นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 2419
ความเห็น: 2

เอกลักษณ์คนไทย…ตอนเที่ยงวัน

นอกจากเรื่อง “ไหว้กันแล้วไหว้กันอีก” ก็คงจะเป็น “เรื่องกิน” นี่แหละครับ

 

เนื่องจากมหาวิทยาลัยที่ผมกำลังเรียนปริญญาเอกอยู่นี้ มีนักศึกษาปริญญาเอกมาจากหลากหลายเชื้อชาติ ทำให้บางครั้งอดเปรียบเทียบนักศึกษาต่างชาติเหล่านั้นกับเราคนไทยไม่ได้

 

เอกลักษณ์ของเราเหล่านักเรียนไทย  มีไม่กี่เรื่องหรอกครับ ที่น่าจะเป็นที่รับรู้โดยทั่วกันของเหล่านักศึกษาต่างชาติ

 

นอกจากเรื่อง ไหว้กันแล้วไหว้กันอีก ก็คงจะเป็น เรื่องกิน นี่แหละครับ

สำหรับเราคนไทยที่นี่ เรื่องกินเรื่องใหญ่ ขอบอกว่าเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ  ถ้าเทียบกับชาติอื่น

 

เนื่องจากที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยที่ไม่ใหญ่มาก ทำให้คนไทยที่นี่รู้จักกันเกือบทั้งหมด โดยเฉพาะนักศึกษาปริญญาเอก ซึ่งส่วนใหญ่เป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยของรัฐที่ได้รับทุนมาศึกษาต่อ

ปกติในแต่ละวัน  นักศึกษาปริญญาเอก ซึ่งมีห้องทำงานส่วนตัวและมีเพื่อนร่วมห้องเป็นนักศึกษาจากชาติอื่น จะออกจากห้องทำงานมาสุมหัวกันรับประทานอาหารเที่ยงร่วมกันในห้องครัว

ในขณะที่กล่องอาหารเที่ยงของนักศึกษาชาติอื่นๆ จะเป็นอาหารกล่องเดียวที่สะดวก ง่ายต่อการปรุงและรับประทาน

 

พี่ไทยเรา แตกต่างอย่างชัดเจนครับ

 

ของเราออกแนวอลังการครับ  ประการแรก ต้องมีอาหารปรุงเองอย่างน้อยสองกล่อง และนอกจากนั้น   นิสัยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของพวกเราเริ่มปรากฏก็เหมือนอยู่บ้านนั่นแหละครับ ใครมีกับข้าวอะไรก็นำมาไว้ตรงกลาง กินกันไปพูดกันไป รู้ตัวอีกทีก็เหลือแต่พวกเราแล้วครับ คนอื่นๆ ไปกันหมดแล้ว

 

นิสัย (ดีและเด่น) อีกข้อหนึ่งคนไทย คือ การอ่อนน้อมถ่อมตน ซึ่งคุณสมบัติข้อนี้ชาวต่างชาติก็ลงความเห็นด้วยเช่นกัน

แต่นอกจากเราคนไทยแล้ว ยังมีอีกอย่างน้อยหนึ่งชาติครับที่มีนิสัยอ่อนน้อมถ่อมตนแบบเรา

 

พอจะเดาออกมั๊ยครับ

 

ชาวญี่ปุ่นไงครับ…. เพื่อนชาวจีนแผนดินใหญ่ คนหนึ่งให้ข้อสังเกตุว่า ถ้าคุณไม่แน่ใจว่าคนนั้นใช่ชาวญี่ปุ่นหรือเปล่า ก็ให้ก้มหัวเวลาทักทาย

 

ถ้าเป็นชาวญี่ปุ่นของแท้ เขาจะก้มหัวขณะทักทายคุณเช่นเดียวกัน (ในขณะที่คนจีนไม่เคยทำอย่างนั้น)

 

เพื่อนผมคนนั้นยังบอกอีกว่า นี่แหละเป็นข้อแตกต่างที่สำคัญของชาวจีนกับญี่ปุ่น

 

อีกเรื่องที่ถ้าไม่เจอกับตัวเองคงไม่เชื่อ  การพูดภาษาที่สองและที่สามเป็นเรื่องปกติของพลเมืองบางประเทศครับ

 

เพื่อนบ้านของเรานี่เองครับชาวจีนมาเลย์ที่ผมรู้จัก พูดได้คล่องแคล่วอย่างน้อยสามภาษาครับ คือ ภาษาจีน (บางคนพูดได้ทั้งจีนกลางและจีนอื่นด้วย) ภาษามาเลย์ และภาษาอังกฤษ

 

นักศึกษาที่มาจากแอฟริกาก็เช่นเดียวกันครับ นอกจากพูดภาษาถิ่นและภาษาอังกฤษได้ดีแล้ว บางคนยังสามารถพูดดัตช์หรือฝรั่งเศสได้ดีอีกด้วย

 

ครับสำหรับบางคน ภาษาอังกฤษ และภาษาที่สามเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับพวกเขา

 

แต่สำหรับผมเรื่องภาษาที่สามเลิกฝันไปเลยครับ แค่ใช้ภาษาปะกิตให้แตกฉานก็น่าจะกินเวลาเกือบทั้งชีวิตแล้วครับ

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 06 พฤศจิกายน 2550 16:34 แก้ไข: 06 พฤศจิกายน 2550 16:35 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

  • สวัสดีค่ะ ตามเข้ามาอ่าน
  • ยินดีที่รู้จัก สมาชิกที่อยู่แดนไกล คงคิดถึงเมืองไทยใช่มั้ยคะ?
  • นำสิ่งดี ๆ ที่พบเห็นเล่าสู่กันฟังนะ จะตามมาอ่านบ่อย ๆคะ

เขียนได้น่าอ่านจังค่ะ...ได้อรรถรส เห็นภาพ...และเห็นด้วย...เขียนบ่อยๆ นะคะจะตามอ่าน

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.228.21.186
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ