นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1880
ความเห็น: 7

"เสื้อนกเงือก" ที่ได้ ผมจะยกให้ "ต่อกำลังใจ" (1)

เสื้อนกเงือกตัวนี้ มูลค่าไม่มากครับ เทียบกันไม่ได้เลยกับค่าเสียหายที่ "พี่ต่อ" ได้รับจากคำตัดสิน แต่ผมจะเขียนแชร์ 27 บันทึก และถ้าได้เสื้อ ผมจะยกให้เพื่อ "ต่อกำลังใจ"

ผมไม่รู้จัก "พี่ต่อ" หรอกครับ แต่มีเพื่อนแนะนำให้อ่านบันทึกของ ปุกปุย
ผมก็ไม่รู้จักตัวตนเป็นๆ ของปุกปุยหรอกครับ แต่เราคุ้นกันผ่านตัวหนังสือ นึกย้อนเวลากลับไปก็นานโขอยู่ครับ ผมและเพื่อนๆ หลายๆ คน รู้จัก คุ้นเคยกันผ่านช่องทางนี้

ในช่องทางนี้ คนไม่เคยคุยก็ได้คุย คนไม่เคยรู้จักก็ได้รู้จัก คนที่เราไม่เคยรู้ว่าเขาทำงานอย่างไร เรามองเขาด้วยความคลางแคลงใจก็ได้เข้าใจกัน หลายคนที่เราเคยสงสัยว่าทำไมเขาทำงานแบบนั้น แต่พอได้อ่านสิ่งที่เขาเขียนเล่าจากอีกด้านหนึ่งของมุมมอง ทำให้เราต้องมาตั้งสติทบทวนในความเขลาของตัวเอง

share เป็นพื้นที่มีชีวิต และผมไม่เคยเชื่อว่า share จะอยู่ยั้งยืนยงถ้าเราเขียนแต่เรื่องงาน (โดยไม่มีการบังคับ ไม่ว่าจะโดยวิธีการ มาตราการใดๆ ก็ตาม) ทุกครั้งที่ผมมีโอกาสได้ไปพูดเรื่องการเขียน share ผมก็บอกประโยคเดิมๆ -- "อย่าเพิ่งไปคิดมากเรื่องเขียนว่าต้องเป็นเรื่องงาน เดี๋ยวมันก็มา"

ยังจำตอนจีบผู้หญิงครั้งแรก หรือตอนมีหนุ่มมาจีบไม่ได้เหรอครับ วันแรกกับวันหลังๆ ที่พอคุ้นกันแล้วนี่มันคนละอารมณ์เลยครับ

พอคุ้นกัน อะไรๆ มันก็มาเองครับ

หลายปีก่อน คณะทรัพย์ เคยเจอปัญหาคล้ายๆ กับที่ "พี่ต่อ" เจอ สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นก็คือ พวกเรา (อาจารย์รุ่นเด็กๆ) ในสมัยนั้น เกิดอาการลังเลที่จะพานักศึกษาออกนอกพื้นที่ เราอ้างว่า "เพื่อเป็นการป้องกันปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นจาก..." ผลก็คือนักศึกษารุ่นหลังๆ แทบจะไม่ได้ไปไหนไกลรั้ว ม.อ. หรือถ้าจะไปทีก็ต้องขอร้องแกมบังคับผู้ปกครองผ่านหนังสือยินยอมว่า "ผมจะพาลูกๆ คุณ ไปทัศนศึกษาไกลๆ นะ แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่ามาเรียกร้องความเสียหายจากผมนะ"

อย่าว่าแต่ "พี่ต่อ" เลยครับ พวกเราเองก็กระอักกระอ่วน และหนีไม่พ้นกับดักเหล่านี้

ตอนนี้จะออกนอกพื้นที่กับนักศึกษาสักที ก็แทบจะต้องไปแก้บนกันสามวัดเจ็ดวัด กลับมาไม่เป็นอะไรก็ดีไป แต่ถ้ามันเกิดสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดละครับ? คนขับรถก็กลัว อาจารย์ก็กลัว บุคลากรก็กลัว นักศึกษาก็กลัว -- แล้วมันจะมีความวางใจใดๆ ได้อีกหรือไม่ ในองค์กรแห่งนี้?

มันมีกลไกบางอย่างที่ทำให้เรา "คุ้น" และวางใจกับการทำงานในองค์กรได้ยาก และตราบใดที่เราไม่ได้ช่วยกันดูแลเรื่องพวกนี้ ผมยังนึกไม่ออก (แบบเดียวกับที่ปุกปุยสงสัย) ว่าเราจะสร้างความรักในองค์กรได้อย่างไร

ถ้าเป็นไก่ แถวบ้านเรียก "ไก่ตัวนี้มันแห" หว่านข้าวเปลือกให้ตาย มันก็ไม่มา
ต่อให้เราบอกว่า มาเถอะมากินข้าว ไม่จับหรอก แค่เราขยับตัวนิดเดียวมันก็เตลิดไปไกลกว่าเก่า

ผมเข้าใจและเห็นใจในสิ่งที่พี่ต่อเจอ และขอเป็นกำลังใจให้อดทน ให้เข้มแข็ง

เสื้อนกเงือกตัวนี้ มูลค่าไม่มากครับ เทียบกันไม่ได้เลยกับค่าเสียหายที่ "พี่ต่อ" ได้รับจากคำตัดสิน  แต่ผมจะเขียน share 27 บันทึก

และถ้าได้เสื้อ ผมจะยกให้เพื่อ "ต่อกำลังใจ"

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): ต่อกำลังใจ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 05 สิงหาคม 2554 23:27 แก้ไข: 05 สิงหาคม 2554 23:27 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 mandala, และ 8 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

บันทึกก่อนหน้าที่ ห่างจากบันทึกนี้ เกือบ 2 ปี เลยนะคะ

ขอบคุณมั๊กมาก...ที่เข้าใจกันนะค่ะ อยากจะกด like สักล้านครั้ง

Ico48
นิตยา [IP: 172.21.177.196]
06 สิงหาคม 2554 00:30
#67364

ด้วยความขอบคุณ จากหัวใจ ขอบคุณคะ

ทีมงาน "ต่อกำลังใจ"

นิตยา

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ ปุยเอง ก็ห่างหายไปจากการเขียนบันทึก คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ของวงข้าวยำสีชมพู

กลับมาอีกที ก็ยังเจอมวลมิตรเดิมๆ ... ในบรรยากาศที่จริงจัง และทันสมัยขึ้นอีกนิดนึง

เคยมีโอกาสไปอบรมบ่มนิสัยด้าน จิตตปัญญาศึกษา อยู่หลายครั้ง กิจกรรมที่ชอบมากคือ เค้าให้เราเขียนโดยไม่หยุด เขียนทุกอย่างที่เข้ามาในความคิด คิดไม่ออกก้เขียนว่าคิดไม่ออก เขียนไปเรื่อยๆ 5 นาที เราจะค้นพบตัวเองในข้อความนั้น

อาจารย์ท่านหนึ่งนำไปใช้ในการสรุปบทเรียนแต่ละคาบของนักศึกษา ไม่ได้บอกให้สรุปบทเรียน บอกเพียงให้เขียนทุกอย่างที่ผ่านมาในหัว ... 5 นาที ในนั้นอาจจะมี เบื่อ มีคิดถึงแฟน มีอยากหอมแก้มคนนั่งหน้า ... แต่บ่อยเข้าจะมีเนื้อหาที่สอน ตามความเข้าใจ แทรกอยู่เสมอ

ไม่รู้เหมือนกันว่าเล่าเรื่องนี้ทำไม 555 แค่คิดถึงค่ะ

ขอบคุณมากนะคะ สำหรับเรื่อง "ต่อกำลังใจ" พี่ต่อคงเท่ห์มาก ตอนใส่เสื้อนกเงือก อิอิ

อ่านแล้วรู้สึกดี ทำให้รู้ว่าเงินทองอาจจะซื้อได้หลายสิ่งหลายอย่างในโลกนี้ แต่เงินทองไม่มีความหมายเลยเมื่อเทียบกับ "น้ำใจ และความตั้งใจดีๆที่มอบให้แก่กัน" ลูกพระบิดาไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว... เป็นกำลังใจให้คนคิดดี ทำดีทุกๆคนครับ ^L^

พี่เสือเปลี่ยนชื่อไปแล้วด้วยครับ

เปลี่ยนชื่อยังไงคะ ( แหะๆ) หนูงงค่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.207.137.4
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ