นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1348
ความเห็น: 5

เสื้อนกเงือก "ต่อกำลังใจ" (7): ยังมีไฟอยู่

ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะคุณภาพชีวิตของเราต่ำ หรือว่าเป็นเพราะเราประมาทกันแน่

ผมเพิ่งโดนไฟดูดไปเมื่อคืนครับ ตอนพยายามปิดสวิทช์ไฟในเต๊นท์ ซ่านซาบไปทั่วตัว เด็กๆ หลายคนคงหัวเราะหึๆ นึกในใจว่าใครบ้างที่ไม่โดนไฟดูดในงานแบบนี้ เพราะส่วนใหญ่จะโดนกันคนละนิดละหน่อย โดยเฉพาะคนที่อยู่ประจำเต๊นท์ แถมวันไหนถ้าฝนตกเข้าไปอีกก็ต้องลุ้นกันละครับ หลังๆ เราเลยต้องพยายามทำงานเป็นคู่ๆ เผื่อมีเหตุฉุกเฉินจะได้ช่วยกันทัน

วันนี้ผมเลยมาพร้อมกับไขควงวัดไฟ ขอจิ้มก่อนจับ จะได้มั่นใจว่าไม่รั่ว ไม่ซึม ไม่ดูด (แต่ก็ไม่แน่ -- ฮา) ไขควงอันนึงไม่กี่บาทครับ ซื้อไว้ติดตัวก็ยังได้ เพราะถ้ารอให้เกิดเหตุร้ายจะหนักหนากว่านี้

ช่างไฟในงานเกษตรฯ ก็คงทำงานเต็มความสามารถแล้วครับ แต่สำหรับในสถานการณ์แบบนี้เรารอให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้ครับ เพราะในหลายครั้ง ถ้าพลาดหมายถึงชีวิต แถมฝนก็ตกกระหน่ำลงมาทุกวัน โอกาสที่เราจะเสี่ยงก็เพิ่มมากไปด้วย ใครไม่เป็นอะไรก็ดีไปครับ แต่ผมไม่อยากนึกภาพกรณีที่เราไม่อยากให้เกิดขึ้น

ผมจำไม่ได้ว่าคนไทยมีสถิติการตายเพราะไฟฟ้าดูดสักเท่าไหร่ต่อปี

ตอนเด็กๆ ผมจำได้ว่าเคยโดนไปสองครั้ง และทั้งสองครั้งมาจากหม้อหุงข้าวไฟฟ้า ไม่มั่นใจว่าใส่น้ำลงไปพอหรือเปล่า เลยแหย่นิ้วไปวัด หวิดสิ้นชื่อ ส่วนอีกหลายๆ ครั้งตอนโตแล้วมาจาก case ของคอมพิวเตอร์ 

case บางรุ่น ไม่รู้มีปัญหาอะไร มันไม่ถึงกับดูด แต่พอแตะแล้วเป็นได้เสียวๆ ไอ้ครั้นจะปล่อยให้เสียวมากๆ ก็กลัวจะตายซะก่อน เลยต้องหารองเท้าแตะแบบสวมในบ้านมาใส่ ได้ผลบ้างไม่ได้ผลบ้าง ยังมีเสียวๆ อยู่บางเวลา

มานั่งคิดดู ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะคุณภาพชีวิตของเราต่ำ หรือว่าเป็นเพราะเราประมาทกันแน่

ช่างไฟที่ผมเรียกให้มาต่อสายเพิ่มในเต๊นท์เมื่อสองวันที่แล้ว จะมีทักษะพิเศษที่ช่างเขาเรียกกันว่า "จัมพ์ไฟสดได้" ผมเดาๆ เอาว่าน่าจะหมายถึงสามารถต่อสายได้โดยไม่จำเป็นต้องตัดไฟ ถ้าเรานึกภาพช่างไฟในหนังฝรั่งที่มีรองเท้าฉนวน มีถุงมือยางอย่างหนา มีวัสดุป้องกันรอบตัว สิ่งนั้นไม่เคยเกิดขึ้นสำหรับช่างไฟไทย (โดยเฉพาะช่างไฟในงานลักษณะนี้) พี่แกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ มีรองเท้าแตะรุ่นหัวแม่ตีนคีบเป็นฉนวน มีไขควงวัดไฟหนึ่งตัว มีคัตเตอร์ปอกสายไฟด้ามจับเป็นพลาสติก ก็หรูแล้ว เรื่องถุงมือฉนวนนี่ลืมไปได้เลยครับ

แต่ผมทึ่งที่พี่แกก็ต่อสายไฟเหมือนไม่มีอะไรน่ากลัว เทียบกับผมที่เมื่อคืนปอดแหก (หลังจากที่โดนดูดไปแล้ว 1 ครั้งเต็มๆ) ไปเอาถุงมือแล็บกับผ้าแห้งมากันไว้ก่อน พร้อมทั้งบอกให้น้องอีกคนคอยจับตาดูอยู่ห่างๆ เผื่อโดนดูดอีกจะได้ถีบผมออกมาทัน   

เหตุการณ์คล้ายๆ กันที่ผมไม่รู้ว่าคนไทยเราประมาทเกินไปหรือเปล่า ก็ตอนผมขับรถไปรับพ่อกับแม่ที่สนามบินนครฯ รอไฟแดงอยู่แถวๆ ตลาดท่าแพ มีรถกระบะบรรทุกแก๊สคันหนึ่งอยู่หน้าผม คนขับคงกลัวในรถเหม็นหรือไรไม่ทราบ พี่แกสูบบุหรี่ แล้วยื่นมือข้างที่คีบบุหรี่ออกมานอกรถ กะว่าให้ควันระบายออกมาข้างนอก

ผมไม่มั่นใจครับ ว่าพี่แกไม่รู้หรือเปล่าว่าแกกำลังขับ "รถบรรทุกแก๊ส" ที่เขียนข้างรถว่า "วัตถุไวไฟ" ตัวเบ้อเริ่ม คนรอบข้างหวั่นๆ กันไปหมด แต่พี่แกก็ขับไปสูบไปหน้าตาเฉย

ผมไม่อยากนึกถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด -- เราอาจจะได้ช่วงชิงพื้นที่ข่าวหน้าหนึ่งอีกหลายวัน
ก็ไหนว่าเบื่อข่าวการเมืองไงครับ ;-)





หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 17 สิงหาคม 2554 19:20 แก้ไข: 17 สิงหาคม 2554 19:20 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 Our Shangri-La, และ 3 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

คนรู้มาก กลัวมากเป็นธรรมดา (มีความรู็นะครับ ไม่ใช่ (ทำ) รู้ (เรื่องเพื่อนมาก) มาก)

คนรู้น้อยๆ ก็กลัวน้อยลงไป

คนไม่รู้อะไรเลย ก็เฉยๆ ไปซะงั้น

บางทีความเคยชิน มันก็ทำให้เรา "เฉย" ไปได้เหมือนกัน หรือมองเห็นปัญหามันเป็นเรื่อง "จิ๊บๆ" (อันนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าแม่วงแชร์ แต่อย่างใด นะครับ)

ลองไปถามคนงานที่ทำงานซ้ำๆ ประๆ อยู่อย่างนั้นดูซิครับว่า เขาคิด รู้สึก อย่างที่เราคิด รู้สึกมากน้อยเท่าไหร่

ยืนฝ นั่งทำงานนานๆ มันไม่ถูกหลักของการยศาสตร์ แต่ลองไปถามดู

เอ่อ ... . "ผมทนได้"
"โนพรอมแพลม"

เราเอง

 

  • ด้วยความห่วงใย จากทีม KM คณะฯ ขอให้ระมัดระวังหน่อยค่ะ
  • อาจารย์เคยได้ยินคำนี้บ้างมั้ย   "อย่าเล่นกับไฟ"   อันนี้ของจริงนะค่ะ
  • ทีม "พี่นกเอี้ยง หรือทีมมนุษย์ไฟฟ้า อยู่ไหน  ช่วยส่งเสียงด้วยค่ะ  เป็นห่วงอาจารย์อานนท์ค่ะ 
  • เมื่อวันที่ 17 ส.ค 54  ตอนเย็น  เห็น พี่นกเอี้ยง กำลังเดินตรวจเช็คกำลังไฟฟ้าอยู่แถวร้านค้าจำหน่ายอาหารในซุ้มหลังใหญ่ ๆ นะ  

 

แล้วที่เค้าว่า "ความกลัว ผกผันกับอายุ" มันจริงหรือเปล่า
(อายุมาก รู้มาก ก็กลัวมาก)

พี่เสือ ไม่ประมาทดีที่สุดค่ะ Take Care ด้วยนะ สาวๆเป็นห่วง

คุณมอนลี่ อย่าลืมเป็นห่วงมนุษย์ไฟ้ฟ้าสีดำ (พี่สุรพงษ์) ด้วยนะ ยิ่งพี่แกดูราวกับว่าโดนไฟดูดมาหลายปีแล้ว

ที่ว่ามีไฟน่ะ ไฟฟ้าใช่มั๊ยครับ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.81.29.254
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ