นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1600
ความเห็น: 1

"ต่อกำลังใจ" (20): จัดเต็ม

ผมได้แต่ปลอบใจเด็กๆ กลุ่มเล็กๆ ที่ทำงานด้วยกัน เวลาหลายคนบ่นน้อยใจว่าทำไมเราต้องมาทำงานหนัก ในขณะที่เพื่อนเป็นคุณนายเดินไปเดินมา

ฤดูกาลต้อนรับบัณฑิต "กลับบ้าน" เริ่มมาสองสามวันแล้วครับ

รถอาจจะติด วุ่นวาย หลายคนอาจจะบ่น
แต่ปีนึงมีสักประมาณสัปดาห์ที่ ทั่ว ม.อ. คลาคล่ำแบบนี้
เห็นผู้เฒ่าผู้แก่ พ่อแม่บัณฑิต บรรจงแต่งตัวในชุดที่ดีที่สุด และปลาบปลื้มที่สุด ล้อมวงกินข้าวข้างสนาม หรือเดินเป็นกลุ่มๆ ข้ามถนนเก้ๆ กังๆ หลงทิศหลงทางกันตามถนนใน ม.อ. (ด้วยความที่ ม.อ. เองก็ไม่เคยทำป้ายบอกทาง ทำแผนผังที่เป็นเรื่องเป็นราว)

เราก็คงหงุดหงิดไม่ลงหรอกครับ

ที่ภาคฯ เราก็เพิ่งจัดไปเมื่อคืนครับ
ปีนี้เป็นปีแรกในรอบหลายสิบปี ที่เรา "กระชากอารมณ์" นักศึกษา โดยการจัดงานที่คณะฯ
แทนที่จะไปจัดตามโรงแรมหรือสถานจัดเลี้ยงเหมือนปีก่อนๆ
"ว่าที่บัณฑิต" ลงมติกันตั้งแต่ก่อนจบ ว่าปีนี้จะขอให้จัดงานเล็กๆ แต่อบอุ่นกันในคณะฯ ด้วยเหตุผลหลากหลาย

เหตุผลหลักๆ ก็คืออยากกลับมาหาบรรยากาศของคณะฯ อีกครั้ง ส่วนเหตุผลที่ตามมาคือค่าใช้จ่าย

เท่าที่ผมจำความได้เราไม่เคยจัดงานรับพี่บัณฑิตกันข้างในเลย

เสียงตอบรับหลากหลายครับ ทั้งเห็นด้วย ชื่นชม เฉยๆ และด่าเช็ด
นักศึกษา "คุ้นชิน" กับการจัดงานภายนอกกันมาโดยตลอด และหลายๆ คนไม่อยากมาเป็นภาระเรื่องเก็บกวาดหรือเตรียมงาน เพราะถ้าจัดที่โรงแรม ก็แค่เอาเงินโยนตูมลงไป แล้วสั่งที่อยากได้ -- จบ.

มีเงินซะอย่าง ก็ทำอะไรได้(แทบ)ทุกอย่างครับ

แต่ถ้าอยากได้บรรยากาศคณะฯ ก็ต้องจัดที่คณะฯ
คำถามที่ถัดมาคือ "ใครจัด" ครับ? ใครเป็น "เจ้าภาพ"?

"คนจ่าย" พอหาได้ "เงินทุนในการจัด" น่ะพอมี แต่ที่ปวดหัวคือคนประสานเตรียมการและเก็บกวาด
"ใคร?" -- "ภาควิชาฯ" รึ?  "ภาควิชาฯ" เป็นนามธรรม จับต้องไม่ได้ เราไม่รู้ว่ามีใครอยู่บ้างในคำว่า "ภาควิชาฯ" สำหรับการจัดงานนี้
ทุกคนพร้อมที่จะเป็น "แขก" แต่ไม่ทุกคนที่พร้อมที่จะเป็น "คนจัด"

นักศึกษาหลายคน ไม่เอาด้วยตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว เพราะเขามี "ความเชื่อ" ว่างานนี้เขาจะต้องอยู่สบายๆ
เราเองก็จะโยนงานตูมลงไปให้นักศึกษาทำกันตามมีตามเกิดก็ไม่ได้ เพราะเด็กๆ เขาบอกกันแล้วว่างานนี้เขาขอ "ไม่เหนื่อย"

สุดท้ายเราต้องนัดเคลียร์
กว่าจะอธิบายให้นักศึกษาปัจจุบันเข้าใจได้ ว่าที่จัดกันข้างในไม่ใช่เหตุเพราะ "ภาควิชาฯ" ดึงดัน บรรดาคณาจารย์ก็หมดแรงกันไปหลายขีด จะใช้วิธีการสั่งการไปก็ไม่ได้ เพราะจะเป็นการบังคับขืนจิตใจกันเกินไป

แต่สุดท้ายเราก็เห็นพลังของนักศึกษาค่อยๆ ผุดบังเกิดขึ้นมาครับ
แม้จะเป็นกลุ่มเล็กๆ ขับเคลื่อนโดยนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ที่ค่อยๆ ดึงน้องๆ ต่างชั้นปี มาประสานการทำงาน
เอาเท่าที่ทำได้จากกลุ่มเล็กก่อน แล้วคนที่เหลือจะค่อยๆ ทยอยมาเอง

งานที่ออกมาไม่ได้เลิศหรูครับ แต่ออกมาจากใจเด็กๆ
โชคยังดีที่เรามีตัวแทนของบัณฑิตทำงานอยู่ใกล้ๆ เลยถูกมอบหมายให้เป็นคนประสาน(และดำเนิน)งาน
แต่อาจจะกลายเป็นโชคร้าย(กระมัง) ของว่าที่บัณฑิตคนนั้น เพราะต้องรบรากับ "ความต้องการ" ที่ไม่เคยจำกัดของเพื่อนๆ

ผมได้แต่ปลอบใจเด็กๆ กลุ่มเล็กๆ ที่ทำงานด้วยกันเวลาหลายคนบ่นน้อยใจว่าทำไมเราต้องมาทำงานหนัก ในขณะที่เพื่อนเป็นคุณนายเดินไปเดินมา

ผมได้แต่บอกเขาไปว่า "ยังไงๆ ความดีและความสุขจากการให้ ก็จะยังอยู่กับเรา" และ ผมไม่สามารถไปตำหนิคนที่ไม่ได้ช่วยงานได้ นอกจากจะรักพวกเด็กๆ ที่มาช่วยงานมากขึ้นกว่าเดิม เท่านั้นเอง

 

 

ขอบคุณนักศึกษาและบุคลากรอีกหลายท่านที่ทำงานหนัก ที่ไม่ได้อยู่ในรูปนี้

หมวดหมู่บันทึก: กิจการนักศึกษา - การดูแลนักศึกษา
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 20 กันยายน 2554 13:39 แก้ไข: 20 กันยายน 2554 13:39 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 Our Shangri-La, และ 5 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

พี่เสือเรานี้ มีเรื่องราวที่กระชากอารมณ์เราอยู่เสมอ ๆ นะครับ

เรื่องบัณฑิตเลี้ยงนี้ เมื่อก่อนเราก็ทำที่ภาควิชาฯ ครั้งที่ภาคฯเรายังเล็ก ๆ อยู่

แต่ระยะหลังเราจัดงานข้างนอกและเอาเงินฟาดลงไปจริง ๆ บางครั้งของเหลือบานเบอะ

การกลับมาในมหาลัยได้น่าจะเป็นจุดหักเหในปีต่อไปครับ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 100.26.176.182
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ