ ก็เพราะ msn อย่างเดียว
    สักพักพอ GoogleTalk ใช้ได้กับทุกเครือข่าย ผมก็จะทิ้ง hotmail account เหมือนกัน

  • GoogleDocs เหมาะกับเน็ตแรงๆ จริงครับ
    ไม่ถึงขั้นต้องแรงมาก แต่เน็ตดาวน์บ่อย (ดอกเบี้ยต่ำ) อย่างที่เราเจอกัน น่าจะไม่ค่อยเหมาะกับบริการ online พวกนี้ครับ
    แต่วันก่อนเห็นข่าวดีแจ้งเรื่อง UniNet จะเพิ่มทางวิ่งให้ไวขึ้น ตอนนี้ก็รอลุ้นครับ

  • KM เป็นเรื่องของ common sense ครับ มันอยู่ในทุกๆ วันในการดำเนินชีวิตอยู่แล้ว
    พี่เม่ย พี่ปุ๊กกี้ (kon1kon) เคยเขียนไว้หลายครั้งแล้วครับ

    ถ้าจะถามว่าแรงบันดาลใจในการเขียนของผมมาจากไหน ส่วนหนึ่งก็มาจากสองท่านนี้ครับ
    (ผมไม่ได้เอ่ยนามท่านอื่น เพราะความจำผมแย่ครับ แหะๆ -- แต่มีหลายบันทึกมากกกกกก ที่อ่านแล้วชอบ ได้แรงอ็อกสุดๆ)
    รวมทั้งท่านซือแป๋ คนธรรมดา ที่ทำให้รู้สึกว่า KM เป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน
    ไม่ต้องทำอะไรพิเศษมาก เพราะ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนเรามีการแลกเปลี่ยนกันอยู่แล้ว
    ถ้าไม่คุยกันในที่ทำงาน ก็คุยกันในตลาด หรือคุยกันตามร้านกาแฟ เราแค่ย้ายมาคุยกันแบบ online และมีการจัดเก็บให้เป็นเรื่องเป็นราวเท่านั้นเอง

    ส่วนมันจะสนองตอบต่อ KPIs หรือไม่ อย่าเพิ่งงกครับ

    ผมเชื่อว่าถ้าเราคุยกันโดยเน้นสร้างความสุขในการทำงานเป็นพื้นฐาน บรรยากาศที่ดีในการทำงานก็จะตามมา
    เมื่อบรรยากาศดีแล้วอะไรๆ ในขั้นต่อมาก็สะดวกสบายขึ้น

    และถึงแม้ว่ามันจะไม่เกี่ยวกับ KPIs แต่ในประวัติศาสตร์ 40 ปีของ ม.อ. ก็ไม่เคยมีพื้นที่ให้สมาชิกได้แลกเปลี่ยนแสดงออกอย่างสนุกสนานได้มากเท่านี้
    แค่นี้ก็กำไรเห็นๆ แล้วครับ -- ย้ำครับ เน้นสร้างสุขครับ เน้นสร้างสุขในการทำงาน

  • นึกถึงตลาดสดได้มั้ยครับ เคยแปลกใจมั้ยครับ ว่าทำไมบางตลาดถึงเงียบเหงา คนน้อย ทั้งๆ ที่สะอาดกว่า อะไรๆ ก็ดีกว่า
    แต่คนซื้อกลับชอบไปเดินตลาดแฉะๆ เปียกๆ เลอะๆ เพราะได้บรรยากาศมากกว่า

    ทั้งเจ้าของตลาด และ คนจ่ายตลาด จะต้องค่อยๆ เรียนรู้ "จริต" ของกันและกัน

    ลองถาม คุณแมงปอ ดูก็ได้ครับ กว่าตลาดสดเกษตรของคณะทรัพย์ จะมาถึงทุกวันนี้ ต้องผ่านอะไรมาบ้าง
    ตอนนี้ตลาดอยู่ได้เพราะคนซื้อและคนขายเข้าใจกัน
    ถ้าเปรียบวงแชร์เป็นตลาดแลกเปลี่ยนก็พอได้นะครับ

  • ชื่อ Share ก็บอกชัดอยู่แล้วครับ ว่าเป็น "ชานชาลา" แห่งการ (แลกเปลี่ยน) เรียนรู้
    ชานชาลา แบบไทยๆ ก็จะมีไก่ย่าง ซาลาเปา ข้าวกล่อง ข้าวหลาม กล้วยฉาบ ฯลฯ ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดีและเป็นสีสันที่ทำให้ชานชาลาของเรา "มีชีวิต"
    การ "มีชีวิต" และ "ความหลากหลาย" เป็นสิ่งสำคัญและจำเป็นมากครับ เพราะหลายๆ อย่างจะค้ำยันจุนเจือกันในตัวมันเอง
    ในฐานที่ผมเรียนมาทางนิเวศ/ชีววิทยา เรามองความหลากหลายทางชีววิทยา (biodiversity) เป็นเรื่องสำคัญ
    ความหลากหลายทางความคิดก็เป็นเรื่องราวคล้ายๆ กันครับ ขืนคิดเหมือนกันหมดก็ไม่สนุกสิครับ

  • ขอบคุณสำหรับทุกๆ ความเห็นข้างบนครับ และสำหรับเสือซุ่มทุกท่านครับ รักนะ แต่ไม่แสดงออก (ฮา)

  • ปล. ผมอยากกลับไปเขียนเรื่องรูปไร้สาระอย่างเก่าง่ะ ไม่ได้แปะมาหลายวันแล้ว ;-)

  • ป2ล. ผมตอบไปหมดทุกคำถามหรือยังเนี่ย ช่วยหน่อยครับ ท่านผู้ชมที่เราคบ เอ้ย ที่เคารพ

พี่ยังไม่ตอบคำถามของพี่ มันหลาค้าบ

ปล2 เรื่องรูปไม่ใช่เรื่องไร้สาระค้าบ ในนั้นมีสาระแฝงอยู่ เรียกว่าเป็น KM แบบเนียนๆได้

Ico48
หนูณิช [IP: 192.168.100.112]
12 กุมภาพันธ์ 2551 16:17
#20097

"ก่อนหน้านี้ ผมก็เคยมุดเข้าไปดู web ของศูนย์เครื่องมือฯ อยู่บ่อยๆ
ตอนนั้นอยากรู้ว่าเรามีเครื่องมืออะไรบ้าง ดูราคาค่าวิเคราะห์ตัวอย่าง  เผื่อจะได้ทำทางไว้แถวๆ นี้ เวลาคิดจะเขียนโครงการวิจัยในอนาคต
ไม่รู้ว่าผมตาถั่วหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ หาอะไรไม่เจอสักอย่าง"

ก่อนหน้านี้นานหรือยังคะ ปีนึงรือสองปี

แต่เท่าที่รู้ หนูณิชทำวานที่นี่กำลังจะครบ 2 ปีอีกไม่กี่วันนี้

เวบศูนย์เครื่องมือ มีข้อมูลที่คุณว่ามาครบถ้วนแล้วตั้งแต่ก่อนหนูณิชมาทำงาน

สงสัยคุณจะตาถั่วจริง ๆ ด้วยค่ะ

http://www.sec.psu.ac.th/facilities.php  เครื่องมือของเรา

http://www.sec.psu.ac.th/download/price/price_500601.pdf  ราคาทดสอบ

 

ถ้าอยู่แนวทางนี้ ก็อย่าลืมแวะมาเวบศูนย์เครื่องมือบ่อย ๆ นะคะ

เวบบอร์ดเรา สอบถามกันมาได้ค่ะ

http://www.sec.psu.ac.th/web-board/

เห้อ อยู่ ม.อ. มา 7 ปีเพิ่งรู้จักศูนย์เครื่องมือเหมือนกันค่ะ

รู้จักสึกซึ้งตอนมาทำงาน แต่ที่น่าแปลก มีหลายคนทำงานอยู ม.อ. มาเป็นสิบปี

งานบริหารนะคะ แต่กลับไม่รู้จักกิจกรรม ในหน่วยงานต่าง ๆ

อิ อิ อานนท์ ข้าวยำ น้ำบูดู หรอยจังหูนิ

แหะๆ -- สงสัยผมจะตาถั่วจริงแบบ คุณหนูณิช ว่าครับ
แก่ตัวลงก็เงี้ยละครับ หูตาไม่ค่อยดีเหมือนเมื่อก่อน ;-)
แต่ตอนนั้นเข้าไปดูนานแล้วครับ รู้สึกว่าก่อนที่จะปรับเป็นเว็บหน้าตาใหม่ด้วยซ้ำ

ขอบคุณ คุณหนูณิช ครับ ที่ช่วยชี้ทางสว่าง ;-)

ผมพยายามเปรียบเทียบราคากันครับ ระหว่างวิเคราะห์ที่โน่นกับที่นี่ ว่าที่ไหนแพงกว่า
ยกตัวอย่าง GC/MS ที่นี่ ค่าวิเคราะห์ตัวอย่างละ 5 ยูโรครับ  คูณ 50 เข้าไปก็ 250 บาทต่อตัวอย่าง
ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงทำได้ราคาต่ำขนาดนั้น เดาเอาว่าน่าจะเป็นเงินช่วยเหลือจากการลงทุนเพื่อการวิจัยของเขาเยอะกว่า
ถึงได้ทำราคาได้ต่ำสุดๆ

สมมตินะครับ สมมติ ว่าถ้าผมคิดตื้นๆ ว่าจะทำวิจัยร่วมกับฝรั่งแถวนี้ แล้วทำทางไว้ตั้งแต่ตอนนี้
ผมกลับไปเก็บตัวอย่างเมืองไทย แล้วสกัดตัวอย่างที่พร้อมจะเข้าเครื่อง GC ได้เลย แล้วส่งมากับ UPS หรือ DHL
จ่ายค่าส่งซะหน่อย แต่เนื่องจากต้นทุนต่อตัวอย่างผมต่ำกว่ามาก รวมค่าอื่นๆ แล้ว ยังไงๆ ผมก็จ่ายน้อยกว่าอยู่ดี

พี่ศิราณีครับ อย่างนี้จะถือว่าผมไม่รักชาติ ไม่รัก ม.อ. ได้มั้ยครับ?

แต่จริงๆ มีหลายคนคิดคล้ายๆ กับผมนะครับ
เพื่อนหลายคนในเมืองไทยเคยส่งตัวอย่างไปทำ DNA sequence ที่เกาหลี หรืออะไรทำนองนี้
เพราะคิดต้นทุนแล้วถูกกว่าเยอะ งานก็ออกมาคุณภาพเป็นที่ยอมรับ อาจจะดีกว่าในหลายที่ด้วยซ้ำ

ไม่ได้หมายความว่าไม่เชื่อมือเจ้าหน้าที่ของเราเองนะครับ แต่เราทำราคาแข่งกับเขายากมาก
อย่างนี้พอจะถือเป็น threat ตาม SWOT analysis ได้มั้ยครับ พี่ศิราณีครับ?

ส่วนเรื่องที่คนอื่นไม่รู้ว่าอีกซีกหนึ่งของ ม.อ. มีอะไรบ้างนั้น เป็นเรื่องปกติครับ
ม.อ. ไม่ได้เล็กนะครับ และผมมองว่า การที่เราไม่ได้เป็นที่รู้จักของเขา ไม่ได้เป็นความผิดของเขานะครับ
แต่ละคนมีความสนใจต่างกัน ยกตัวอย่างผม ถ้าไม่บังเอิญว่าสายงานมาคาบเกี่ยวกัน ผมก็คงไม่สนใจว่าศูนย์เครื่องมือฯ ทำอะไรบ้าง

ถ้าเราต้องการให้เขารู้จักก็ เป็นหน้าที่เราแล้วละครับ ที่ต้องเร่งสร้างความเข้าใจ เร่งกระจายข่าวในทุกๆ ช่องทางที่เรามีอยู่

ตอบคำถามน้องมัน'หลา ครับ -- ทั้งพืชและสัตว์มีกรดไขมันหลายตัวครับ บางตัวพบเฉพาะในพืช บางตัวพบเฉพาะในสัตว์
สัตว์บางตัว (เช่นลูกหอย ที่ผมทำอยู่) กินอาหารซ้ำๆ ครับ ถ้าไม่แพลงก์ตอน (plankton) ก็เศษซากตะกอน (detritus)
ทั้ง plankton ทั้ง detritus มีกรดไขมันไม่เหมือนกันครับ

เคยเห็นโษณานมผงหรืออะไรสักอย่างแนวๆ นี้มั้ยครับ ที่ว่ามี DHA หรือ EPA (ที่ชาวบ้านฟังแล้วงง) ผสมแล้วทำให้เด็กโตไว หรือสมองดีมั้ยครับ? กรดไขมันสองตัวนี้ ส่วนใหญ่พบในพืช ส่วนสัตว์น้ำหรือสัตว์ทะเล ได้มาจากการกินพืชอีกทอดนึงครับ
Ico48
iHum (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
12 กุมภาพันธ์ 2551 20:40
#20145

ในฐานะผู้ดูแลเว็บไซต์ของศูนย์ฯนะครับ

ต้องยอมรับว่า "เมื่อก่อน" เว็บไซต์ของเราไม่ค่อยจะเป็นระเบียบเท่าไหร่ครับ ผมก็เพิ่งจะสังคายนา ปรับเปลี่ยนอะไรต่อมิอะไรครั้งใหญ่เมื่อปีที่แล้วนี่เองครับ ^_^ เพราะเห็น "จุดอ่อน" ที่ซ่อนอยู่ดังที่ท่านว่านั่นแหละครับ

ก็ขอสัญญาว่า "ผมจะพยายามปรับปรุงเว็บไซต์ของศูนย์ฯ ให้สมกับความคาดหวังของผู้ใช้บริการทุกท่านครับ" ^_^ 

ปล. ก็คอยติดตามดูก็แล้วกันนะครับ เพราะมีโปรเจ็กต์ใหม่ๆอยู่ในหัวเยอะแยะเลยครับ เดี๋ยวคงต้องค่อยๆทยอยปล่อยออกมาครับ

ผมกลับมาอ่านข้อความที่ผมเขียนข้างบนสุดนู้นนน เรื่องหาของไม่เจอบนเว็บของศูนย์เครื่องมือฯ แล้วรู้สึกว่าเขียนไว้ไม่ดีครับ
แทนที่จะเขียนด้วย "รหัสรัก" กลับกลายเป็นว่ามันง่ายต่อการเข้าใจผิดและบั่นทอนกำลังใจคนทำงาน

ขอบคุณ คุณหนูณิช และ คุณ iHum ครับ ที่ช่วยกระตุกความคิดให้กลับมา

มิได้ต้องการตำหนิว่า web site ของหน่วยงานไม่้ดีแต่อย่างใดครับ
ที่ต้องการสื่อคือเรื่องของการสื่อสารแบบผ่าน web sites โดยทั่วๆ ไป  ถ้ามองเป็นกลยุทธ์การขาย ถือเป็นรูปแบบการขายแบบ passive ครับ คือมีอะไรเราก็แปะๆ ไว้ ใครจะมาเห็นหรือไม่เห็นก็ตามใจ

แต่การ คิด/เขียน/ขาย (ความคิด) ผ่าน Share ถือเป็นขายตรงแบบ proactive ครับ
เราวิ่งไปหาลูกค้า (คือคนอ่าน) แล้วบอกเขาว่าเรามีอะไรดี ไม่ต้องรอให้เขาร้องขอ ถือเป็นการสื่อสารแบบสองทาง ได้ประโยชน์นอกเหนือจากเรื่องการประชาสัมพันธ์ ที่เราทำอยู่แล้วตามปกติผ่าน web site แต่ยังได้เรื่องของการจัดการความรู้ และการประเมินตัวเองติดปลายนวมมาด้วย

ขอบคุณอีกทีครับ
  • ข้าวยำห่อนี้จัดทำขึ้นมาห่อยั้ยหย่ายยล่ะ ใช้เวลานานด้วย (ฮา) ทำเสร็จแล้วกว่าน้องเล็กจามากิน ช้าไปรึป่าวหว่า? ยังไม่บูด ไม่บี้ (ไม่เสีย)ใช่อ๊ะป่าว???
  • กว่าน้องเล็กจะมาก็มีเครื่องเคียงเยอะแยะเลย โดยเฉพาะเจ้าของ ใส่อะไรลงไปเยอะแยะเนี่ย กินไม่ทันแล้ว มันล้น ๆ ฮ่า ๆ
  • แต่แหล่งข้าวยำที่ใหญ่ที่สุด ที่พวกเราหลาย ๆ คนกินกันอยู่ทุกวัน  มันมีเครื่องเคียง และมีรสชาติหลายรสชาดเสียให้เลือกด้วยสิ (แอบเอาของพี่มัน'หลามา ฮา) เพราะลิ้นแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน ความรู้สึกชอบในรสชาดก็ต่างกัน บ้างก็ชอบรสหวาน บ้างก็ชอบรสเผ็ด บ้างก็ชอบรสเค็ม (แต่ไม่ดี เดี๋ยวเป็นโรคไต (ฮา)) แต่ทุกอย่างที่ว่ามา มีอยู่ในแหล่งข้าวยำที่นี่ ที่รอให้ทุกคนลองมาชิมในรสชาดต่าง ๆ อาจเป็นรสชาดที่เคย (KPIs) คุ้น  หรือรสชาดแปลกใหม่ที่ยังไม่เคยได้สัมผัส ก็ตาม ก็ถือเป็นหนึ่งประสบการณ์ในชีวิตให้ได้จด ได้จำ สักครั้งกับข้าวยำรสชาดแปลก ๆ ลิ้น ไม่คุ้นชิน ใช่มั้ยคะ??????
  • เห็นด้วยกับอาจารย์ คนธรรมดา จริง ๆ ค่ะ ==>วงข้าวยำทำให้ม.อ.เราแคบลงจริงๆครับ (สำหรับคนกลุ่มหนึ่งก็ยังดี) <== เพิ่มเติมอีกนิด ชอบกินข้าวยำเหมือนกัน หรอยดี (ฮ่าๆ)
  • มีผู้แอบพาดพิงถึงด้วย ว่าจะตามติดมาเม้นท์แบบ พี่เน็ก และพี่มัน'หลาซะหน่อย แต่เผอิญ น้องไม่สามารถ ก็เลยยังหาเครื่องเคียงมาเพิ่มเติมให้ข้าวยำห่อใหญ่ ๆ นี้ไม่ได้ทีอ่า

จบดีกว่า เม้นท์ไปเม้นท์มาชักจะยาวเหมือนกันแฮะ ฮ่า ๆ

น้องเล็กเอง 8-)

 

อิ่ม 

 ดี

มีความสุข   

 

ม.อ.กว้างมากครับ

หน่วยงานและกิจกรรมมหาศาล

หน่วยงานใหม่มักเป็นที่ไม่รู้จัก เพราะคนที่อยู่ก็ตั้งตาทำงานอันมหึมาที่ตัวเองแบกอยู่

ถามจริงๆ เถอะ รู้จักที่ตั้งของ คณะเศรษฐศาสตร์ นิติศาสตร์ หรือ ศิลปศาสตร์บ้างหรือเปล่า

เป็นธรรมดาที่ไม่มีใครรู้ทุกเรื่องในม.อ.หรอกครับ

เพียงแต่การมีเพื่อน มีคนรู้จัก จะทำให้เรารู้มากขึ้นจากสิ่งที่เพื่อนเรารู้อยู่แล้ว

เราก็มาแบ่งปันกันงั๊ย

Ico48
ปลาดาว [IP: 192.168.100.112]
15 กุมภาพันธ์ 2551 16:07
#20624

อืม... เห็นด้วยนะที่ว่า วงข้าวยำทำให้ ม.อ. แคบลง

กลับมาเมื่อไหร่ไปลองชิมข้าวยำที่ตลาดเกษตรดูดิ หรอยใช้ได้เน้อ

Ico48
Kon1Kon (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
21 กุมภาพันธ์ 2551 12:48
#21465

เข้าใจเปรียบเทียบจริงๆ น้องเรา..ยิ่งมายิ่งลึกซึ้ง..

พี่ก็ชอบวงข้าวยำด้วยนะ ยอมรับว่าได้เรียนรู้อะไรดีๆ จากที่นี่ไม่น้อยเลย..ที่สำคัญได้รู้จักบุคลากรใน ม.อ. จากหน่วยงานอื่นๆ ซึ่งถ้าอยู่ตามปกติชีวิตประจำวัน คงยากที่จะมีโอกาสได้รู้จักกัน

เนื่องจากข้าวยำอร่อยได้เพราะมีความหลากหลายเป็นส่วนผสม..ดังนั้น พวกเราแต่ละคนก็มีส่วนทำให้วงข้าวยำนี้มีรสชาติด้วยเนอะ..

เอาหละ งั้นก็มุ่งมั่น บันทึก-แลกเปลี่ยน กันต่อไป เฮ..

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.215.182.36
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ