นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1109
ความเห็น: 1

กว่าจะเป็นค่าย

8.23 น. มีโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่คุ้น ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิง เรียกชื่อเราด้วยเสียงแหบพร่า เหมือนคนอดนอน 


แก้ว นักศึกษาปี 2  คณะกรรมการชมรมชุดใหม่ โทรมาขอนัดเวลา เพื่อ present ค่าย


ตามที่ถูกพี่ ๆ จัดฉาก ให้ทำการสำรวจค่ายในสถานที่สมมุติ และเขียนโครงการ เมื่อคืนนี้ 


ขั้นตอนที่ 2 หลังจากที่สำรวจค่ายคือการประชุมหารือในกลุ่มนักศึกษา เพื่อหาข้อสรุป ในการจัดกิจกรรม และทำ เป็นโครงการออกมาให้อาจารย์ที่ปรึกษาลงนาม


เพื่อมาสู่ขั้นตอนสุดโหด คือนำเสนอ รูปแบบกิจกรรมในค่ายทั้งค่าย ให้อาจารย์ที่ปรึกษาฟัง  นักศึกษาเรียกว่า "วัน present ค่าย" เพื่อให้ อ. ที่ปรึกษาได้ซักถาม ประเด็นที่สงสัย อันเป็นที่เลื่องลือถึงความยาวนานของการนำเสนอ   คุยกันตั้งแต่ 1 ทุ่ม ถึง ตี 1  2  3  4  5 และบางค่าย ถึง 7 โมงเช้า


ส่วนใหญ่ 99%  present ครั้งแรกไม่ผ่าน ต้องมานำเสนอใหม่ในวันหน้า บางค่ายที่เป็นค่ายใหญ่ จัด  7 วัน อาจต้องนำเสนอถึง 4 ครั้งก็เคยมี


ทุกครั้งที่นัด present ค่าย เราก็พยายามตั้งเป้าว่า คืนนี้ไม่เกินเที่ยงคืน แต่รายละเอียดการทำกิจกรรมค่อนข้างเยอะ บางทีนักศึกษาไม่คิดกิจกรรมมา บางทีคิดแล้ว แต่ไม่เข้ากับ เด็กๆ ในชุมชน


บางทีนักศึกษาตอบคำถามไม่ได้ ที่เลวร้ายสุดๆ ที่ไม่สามารถตอบได้แม้กระทั่ง จุดประสงค์ของการทำค่าย คืออะไร เป้าหมายของกิจกรรมที่ทำกับเด็กๆ แต่ละกิจกรรม เพื่ออะไร 


ข้อมูล พื้นฐานง่ายๆ ก็ตอบไม่ได้ เช่น โรงเรียนมีนักเรียนกี่คน หญิงกี่คน ชายกี่คน แต่ละชั้นปี มีกี่คน ผู้ปกครองของเด็กๆ ส่วนใหญ่ ประกอบอาชีพอะไร ปัญหาของเด็กๆ ในชุมชนนี้มีอะไรบ้าง 


ถ้าไม่สามารถตอบได้ ก็คงจะไม่ได้กลับไปนอนกันง่ายๆ เพราะทำให้อาจารย์ที่ปรึกษา รู้สึกหงุดหงิด ถึงการไม่พยายามเรียนรู้ ชุมชนเลย 


แล้วจะจัดกิจกรรม ให้ตรงกับ ปัญหาของเด็กๆ หรือตรงกับความต้องการของชุมชนได้อย่างไร ?


หากการทำค่าย เป็นหน้าที่ ที่ทำให้พ้น ๆ ไป ก็น่าเสียดาย  เพราะเงินงบประมาณที่ได้มาจากเงินที่มหาวิทยาลัยสนับสนุน บางส่วนมาจากเงินเปิดหมวก โดยผู้ให้หวังว่าพวกเราจะทำค่ายที่เป็นประโยชน์ต่อชุมชนอย่างแท้จริง 


แต่เรากลับเพิกเฉย ทำค่ายแบบขอไปที ให้ผ่านๆ ไป  เป็นปลื้มกับการหลอกคนอื่น ว่าเป็นคนดี เป็นนักกิจกรรม ที่ดูวิเศษกว่าใคร แต่แท้จริงแล้ว เราไม่ได้ใส่หัวใจลงในกิจกรรมที่ทำเลย นั่นคือการไม่ซื่อสัตย์ ต่อเงินงบประมาณของส่วนรวม


ซึ่งกรรมการใหม่ๆ จะต้องตะลึงงัน ด้วยไม่เคยพบเจอใครที่สาดซัดอารมณ์ ให้นักศึกษาตระหนักถึงผู้อื่นมากกว่าตนเอง อย่างดุดัน เพื่อปลุกพลัง กระตุ้นให้ตั้งใจทำอะไรเพื่อคนอื่นอย่างซื่อตรง


นี่คือเหตุผล ที่ขอให้ไปเชิญอาจารย์ท่านอื่น เป็นที่ปรึกษาดูบ้าง บางที นักศึกษาจะได้ อ. รุ่นใหม่ที่เหมาะกับยุคสมัย และไม่ทำให้ต้องเสียน้ำตาเหมือนที่ผ่านมา

 



หมวดหมู่บันทึก: กิจการนักศึกษา - การดูแลนักศึกษา
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 31 มีนาคม 2559 23:48 แก้ไข: 31 มีนาคม 2559 23:51 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 คนธรรมดา และ Ico24 โอ๋-อโณ.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

แต่เชื่อว่าเมื่อผ่านพ้นการปลุกจิตสำนึกแบบนี้ไปได้ เราจะมีคนที่มีคุณภาพให้กับสังคมเพิ่มขึ้นนะคะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.238.147.211
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ