นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1888
ความเห็น: 11

กว่าจะเป็นตลาดเกษตร ม.อ.(5)

ผู้ร้องเรียนเป็นผู้ถูกกระทำให้ไม่พอใจ ซึ่งต้องรีบแก้ไขให้เค้าพอใจให้ได้มากที่สุด

เมื่อต้องไปยืนขายหมู หั่นหมู ด้วยตนเอง (ตามคำสั่งเจ้านาย) ก็ทำให้รู้ว่าการหั่นหมูเป็นศิลปะ เพราะต้องตัดหมูให้พอดีกับความต้องการของผู้ซื้อ ต้องรู้จักชิ้นส่วนต่างๆ ของหมู ก่อนขายหมูเจ้านายพาเราไปทัวร์โรงฆ่าสัตว์ของเทศบาล เพื่อสอนให้เราได้เข้าใจในวิธีการฆ่า การหั่น การแขวนหมู(เก็บรักษาเนื้อหมู) โดยเค้าจะแขวนหมูไว้ในห้องเย็น ปกติเคยเห็นแต่ในหนัง พอได้ไปเห็นจริงๆ ตอนนั้นรู้สึกกลัวผีหมูมากๆๆ ไม่กล้าสบตาหมูเป็นๆ ที่เค้าเตรียมไว้รอฆ่า รู้สึกว่ารอบๆ ตัวเรามีวิญญาณหมูเต็มไปหมด 5555 ตอนนี้รู้สึกขำ แต่ตอนนั้นมันน่ากลัวจริงๆ น่ะ

            เราก็ต้องขายหมู ควบคู่กับการดูแลตลาดเกษตร มอ. ในช่วงแรกๆ คนมาซื้อหมูไม่มากนัก พอว่างเราก็ต้องเดินรอบตลาดเพื่อทักทายพี่ๆ พ่อค้าแม่ค้า เราเดินรอบตลาดแบบนี้วันละหลายๆ รอบ ทำจนติดเป็นนิสัยถึงทุกวันนี้ เปิดตลาดไปสักพัก พี่ๆ พ่อค้า แม่ค้าก็เริ่มเอ็นดูเรามากขึ้น เพราะเราพยายามช่วยให้บริการทุกอย่าง มาเปิดตลาดคนแรก และกลับบ้านคนสุดท้ายเพื่อปิดไฟในตลาด พยายามหาทางช่วยเหลือให้พี่ๆ ทุกร้านขายของให้ได้มากที่สุด ช่วยกันคิดช่วยกันปรับปรุงสินค้า ปัญหาเรื่องพ่อค้าแม่ค้าจึงค่อยๆ หมดไป

             แต่การเปิดตลาดเพื่อให้บริการคนเป็นจำนวนมากๆ (ทั้งๆ ที่สมัยนั้น คนยังไม่เยอะเท่าตอนนี้) ก็มีปัญหาใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมมาให้ปวดหัว คือเรื่องการร้องเรียนของผู้มาใช้บริการในเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเรื่อง ทางเดินแฉะ ทางเดินขรุขระ ตะปูที่สะพานโผล่ออกมา ไม้ราวสะพานเป็นเสี้ยน ทางเดินมีมด แม่ค้าพูดจาไม่ดี แม่ค้าใส่เสื้อแขนกุด ร้านค้าขายของไม่มีคุณภาพ ขายของแพง ทางลงตลาดลื่น ฯลฯ มีทั้งแบบมาบอกดีๆ แล้วก็แบบมาบอกตอนที่กำลังโมโหมาก เพราะเดินสะดุดตะปู หรือสดุดก้อนหินหกล้มเพราะทางเดินไม่เรียบ บางคนก็โทรไปรายการวิทยุ ม.อ. ให้เจ้านายกับเราได้ตื่นเต้น เพราะได้สัมภาษณ์สดทางวิทยุ เพื่อเจรจาปรับความเข้าใจ โอ๊ย! อะไรที่ไม่เคยได้เจอ ก็ได้เจอตอนนี้แหละ ตอนแรกๆ ที่เจอปัญหา ยอมรับเลยว่าเรานี่ใจฝ่อ หมดแรงเอาทีเดียว บางทีก็ vip (วิป) เหมือนกัน มันจะอะไรกันนักกันหนา(ว่ะ) คนโน้นจะเอาอย่างนี้ คนนี้จะเอาอย่างนั้น

               ตลาดเปิดวันเว้นวัน ก็จะพบปัญหาบ่อยๆ มากๆ ทุกวี่ทุกวัน เราก็ค่อยๆ แก้ไขปัญหาไป จากตอนแรกที่รับปัญหาด้วยท่าทีรุนแรง ตื่นเต้น เครียด ยอมรับไม่ได้เมื่อถูกวิจารณ์ หรือว่าเซ็ง ท้อแท้ ก็เปลี่ยนไป อาจเป็นเพราะมีปัญหาเฉพาะหน้าให้แก้ไขบ่อยมากๆ จนกลายเป็นเรื่องชิน ปกติ และค่อยๆ ยอมรับได้ในที่สุด คราวนี้ทุกปัญหาที่โดนกระทบ โดยวิพากษ์วิจารณ์ก็กลายเป็นเรื่องสนุก ที่ทำให้เราได้ฝึกฝนและแก้ไขให้ผู้ใช้บริการพอใจมากที่สุด  สายตาที่เคยมองผู้ร้องเรียนเป็นศัตรู ก็เปลี่ยนเป็นมองผู้ที่มาร้องเรียนเป็นผู้ที่น่าเห็นใจ เป็นผู้ถูกกระทำให้ไม่พอใจ ซึ่งเราจะต้องรีบแก้ไขให้เค้าพอใจให้ได้มากที่สุด และที่สำคัญให้เค้ากลับมาใช้บริการที่ตลาดเกษตรฯ อีกด้วยความประทับใจ

                ปัญหาเหล่านี้จึงทำให้เราเปลี่ยนไป กลายเป็นคนยอมรับฟัง รับฟัง และรับฟัง ความคิดเห็นที่หลากหลาย แตกต่างจากผู้คนมากมาย ไม่ว่าจะมาในท่าทีใด ก็ไม่ได้ทำให้เราหวั่นไหวอีกต่อไป เพราะเราได้เรียนรู้ว่าคนแต่ละคนมีความแตกต่างกันมากมาย และในความแตกต่างของคนนี่เอง ที่ทำให้เราต้องเลือกสรรสินค้า และบริการต่างๆ เพื่อเอามาสนองตอบความต้องการที่แตกต่าง ให้ลงตัวที่สุด! !

หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 13 มีนาคม 2551 16:58 แก้ไข: 13 มีนาคม 2551 16:58 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ชอบจังค่ะ....ตามอ่านอยู่นะคะ..

แหม....กว่าจะเป็นตลาดเกษตรนี่พี่แมงปอคงเหนื่อยมากเลยนะคะ

แต่เท่าที่ติดตามอ่านมาจนถึงเรื่องที่ 5 แล้วรู้สึกว่านอกจากจะเหนื่อย ก็ได้ประสบการณ์มากมายเลยจริงๆ

และขอบคุณมากค่ะที่นำประสบการณ์มาแบ่งปัน

เยี่ยมครับ บันทึกนี้

(^__^) 

ขอบคุณพี่เมตตา มากค่ะ ที่กรุณาให้กำลังใจติดตามอ่านเสมอๆ  แวะไปอ่านของพี่เสมอค่ะ แต่ไม่กล้าแสดงความคิดเห็น แฮ่ๆๆ

ขอบคุณนู๋อมรรัตน์ ที่เป็นหน้าม้าแวะมาช่วยเชียร์ พี่ก็รออ่านของนู๋อยู่น๊ะจ๊ะ

ขอบพระคุณเป็นพิเศษค่ะ อ. คนธรรมดา (ที่ไม่ธรรมดา) ที่กรุณาแวะมาอ่านบันทึกของคนธรรมดาตัวจริงอย่างหนู ทำให้มีแรงอยากจะเขียนต่อ เพราะดีใจที่ได้   (^__^) จาก อ.

KM แบบเนียนในเนื้องานมาแว้ววววววค้าบบบบบ

สงสัยวันนี้ต้องไปซื้อหมูที่ตลาดเกษตรดีกว่า จะได้เจอพี่แมงปอคนสวย  อิอิ

คณะซ้าบบบบบบ สู้ สู้

อึมม

มะได้แวะมา เยี่ยมคนคณะซับยา นานครัน
คนใช้บริการ ก็บ่นๆ ไปตามเรื่องตามราว  เวลาไปเดินตลดสด แฉะๆ ทุกวัน ยังเดินกันให้ขวั่ก ไม่เห็นใครบ่นเลย  ยิ่งได้ เดินช๊อบไป กินไป ยิ่งได้อารมณ์

ความคาดหวังของผู้ใช้บริการ จุดพึงพอใจ ขยับ เปลี่ยน ได้ ทุกเวลา ตาม สภาวะอารมณ์ ของแต่ละคน แต่ละวัน

ส่วนคนให้บริการ ก็ต้องลงทุนน้อยที่สุด เพื่อให้ได้กำไร มากที่สุด หรือไม่ขาดทุน คุณภาพบริการ ของผู้ให้บริการ โดยเฉพาะ ตลาด ก็เปลี่ยนแปลงไป ตาม สภาวะ และเวลา เหมือนกัน ขายดี คุณภาพ สินค้า บริการ กลับแปรผกผันไป ขายไม่ดี คุณภาพ บริการ ก็แปรผัน ตามได้เช่นกัน

ผู้จัดการ หรือคนกลาง ที่คอยรับ ทั้งสองฟาก ระหว่าง ผู้ใช้บริการ และผู้ให้บริการ ต้องหาจุดลงตัว เพื่อให้ ความพึงพอใจ ทั้งสองฟากคลอง มาถึงจุดพอดี๊ พอดี

ยากยิ่งนัก
นับถือ นับถือ นับถือ

คาราวะท่าน ๓ จอก
คิก คิก คิก
เราเอง 8-)

แวะมาให้กำลังใจค่ะ  พี่มิกกี้มีเคล็ดลับที่จดไว้ในไดอารี่เล่าเก่า (ขออภัยด้วยค่ะที่ไม่ทราบว่าจดมาจากที่ใด) ที่จะทำให้ผู้รับบริการมีความพึงพอใจมากขึ้น ดังนี้ค่ะ 

 1. ยิ้มแย้มแจ่มใส 

  2. ยินดีช่วยเหลือ

 3. ไม่เบื่อคำถาม หรือคำบ่น

 4. ฟังความครบถ้วน (ว่าลูกค้าต้องการอะไร)

 5. รีบด่วนบริการ

 6. อ่อนหวาน น่ารัก (แมงปอมีอยู่แล้ว)

 7. ไม่สักแต่ทำ (ทำอะไรต้องตั้งใจทำและทำให้ดี)

ก่อนที่จะมาทำงานที่คณะทรัพย์ฯ ก็แวะซื้อของในตลาดเกษตรบ่อยค่ะ แรกๆ ที่เดินในตลาดก็ต้องระวังหลุม ระวังหลังคาบ้าง ก็ทำให้รู้สึกสนุกกับการซื้อของเหมือนกันนะค่ะ

การได้รับคำติชมจากผู้อื่นก็เป็นการนำมาพัฒนางานของเราได้ดีมากทีเดียวค่ะ

พี่แมงปอเล่าได้เห็นภาพพจน์จริง ๆ ค่ะ สู้สู้

ดีใจทุกครั้งที่ได้เจอน้อง ยามเฝ้าshare ค่ะ แวะมาซื้อหมู อีกน๊ะค๊ะ คราวหน้าต้องบอกชื่อเล่นพี่น๊ะค๊ะ เพราะพี่เผลอจะเรียกว่า น้องยามทุกที 5555

ขอบคุณ คุณ Our Shangri-La ที่แวะมาค่ะ แอบตามอ่านบทกวีเฉียบๆ จากท่านเสมอๆ ค่ะ นับถือ นับถือ

ขอบคุณพี่ มิกกี้ สำหรับเคล็ดไม่ลับที่จะต้องจดจำไว้ขึ้นใจ และน้อง เปตอง ที่น่ารักเสมอต้นเสมอปลายค่ะ

       ยังไม่ลืมนะค่ะ  และไม่เคยคิดจะทิ้งวงแชร์น่ะค่ะ   ก่อน  อื่นต้องขอแก้ตัวนิด ๆ (ไม่หมด)     ที่หายหน้าหายตา  ไป  เนื่องจากติดภาระกิจต้องไปประชุมมาค่ะ   แหม่มน้องแมงปอมาตามถึงห้องเลย  "ช่วงนี้พี่มอนลี่หายไปไหน"  

       ยังไงขอตรบมือให้น้องแมงปอ ที่ได้ปรับตัวเองได้มากขึ้น  จากอดีต กับปัจจุบัน  แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง  เนื่องจากประสบการณ์จากการที่แม่ค้าประท้วง หรือโดนร้องเรียน  ซึ่งได้ใช้กลยุทธ์ที่สามารถแก้ไขได้ดีมาก   หรือที่เรียกว่า ลูกค้าคือพระเจ้า  ต้องรีบแก้ไขโดยทันที
      แต่ที่โชคดีหน่อย ที่พวกที่ร้องเรียน ไม่ถึงขั้นที่จะทำลายทรัพย์สินของเจ้าหน้าที่ อย่างกรณีงานอื่น ๆ เมื่อเขาเสียผลประโยชน์ก็จะกลั่นแกล้งกัน เช่น ไปขีดรถน้องแมงปอ  ซึ่งในช่วงนั้นบอกตรง ๆ  ว่า สงสาร และเห็นใจจริง ๆ  แต่แล้วก็พิสูจน์แล้วว่า แมงปอทำได้จริง ๆ  และใจเย็นกว่าเมื่อก่อนเยอะแยะ  สังเกตได้จาก มีหนังสือธรรมะ คู่กาย  

  

   
      

Ico48
tarple [IP: 223.206.159.189]
27 มกราคม 2555 09:21
#74254

อยากมีส่วนร่วม เราก้อ เป็นคนหนึ่งที่ อยากเห็น ตลาดเกษตร มีสิ่งที่ ดี และจริงใจ ให้กับทุกคน

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 100.26.176.182
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ