นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

คนธรรมดา
Ico64
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 5 · ผู้ติดตาม: 22

อ่าน: 2317
ความเห็น: 11

32 ปี ที่อยู่ ม.อ.

ลูก..เป็นเด็กเล็กของแม่เสมอ

เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ ผมมาอยู่ที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เกิน 32 ปี แล้วครับ

ยังจำวันแรกที่มาที่นี่ได้เลยครับ (7 พ.ย. 2518) เดินทางด้วยรถไฟมาจากกรุงเทพฯ คุณแม่มาส่งด้วย ห่วงลูกชายตัวโตที่ไม่เคยเดินทางไกล แม้ผมจะบอกว่าผมไปคนเดียวเองได้

ลูก..เป็นเด็กเล็กของแม่เสมอ

จากสถานี ผมเหมารถตุ๊กๆเข้า ม.อ. ในราคาประมาณ 20 บาท (ซึ่งแพงมากในตอนนั้น)

ผมใส่เสื้อแขนยาวสีออกส้มตัวสวย เดินขึ้นไปพบคณบดีคณะวิศวฯ (ศ.ดร.นักสิทธิ์ คูวัฒนาชัย) เพื่อรายงานตัว ซึ่งท่านก็บอกให้เจ้าหน้าที่อำนวยความสะดวกให้ผมเป็นอย่างดี พาไปดูที่ทำงาน และให้ข้อมูลว่าผมต้องสอนวิชาอะไร ทั้งภาคฯ มีอาจารย์สอน 2 คน คือผมกับท่านอธิการบดี (ผศ.ดร. ผาสุข กุลละวณิชย์) เปิดห้องรับรองให้ผมและคุณแม่พัก พาไปกินมื้อเย็นที่ร้านหรูที่สุดในเมือง
เต๊กหงี่” ซึ่งปิดกิจการไปแล้ว

ผมก็รับสอนมากวิชาที่สุดเท่าที่ทำได้ ดูเหมือนจะ 2 วิชา กับคุม lab เกือบหมด โชคดีที่นักศึกษาไม่มาก มีอาจารย์พิเศษจากจุฬาฯมาช่วยสอนด้วย ซึ่งเป็นอาจารย์ของผมนั่นแหล่ะที่ชวนผมให้มาสอนที่นี่ เวลาท่านมาทีก็ลุยสอนทั้ง เสาร์-อาทิตย์ คราวละ 8 ชั่วโมงเห็นจะได้

ความผูกพันของผมที่มีต่อที่นี่ดูเหมือนจะมาก เพราะอยู่และเห็นเวลาที่ยากลำบากของ ม.อ. ได้เป็นวัวงานตั้งแต่ยังแข็งแรงจนเหลือแรงน้อยลง

 

ตอนนี้เล่าอดีต..บ่อย ๆ แสดงถึงความชราภาพ เพราะคนแก่มักคิดถึงและเล่าความหลังบ่อยๆ ก็ต้องยอมรับความจริงกันละครับ

รักแม่…. รัก ม.อ. ครับ

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 09 พฤศจิกายน 2550 19:15 แก้ไข: 31 สิงหาคม 2551 11:49 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ตามมาเรียนรู้อดีต...ม.อ. ผ่านเรื่องเล่าของคนอยู่นาน..ได้อรรถรสดีจัง...

จากคนรัก ม.อ.อีกคน
วัวหนุ่มตัวนี้ ก็รักทั้งแม่...เมีย และมอ.ครับ
เค้าบอกว่า ยิ่งแก่ก็ยิ่งเก๋านะคะ คนรุ่นใหม่ยังไงก็ต้องขอความรู้จากมากประสบการณ์อยู่ดีล่ะค่ะ อิอิ
เอ่อ...แบบว่า...ตอนนี้อ.มาที่นี่ อุโยะยังไม่ลืมตาดูโลกเลย

อ่านแล้วได้บรรยากาศที่อบอุ่นครับ ตัวผมเองก็เข้ามาบุรรจุที่ ม.อ. วันที่ 16 มิถุนายน 2540   ถึงวันนี้ก็ ปาเข้าไปปีที่ 10 แล้วกับชีวิตข้าราชการตัวเล็กๆ คนหนึ่งในรั่วม.อ.หาดใหญ่ แห่งนี้

สุขและทุกข์ คละเคล้าปะปนกันไปเรื่อยๆ ลงตัวบ้าง ไม่ลงตัวบ้าง แต่ก็ยังเดินต่อไป เทียบกับอาจารย์แล้ว ชีวิตการทำงานของผมเป็นเพียงชีวิตการทำงาน 1 ใน 3 ของอาจารย์แค่นั้นเอง ยังต้องเจออะไรอีกมากมาย

ขอบคุณครับ

Ico48
Kon1Kon (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
12 พฤศจิกายน 2550 23:38
#1348

โอ้โฮ  อาจารย์จำได้ละเอียดขนาดว่าวันนั้นใส่เสื้อสีอะไรเลยนะคะเนี่ย แสดงว่าต้องเป็นเหตุการณ์แห่งความทรงจำจริงๆ... เชื่อแล้วค่ะ ว่าผูกพันกับ ม.อ. จริงๆ .....

 

Ico48
เด็กอยากรู้.. [IP: 172.31.32.205]
13 พฤศจิกายน 2550 15:22
#1391
    อาจารย์อยู่ใน มอ. มาก่อนหนูเกิดอีกค่ะ ... เล่าต่อซิค่ะ... จะต้องมีเรื่องที่น่าสนใจอีกมากแน่นอน ...

ครับ จะเก็บเล็กเก็บน้อย และเก็บใหญ่มาเล่าต่อครับ ทั้ง ๆ ทีโดยแซวว่า บล็อกเป็นแหล่งรวมคนชราอยู่เลยครับ 555 ไม่แก่บ้างก็แล้วไป ฮุ..ฮุ..ฮุ..ฮุ..

ถ้าเป็นหนังสือกำลังภายในโบราณจะต้องเขียนว่า เคี๊ยก...เคี๊ยก...เคี๊ยก...เคี๊ยก...

Ico48
อุดม พานทอง [IP: 192.168.29.137]
19 พฤศจิกายน 2550 18:15
#1828

     ช่วงที่ อจ.มา,    หนูเรียนอยู่ มศ. 3 เห็นพี่ๆในโรงเรียนเดินเข้ามาเรียนในม.อ.แล้วภูมิใจ   เมื่อมหาวิทยาลัยมีกิจกรรมเราก็เข้ามาร่วมงาน  ช่างกว้างขวาง  และอบอุ่นเพราะมาแล้วเจอคนที่รู้จัก  ทำให้เกิดความหวังอีก 2ปี  คงเป็นที่ของเรา  และแล้วปี 2521 ก็มาถึง

มาไม่ทันใช้ถาดหลุมค่ะ แต่จำสามแยกปากหมาได้ดี

สวนผัก  โรงช้างหลังคามุงจาก  จนในที่สุดก็มีไซบีเรีย

ทั้งรุ่นมีมอไซร์อยู่คันเดียว นี้คือความสะดวกที่สุดแล้ว

จนถึงวันนี้  ......

           ม.อ.คือบ้านที่แสนอบอุ่นสำหรับฉันเสมอ

         

รู้จัก ไซบีเรีย ก็ไม่ธรรมดาแล้วครับ คุณอุดมเขียนเล่าบ้างซิครับ ปี 20-23 ผมไปเรียนต่อครับ
Ico48
อุดม พานทอง [IP: 125.27.139.1]
19 พฤศจิกายน 2550 21:42
#1842
     รอได้นะคะอาจารย์    เริ่มจับต้นชนปลายเพื่อร้อยเรียงเรื่อง ราว   เล่าสู่กันฟัง  

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.214.184.124
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ