นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1431
ความเห็น: 4

"แชร์" ฉบับ "รักจาง" (3) : ฤา "ขนาด" จะเป็นเรื่องใหญ่?

ตอนนี้เลยกลายเป็นสองแนวทางให้คิด -- หาสมาชิกเพิ่ม กับทำยังไงให้สมาชิกเก่าเขียนเพิ่ม
ผมยังไม่ได้ตอบ เม้นต์ ในบันทึกเก่าสองอันก่อนหน้าเรื่องเดียวกัน "แชร์" ฉบับ "รักจาง" (1)(2) นะครับ

กะว่าค่อยรวบหัวรวบหางทีเดียว แล้วแตกยาวเป็นบันทึกใหม่ดีกว่า
ที่ต้องระวังนิดนึง ก็คือเดี๋ยวจะกลายเป็นซัดกันนัวเหมือนละครหลังข่าว
ประมาณว่า ชั้นเขียน แกเธอไม่เขียน หรือเธอจะเขียนก็เขียนไปสิ ชั้นไม่เขียน -- ชักกลัวครับ

คนเราเขียน ด้วยเหตุผลหลากหลาย และไม่เขียน หรือเขียนไม่ได้ ด้วยเหตุผลหลากหลายเช่นกัน
อยู่ที่ว่าจะพยายามทำความเข้าใจซึ่งกันและกันรึเปล่า

แต่วันนี้เราจะว่ากันด้วยเรื่องตัวเลขล้วนๆ ครับ

มีใครรู้มั้ยครับ ว่าบุคลากรทั้งมหาวิทยาลัย รวมทุกวิทยาเขต มีสักประมาณเท่าไหร่?
ผมไม่รู้ครับ (ปั๊ดธ่อ -- )

แต่มีคนรู้ครับ แล้วรวบรวมไว้เป็นบันทึกแล้วด้วย
จอมยุทธ mbunsong คุยเรื่องสาระจัง
ไว้ใน ตัวเลขเล่าเรื่อง (2) - บุคลากรของมหาวิทยาลัยมีเท่าไรกัน?

8,000
คนครับ เรามีสิ้นเบ็ดเสร็ด ราวๆ นี้ ขาดเหลือนิดหน่อย ผมปัดให้เป็นเลขกลมๆ จะได้ดูง่าย แล้วผมแบ่งเป็นสองกอง -- วิชาการ และ สนับสนุน
25% ของจำนวนนี้เป็นสายวิชาการ และ
75% เป็นสายสนับสนุน

 

 

 

สมมตินะครับ สมมติ -- สมมติว่าผมจับสลากส่งเดช หยิบมาจากทั้งสองกอง กองละ 10%
แล้วจับเอา 10% นั้น มา "เล่นแชร์"

10%

เท่านั้นครับ ที่ผมต้องการ
ผมก็จะได้มา 800 คน





จากข้อมูล สมาชิก share ล่าสุด  ผมคิดลวกๆ เอานะครับ เอาจำนวนสมาชิก 10 คนต่อหน้า คูณกับจำนวนหน้าเข้าไป
10 x 112 เท่ากับ 1120 -- คร่าวๆ ครับ คร่าวๆ -- ได้ตัวเลขมากกว่า 10% (800) มานิดหน่อย  
ฮ่า -- แสดงว่าจำนวนสมาชิก เกินสิบเปอร์เซ็นต์ แล้ว วู้ววว-ว-ว-ว ดีใจ

แต่ผมสนใจ 800 ครับ เพราะมันง่ายดี มันเป็นเลขกลมๆ 10%
สมมติอีกครับ -- สมมติว่า ผมขอ 10% ของ 800
เพราะผมไม่ได้หวังว่าทุกท่านที่สมัครเข้ามาในแชร์ จะกระหน่ำเขียนแชร์ ทุกวี่ทุกวัน

ผมก็จะได้มา

80

คน ที่เป็น active writers
ที่เขียนสม่ำเสมอ





มาสมมติกันต่อครับ --
สมมติว่า 80 คนนี้ (ขนาดว่า active แล้วนะ) เขียนมั่ง ไม่เขียนมั่ง เขียนก็ช่าง ไม่เขียนก็ช่าง
สมมติว่า 80 คนนี้ บอกว่า พอแระ (ภาษาวัยรุ่น) อาทิตย์นึง ชั้นเขียนอันเดียวก็พอ

คิดง่ายๆ ตามประสาคนไม่ถูกกับคณิตศาสตร์แบบผม
ก็คือ ผมแบ่ง 80 คนนี้เขียนในห้าวัน จันทร์ถึงศุกร์ (เสาร์-อาทิตย์ไม่นับ เอาเวลาไปอยู่กับลูกกับเมียมั่ง)
ถ้าเขียนในวันใดวันหนึ่งแล้ว วันอื่นในสัปดาห์เดียวกัน ก็ไม่ต้องเขียน ผมจับ 80 หารด้วย 5 ผมก็จะได้

16

บันทึก ต่อวัน

 

 

 

 

16 บันทึกต่อวันครับ ท่านผู้ชมที่เคารพ จาก active bloggers ที่มีอยู่หยิบมือ แล้วแถมเขียนสัปดาห์ละครั้งด้วยนะ ไม่ได้กระหน่ำเอา กระหน่ำเอา
ถ้าถามผม ผมว่ายังพอได้เรื่อยๆ ไม่หรูหราฟู่ฟ่า แต่ก็ไม่ถึงกับขาดการเคลื่อนไหว

ที่น่าสนใจก็คือ 80 active bloggers ที่ว่า คิดเป็นแค่

1%

ของบุคลากรทั้งหมด
ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เท่านั้น





โอววว-ว-ว -- พ่อแม่พี่น้อง เหล่า active bloggers ทั้งหลาย
ผมไม่รู้ว่าท่านควรจะ "เสียใจที่เป็นส่วนน้อย" หรือควรจะ "ดีใจที่เป็นหนึ่งในร้อย" ดี
 
ที่น่าคิดตอนนี้ก็คือ สมมติอีกนะครับว่า
  • ถ้า active  bloggers เหล่านั้น เกิดขยันผิดปกติ เขียนมากกว่าหนึ่งบันทึกต่อสัปดาห์
  • ถ้า ไม่ใช่แค่ 10% ที่เป็น active bloggers แต่เพิ่มเป็น 20%, 30%, ฯลฯ
  • และถ้า ไม่ใช่แค่ 10%  ที่เป็นสมาชิกวงแชร์
  • ถ้า ฯลฯ

ยังไม่ต้องสนใจเรื่อง เขียนอะไร (และเขียนอย่างไร) ก่อนนะครับ เอาแค่จำนวนก็น่าติดตามแล้ว
ตอนนี้เลยกลายเป็นสองแนวทางให้คิด -- หาสมาชิกเพิ่ม กับทำยังไงให้สมาชิกเก่าเขียนเพิ่ม
ถ้ารู้ตัวว่าขนาด (กลุ่มคนเขียน) เล็ก   แค่ (เขียน) เนิบๆ เรื่อยๆ ท่าจะไม่พอซะแล้ว

สงสัยต้องเน้นถี่ๆ ครับ  หรือไม่ก็ไปหาวิธีเพิ่มขนาด* (ฮา)




* ขนาด ผมหมายถึง "จำนวน" เน้อ -- อย่าคิดไกล ;-)


หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 23 กุมภาพันธ์ 2552 06:20 แก้ไข: 23 กุมภาพันธ์ 2552 06:47 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

Ico48
Monly (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
23 กุมภาพันธ์ 2552 09:03
#41456

เป็นข้อมูลที่ดีมากค่ะ  ทำให้หยุดคิดสักนิดว่า จะไป หรือถอยหลัง  แต่ตนเองคิดว่า จะไม่ทิ้งวง Share หากมีเวลาและมีเรื่องที่เป็นประโยชน์จะนำมาบันทึกไว้ค่ะ 

ใน ideal แล้วผมเข้าใจว่า "ขนาด" มีความจำเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะหากว่า aim ขององค์กรคือ LO แต่หากองค์กรต้องการเพียงแค่ "ทดสอบ" หรือแค่บอกว่า "ช่างมันฉันไม่แคร์" สถานการณ์ที่เป็นอยู่ในปัจจุบันก็น่าพอใจแล้ว

ผมเห็นว่าในจำนวน ๑๐๐ นี้เราคงต้องคิดถึง Inactive group ด้วยส่วนหนึ่ง ผมคงไม่ต้องขยายความคำว่า Inactive group

เอาล่ะเมื่อไม่ถึง ideal เรามองใน real world โลกที่เป็นจริง

จำนวน active writers อย่างที่เกลอคำนวน ๘๐ คน จาก ๘,๐๐๐ คน ๘๐/๘,๐๐๐*๑๐๐ = ๑%

ขยันเขียนทุกคน อาทิตย์ละบันทึก ก็ได้ ๑๖ บันทึกต่อวัน แค่นี้ผมก็อ่านไม่ทันแล้ว

ถ้าผมขยันอ่านอย่างแรง

แต่จำนวนบันทึกเฉลี่ยต่อวัน จริงๆ ที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน คงต้องรอให้ทางผู้ดูแลระบบ แคะออกมาให้

ระหว่างที่รอของจริง

ในความเป็นจริงแล้ว น้อยนักที่จะเป็นไปดังที่เราคาด หวัง

ผมได้เขียนโดยยกเอาคำพูดของปรมาจารย์ด้าน KM มาอ้างบ่อยๆ แต่ใช่ว่าเราจะต้องเชื่อแบบนั้นเสมอไป

เอาล่ะผมได้ใคร่ครวญด้วยสติปัญญาที่มีแล้ว เห็นควรเชื่อตามนั้น

"ขนาด" "ปริมาณ" ไม่ใช่เรื่องสำคัญ (ในระยะแรกๆ - ideal) แต่สิ่งที่สำคัญคือ พลวัต (Dynamic) ของวงแชร์ต่างหากที่ "สำคัญ"

เอาล่ะบางทีเราอาจจะเข้าใจแค่ว่าเป็นเพียงการเคลื่อนไหว (พจนานุกรม ให้ความหมายที่ไม่ช่วยอะไรเลย) ถ้าเราให้ความหมายของคำว่า พลวัต แค่ "การมีบันทึกเพิ่ม" แล้วละก็

ตัวใครตัวมัน

ปฏิสัมพันธ์ (Interaction) คงเป็นคำที่น่าจะให้ความหมายได้ดีกว่า

การมีปฏิสัมพันธ์กันของหมู่มวลสมาชิกในสังคม ย่อมทำให้สังคมเกิดการเคลื่อนที่ เกิดการเคลื่อนไหว เกิด นวัตกรรม (Inovation) ขึ้น

ทั้งสองส่วนคือ เกิด และมีการนำไปใช้

นี่ย่อมเป็นวงแชร์ที่เรามีสโลแกนว่า "แลกเปลี่ยน เรียนรู้"  

ถ้าปลายทางของเราคือ "องค์กรแห่งการเรียนรู้" "ขนาด" และ "ปฏิสัมพันธ์" "พลวัต" ย่อมมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด

เราคงไม่ใช้คำพระที่ว่ามันเป็นเช่นนั้นเอง

เดี๋ยวก็ดีเอง

ผมเข้าใจว่า "อัตราเร่งสูง" คงไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้อง แต่คงต้องมี "อุบัติการณ์" รวมกับต้องมี "ความชุก" พอสมควร ระดับหนึ่ง และต้องมี "พลวัต" "ปฏิสัมพันธ์"

อยู่ที่ว่า เราจะออกอาวุธ อย่างไร เราจะตั้งรับเมื่อไหร่ รุก รับ

"ขนาด" ตอนนี้ ๑๐ นิ้วแล้ว ในระยะเวลาหนึ่งปีของวงแชร์ ก็ถือได้ว่า ประสบผลสำเร็จดีทีเดียว

แต่ที่ต้องคิดต่อก็คือ ทำอย่างไรให้ "มีความสม่ำเสมอ" หรือให้มี active writers รวมถึง "แลกเปลี่ยน เรียนรู้" ใน "ปริมาณ" มากพอ หรือจะใช้คำว่า "ขนาด" ก็ย่อมได้

"ขนาด" ที่ว่าจึงจำเป็นอย่างยิ่ง แต่ ไม่ใช่ "ขนาด" ในประชากรแล้ว

"ขนาด" จึงไม่ใช่คำตอบที่แท้จริง และ "ขนาด" ก็เป็นาคำตอบที่แท้จริง

ขึ้นกับว่าเราพูดถึง "ขนาด" อะไร และ เวลาไหน

ผมว่าเสนาธิการของกองทัพน่าจะมีคำตอบแล้วว่า อะไรสำคัญ อะไรที่ต้องทำ

เราเอง

ปล. เน็ตที่วัดมันแรงโคตะระ

Ico48
mandala (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
23 กุมภาพันธ์ 2552 23:13
#41505

น่าปลื้มใจแทนผู้ดูแลระบบ ที่มี blogger คนขยันร่วมคิดร่วมแก้ปัญหา

ช่วงหลังเริ่มเป็นคนกลุ่มใหญ่ (99%) ที่เป็นสมาชิกแต่ไม่ได้เขียนช่วงหลังๆ แต่เข้ามาอ่านสม่ำเสมอ ..........
ประเภทรักนะ แต่ไม่แสดงออก

"ขนาด" เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ นะ (หมายถึงจำนวนเน้อ ...เหมือนเจ้าของบันถึงว่า) เพราะ หากเป็นตามที่พี่เน็กว่า

  • ทำอย่างไรให้ "มีความสม่ำเสมอ" หรือให้มี active writers รวมถึง "แลกเปลี่ยน เรียนรู้" ใน "ปริมาณ" มากพอ หรือจะใช้คำว่า "ขนาด" ก็ย่อมได้

เพราะการจะมี "ขนาด" การแลกเปลี่ยนรู้เรียนในปริมาณที่มากพอ ก็ต้องมากจาก "ขนาด" ของประชากรที่มากพอด้วย
เพราะขนาดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของคนกลุ่มน้อยแม้จะมากพอ แต่อาจไม่หลากหลายทางความคิด

สรุปว่า "ขนาด" การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ สำคัญพอๆ กับ "ขนาด" ของประชากร

ทั้งนี้สนับสนุนการมี "พลวัต" "ปฏิสัมพันธ์" เพราะจะได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ และการต่อยอดทางความคิด

ร่วมด้วยช่วยกัน ทำให้แชร์ไม่จืดจาง

ปล. พี่เน็กคร้าบ ...วัดไหนไฮโซถึงขนาดเน็ตแรงโคตระระ  "อินเตอร์เนตาราม" จริงๆ  
       อย่างนี้ถือว่าขโมยของวัดมั้ยคร้าบ ... แล้วจะบาปมั้ยคร้าบ ...  55

โอ๊ะโอ...

ไม่รู้จะจัดตัวเองลงใน เปอร์เซ็นต์ไหนของบันทึกนี้ดี เพราะเข้ามาอ่าน รักจาง...ช้า...ซะจนคนเขียนจะคิดว่าจืดจางร้างรักกันไปเสียแล้วก้ไม่รู้   อิอิ

เป็นบุคคลผู้สัญจรผ่าน  ไปมาหาสู่  เขียนบ้าง เม้นบ้าง บางวันก็ สองบันทึก  บางเดือนก็ไม่มีสักบันทึก  แถมบางบันทึกสัญญาเป็นดิบดีว่าจะมาเล่าต่อ  แล้วก็หยุดเล่าเรื่องเดิม  เติมเรื่องอื่นเข้าไปแทน (ซะงั้น)  แต่... ไม่เคย "รักจาง" นะคะ  มีแต่ "รักจัง" ให้เสมอ   ^____^

 โดยส่วนตัวคิดว่า  วงแชร์ ของเราก็เดินไปเรื่อยๆ คิดว่ามันเป็นธรรมชาติของมันซะด้วยซ้ำ  ที่เราเข้ามาเล่นสักพัก  เราก็รู้สึกว่า มันเนือยๆไป  คนที่เข้ามาหน้าใหม่ๆ  ก็ยังตื่นเต้นแลสนุกกับมันอยู่  

 แต่ยินดีค่ะ  ที่จะช่วยกันระดมความคิดว่าจะทำให้แชร์ "กระชุ่มกระชวย"  ขึ้นได้อย่างไร

 "จะเพิ่มขนาด  หรือ เพิ่มลีลา"   ก็ว่ากันไป...

ความจริงแล้ว  คุณพี่เสือบอกว่า  เราดูกันที่ขนาดและความถี่ก่อน เขียนอะไร  อย่างไรค่อยว่ากัน 

แต่นานพอสมควรแล้วนะคะ  ที่เราพูดๆกันว่า  ให้มีจำนวนคนบันทึกมากมากก่อนเถิด  ส่วนคุณภาพ หรือ ประเภทของบันทึกนั้น  ค่อยว่ากัน  พอมันเป็นแบบนี้  ก็กลายเป็นว่า  อะไรก็ได้ บันทึกมาเถิด   อาจจะทำให้วงแชร์มีคนหลากหลายจริง  แต่ก็ขาดลักษณะเฉพาะ  และขาดความเข้าใจที่ตรงกันในการบันทึก 

"เราเริ่มต้นจาก   "บันทึกอะไรก็ได้." ..แล้วหวังจะได้ บันทึกที่มีกระบวนการ KM สมบูรณ์    เหมือนปลูกกะหลำปลี  แล้วคอยกินบล็อคโคลี่ ยังไงยังงั้น  มันไม่ถึงกะอดแต่ก็คงไม่ได้กินอย่างที่ตั้งใจไว้"

อันนี้  ปุยไม่มีคำตอบนะคะ  แค่อยากลองแหย่ถาม ถึงความตั้งใจอันจริงแท้ ของผู้เริ่มต้นว่า  "ต้องการอะไร"  จากวงนี้  เพราะถ้าเราปล่อยให้มันแปะปะ  ไปตามเรื่องตามราว  แล้วค่อยมาคิดล้างกันทีหลังมันจะเกิดภาวะแบบที่เราไม่แน่ใจว่า  "ขนาด"  ที่เราจะพิจารณา  เราพิจารณาขนาดอะไร  จำนวนบันทึก  จำนวนคนที่เขียน  จำนวนการเคลื่อนไหวที่เกี่ยวกับงาน  หรือ...อะไร มีจำนวนคนเขียนมาก บันทึกมาก  แต่สัพเพเหระ... พอใจไหม  หรือ  คนเขียนไม่มาก(นัก)  แต่เขียนดี  เป็นเว็บบล็อค ชั้นแนวหน้าที่ทุกคนจะเข้ามาแลกเปลี่ยนในเชิงวิชาการ กระบวนการคิด  วิธีคิดในการทำงาน  ประมาณนั้นหรือเปล่าที่เราต้องการ...เป้าหมายขัดเจนแต่แรก  เราก็คิดลีลาได้ง่าย

 ภ้าถามปุกปุย  ปุกปุยชอบอยู่แล้วที่มันเป็นอยู่อย่างทุกวันนี้  แต่ก็คงไม่ใคร่สบายใจนัก  เมื่อคิดว่า  ไอ้บันทึกที่เราบันทึกอยู่นั้น  จัดอยู่ในประเภทเคลื่อนไหวในเชิงปริมาณ  มีคุณค่าในวันนี้  วันที่มหาลัยยังคงต้องการปริมาณบันทึก  แต่จะกลายเป็นบันทึกที่จัดอยู่ในประเภท "ข้อใดไม่เข้าพวก"  ในโอกาศต่อไป

ความไม่ชัดเจนของเรา  อาจทำให้เราเหนื่อยมากขึ้น แทนที่เราจะต้องมาคิดกันว่า  เราจะเพิ่มจำนวนบันทึก  จำนวนคนเขียน ยังไง   เราก็ต้องมาคิดอีกด้วยว่า  แล้วจะทำยังไง  ให้เค้าเขียนบันทึกที่ตรงตามวัตถุประสงค์..ซึ่งเราไม่กล้าบอก  เพราะกลัวไม่มีคนเขียน

ลองถามถามกันดูไหมคะว่า...  แชร์ที่เราอยากให้เป็นมันเป็นยังไง  หน้าตา ลีลา (ของบันทึก) ประมาณไหน  เรื่องขนาดไม่พักถาม  ถ้าลีลาดีโดนใจ  บวกเข้ากับขนาดที่ขยายเพิ่มด้วย  ใครใครก็อยากได้นะคับนะ

(ลีลา คือ การเขียน  ขนาด คือ จำนวน คร๊าบ)

 

ปุยค่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.225.194.144
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ