นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1981
ความเห็น: 7

ใครคือผู้ให้....

 ความที่อยู่ไม่นิ่ง ก็เลยรับทำงานให้กับชมรมการศึกษาเพื่อสังคม(สอนเด็ก) ทำมา 7 ปีกว่าทำให้ได้มีโอกาสตามเด็ก(นักศึกษา) ไปค่ายบ่อยๆ

ชมรมสอนเด็ก จะจัดกิจกรรมในลักษณะที่เป็นรูปธรรม ไม่มีการสร้างถาวรวัตถุ แต่เราไปสร้างจิตสำนึก สร้างกำลังใจ ให้ความรัก และสอนให้เค้ารู้จักคำว่าแบ่งปันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และที่สำคัญที่สุดก็คือไปช่วยสร้างรอยยิ้มให้เด็กๆ ไปออกค่ายทุกครั้งอาวุธสำคัญของพวกเราก็คือ ที่สูบลม และลูกโป่งยาว

ไม่ว่าจะไปที่ไหนถ้าอยากไปบ้านใครเราจะตั้งหลักโดยการหยิบอาวุธคือลูกโป่งออกมาบิดเป็นรูปต่างๆ พักเดียวก็จะมีเด็กๆ มามุงขอ ….คราวนี้ทางก็สะดวกจะไปหากำนัน ผู้ใหญ่บ้าน คุณครู อยากรู้อะไรก็ถามเหอะ….เด็กๆบอกหม๊ดเลย ทำให้ต้องนึกขอบคุณลูกโป่งทุกที ที่บิดออกมาแล้วไม่เคยมีเด็กๆจะเบื่อขอ แล้วก็ทำให้ได้เห็นรอยยิ้มของเด็กที่ได้รับลูกโป่งทุกที

                     เวลาไปทำค่ายให้เด็กในแต่ละแห่ง จะเห็นความแตกต่างทางพฤติกรรมของเด็กที่สะท้อนถึงสภาพความเป็นอยู่ในชุมชนนั้นๆ อย่างเห็นได้ชัด เช่น ถ้าเป็นโรงเรียนประจำของเด็กกำพร้า หรือถูกทอดทิ้ง เด็กจะขอทุกสิ่งทุกอย่าง ร้ายสุดก็ขโมย แม้แต่เกลือเม็ดยังแอบมาหยิบไปกิน ถ้าเป็นโรงเรียนเด็กหูหนวก เด็กจะชอบมาถาม มารุมอยากให้กอด ชอบพูดคุย (ภาษามือหรือเขียน)ถามเราว่า พ่อแม่เราชื่ออะไร พ่อแม่เราทำงานอะไร (ทั้งๆที่เราก็อายุปูนนี้) เหตุเพราะสังคมเค้าแคบ ในโลกนี้เค้ารู้จักคนไม่มาก คำถามจึงวนเวียนแต่เรื่องภายในครอบครัว และที่สำคัญโรงเรียนเด็กหูหนวกจะหนวกหูมากๆ เพราะเด็กๆ คุยเก่งมาก แต่เค้าจะคุยภาษามือ แล้วส่งเสียงแอ่ๆๆๆ ออกมาโดยที่เค้าไม่ได้ยินเสียงตัวเอง ทำให้เสียงดังมากๆๆ

                             ถ้าเป็นเด็กปกติที่อยู่โรงเรียนห่างไกล ที่ชุมชนเข้มแข็ง เด็กจะเก่ง กล้าแสดงออกมาก พูดจาฉะฉาน เด็กมีความสุข ซุกซน แต่ถ้าเป็นเด็กในชุมชนที่อ่อนแอ ครอบครัวแตกแยก เด็กจะซึม ไม่ค่อยกล้าพูด และจะก้าวร้าวมากๆ เวลาอยู่กับเพื่อนหรือลับหลังพวกเรา เผลอแป๊บเดียวชกกันแล้ว ต้องเป็นกรรมการแยกมวยทุกนาที

 

                          ในปีแรกๆ ของการตามเด็ก(นักศึกษา)ไปค่าย ไปเห็นเด็กนักเรียนหลายๆคนไม่มีรองเท้าใส่ ไม่มีแปรงสีฟัน ไม่มีโน่น ไม่มีนี่ ได้เห็นได้รับรู้เรื่องราวมากมายที่เด็กถูกกระทำ พวกเราก็รู้สึกสะเทือนใจ ทำให้อยากไปหาทุนมาเพื่อทำทุกสิ่งทุกอย่างที่เค้าขาดให้เต็ม แต่ก็ทำได้ไม่หมดสักที จนเริ่มท้อ แต่ความที่ชมรมมีค่ายเยอะมาก ปีหนึ่งไม่ต่ำว่า 8 ค่าย ทำให้ต้องไปค่ายเกือบทุกเดือน(ที่เปิดเทอม) ความรู้สึกก็เริ่มเข้มแข็งขึ้น……  


จนหลังๆ เราเริ่มเข้าใจแล้วว่า เราไม่สามารถไปเปลี่ยนวิถีชีวิตของใครได้   ไม่สามารถซื้อรองเท้าให้เด็กทุกคนได้ วันนี้เราซื้อให้ได้แต่หลายๆ เดือนผ่านไปเมื่อรองเท้าขาด ใครจะซื้อให้เค้า


มื่อเริ่มเข้าใจในวิถีชีวิตก็ทำให้เปลี่ยนแนวคิดในการทำกิจกรรม พวกเราจึงเริ่มทำกิจกรรมสร้างกำลังใจ ให้เค้าเข้มแข็งอดทน ผ่านคืนวันแต่ละวันไปให้ได้ บอกเค้าว่าถ้าโตขึ้นต้องพยายามเรียนให้สูงที่สุด


และที่สำคัญคือต้องรู้จักแบ่งปันน้องตัวเล็กๆ ที่โหยหาความรัก อย่างน้อยสิ่งที่พวกเราชมรมสอนเด็กทำได้ก็คือ สร้างรอยยิ้ม และเป็นกำลังใจให้ เพียง 1 วันที่ชมรมสอนเด็กมาทำค่าย เราจะทำให้น้องๆ สนุกสุดๆ หัวเราะ และยิ้มอย่างมีความสุข พร้อมมีของฝากติดมือคนละเล็กๆ น้อยๆ อย่างน้อยก็เป็นกำลังใจว่าใน 365 วัน ก็ยังมีวันบางวันที่เราจะยิ้มได้จากไมตรีของคนแปลกหน้า ที่แวะผ่านเข้ามาและ ก็ผ่านเลยไป………..


                 ประสบการณ์เหล่านี้ไม่ได้ทำให้เรากลายเป็นผู้ให้ เพราะสิ่งที่เราได้ทุกครั้งหลังกลับจากค่ายคือการได้รับรู้ว่าตัวเรามีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขเหลือเกิน เมื่อเทียบกับน้องตัวเล็กๆ ที่ถูกทอดทิ้งให้เติบโตเพียงลำพัง ทำให้เรารู้ว่าเราโชคดีแค่ไหน เรารวยมากแค่ไหน ความทุกข์ที่เราคิดว่าหนักหนา มันเทียบไม่ได้กับความอ้างว้างในหัวใจของน้องๆเหล่านี้



 

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 18 มกราคม 2551 17:14 แก้ไข: 18 มิถุนายน 2556 00:47 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ขอเป็นกำลังใจให้กับน้องแมงปอน่ะ  ความสุขคือ
การให้ แบ่งปันรอยยิ้มให้กับผู้ที่ด้อยโอกาส  ถึงแม้
พี่มอนลี่จะไม่ได้ไป  แต่น้องแมงปอจะมาบอกว่า
วันนี้จะไปออกค่ายที่ไหน  ต้องการอะไร  พี่ ๆ และ
น้องในคณะทร้พย์ฯ ก็ช่วยกันบริจาค  คนละเล็ก
คนละน้อย เช่น ของเล่นที่ลูกไม่ได้ใช้แล้ว หรือเลยวัย
ที่เขาจะเล่นแล้ว ก็นำมาบริจาค   ซึ่งสิ่งที่น้องแมงปอ
พี่มอนลี่ภูมิใจมาก  ซึ่งเห็นน้องทำมาตลอด   ถึงแม้
พี่ ๆ ไม่มีโอกาสได้ไปร่วมด้วย  แต่มีสิ่งของบริจาคให้
ก็ภูมิใจไม่น้อย  
       ดังนั้น หากน้องแมงปอนำนักศึกษาเข้าค่าย
ที่ไหน ก็ขอให้บอกล่วงหน้า  เผื่อว่ามีสมาชิก Share
ท่านใด ขอแบ่งปันรอยยิ้มให้ และร่วมบริจาคให้
ไปทำกิจกรรมงัยล่ะ 

ขอบคุณพี่มอลลี่และพี่ๆ คณะทรัพย์ทุกคนค่ะ ที่ช่วยรื้อ ค้น ของมาบริจาคทุกครั้งที่ร้องขอ

เห็นด้วยกับน้องมอนลี่นะค่ะ น้องแมงปอ!!  มีอะไรที่พวกเราพอจะช่วยได้ เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็อย่าลืมส่งข่าวบอกสมาชิก share หรือเพื่อน ๆ ร่วมงานกันบ้างนะจ๊ะ :)

ผู้ให้ย่อมเป็นที่รักค่ะ  ขอให้กำลังใจทำต่อไปนะค่ะ และสนับสนุนทุกอย่างค่ะ เพียงแค่มาบอกกล่าวเท่านั้น

ขอบคุณพี่มิกกี้คะ  พี่มิกกี้เป็นคนแรกที่ปอต้องนึกถึงเวลาจะไปทำค่าย 555 เพราะไม่เคยมีคำว่าไม่ให้  หากรื้อของไม่ทันก็จะได้สตางค์ติดมือฝากไปซื้อของให้น้องๆด้อยโอกาสเสมอๆ

การสร้างรอยยิ้ม และเป็นกำลังใจให้ ความท้อแท้ก็ไม่เกิดขึ้น ทำให้เรามีความมุ่งมั่นที่จะทำสิ่ง ๆ นั้นต่อไป แม้จะไม่ได้ผลตอบแทนกลับมาก็ตาม 
Ico48
หญิง...ระนอง [IP: 118.174.198.225]
26 พฤศจิกายน 2551 17:55
#38602

เสื้อผ้า ของใช้ กระเป๋า รองเท้า สภาพยังดี เก็บไว้จะฝากพี่ปอไปให้เด็ก ๆบ้างนะคะ 1 ปีเจอกันจะนำติดมือไปด้วย

     ขอเป็นกำลังใจในการทำสิ่งดีๆต่อไปนะคะ และรู้สึกอิจฉาจังที่มีโอกาสได้ทำงานแบบนี้ ไม่มีโอกาสได้ทำก็ขอร่วมแจมนะคะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.207.106.142
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ