นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 2176
ความเห็น: 5

ประโยชน์อะไร ที่เขียนบันทึก

กลัวจะถูกเหมารวมว่าเป็นผู้ไม่ประสงค์ออกนาม ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อประกาศชื่อเสียงเรียงนามออกไป ให้เจ้านาย(ใหญ่)ได้รับรู้  

มัวแต่วุ่นวายกับการเดินทางไปกลับหาดใหญ่ - สงขลา เพื่ออบรม "แง่งาม" จึงได้แต่อ่าน แต่ยังไม่ได้ตอบ ครั้นถ้าขืนไม่ตอบอีก ประเดี๋ยวเจ้านายจะหาว่าไม่สนใจ หรือไม่อยากบอก  

ปกติถ้าใครสังเกตเห็น น้อยครั้งมากที่เราจะแสดงความคิดเห็นในบันทึกเพื่อน หรือตอบความคิดเห็นของผู้ที่มาแสดงความคิดเห็นในบันทึกของเราเอง เราว่าเขียนบันทึกใหม่ง่ายกว่าการแสดงความคิดเห็น

แม้จะรู้ว่า ความคิดเห็นเป็นเรื่องที่คนเขียนบันทึกอยากอ่าน  ดอกไม้เป็นสิ่งที่คนเขียนบันทึกอยากเห็น แต่ความที่ไม่ชอบล็อคอิน จึงได้แต่เป็นผู้ไม่ประสงค์ออกนาม แต่ประสงค์จะอ่าน เอาเป็นว่าทุกครั้งที่มีตัวเลขผู้อ่านเพิ่มขึ้น ขอให้ทุกท่านรับทราบว่า เราได้แอบอ่านบันทึกของท่านแล้ว

"เขียนบันทึกแล้วได้ประโยชน์อะไร"

ตั้งแต่เด็กๆ จะชอบบันทึกเรื่องราวของชีวิตในไดอารี่ ชอบเขียนเป็นคำกลอนบรรยายความปวดร้าว หรือสิ่งสำคัญในชีวิตแต่ละช่วงเวลา เมื่อมีวงแชร์ ก็แค่เปลี่ยนที่บันทึกเรื่องราวที่สาธารณะรับรู้ได้ ลงในแชร์ แต่ก็ยังคงบันทึกเรื่องร้าวรานในไดอารี่

 

สมัยที่เขียนไดอารี่ มักคิดว่า วันหนึ่งที่ตายไป คงมีคนค้นพบแล้วได้อ่าน การบันทึกในแชร์ ก็มีเจตนาเช่นเดิม เป็นทรัพย์สินทางปัญญา ที่แม้เราตายไป ลูกๆ หลานๆ ก็สามารถมาอ่าน มาค้นหาตัวตนของเรา ที่ถ่ายทอดแนวคิด ตัวตน คำสอนสอดแทรกในบันทึกเกือบทุกเรื่อง


การได้บันทึก ก็ได้กลั่นกรองความคิด ได้เรียบเรียง ได้สรรหาคำ ที่ทำให้ผู้อ่านเห็นภาพ เข้าใจ ได้อารมณ์ ในเรื่องราวที่เราได้พบเจอ  ยิ่งเขียนมาก ยิ่งลึกล้ำ เลิศเลอในการใช้ภาษาให้พริ้วไหวตามอารมณ์ ดั่งใจปรารถนา

ได้มิตรภาพ แม้ไม่รู้จักตัวตน แต่ก็มองเห็นแง่มุมในแต่ละอารมณ์ของมวลมิตร ที่สะบัดอักษรเรียงร้อยผ่านปลายนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวองค์ความรู้เฉพาะตน ทัศนคติ ข่าวสาร การเดินทาง ประสบการณ์ท่องเที่ยว เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย ฯลฯ

คุณดนัย  จันทร์เจ้าฉาย เคยกล่าวไว้ว่า การใช้ social media ของแต่ละบุคคล ก็เหมือนการสร้างตราสินค้า ที่สาธารณะชนสามารถมองเห็นมุมมอง ตัวตนของเราได้จากการสื่อสารออกไป ในแบบของตัวเรา มีตัวเราเป็นตราสินค้า  เราจึงต้องควบคุมภาพลักษณ์ของตัวเราเองจากการแสดงทัศนคติ และเรื่องราวที่สื่อออกไป  

งานเขียนที่สื่อออกไปส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวการออกค่าย ทำให้เมื่อมีกิจกรรมจิตอาสา การออกค่าย มวลมิตรวงแชร์จะนึกถึงแมงปอ ทำให้เราได้งานทั้งการเป็นวิทยากร  งานอาสาสมัคร ได้ขยายเครือข่ายในสายงานจิตอาสาเพิ่มขึ้น จากยี่ห้อแมงปอ ตามเด็กไปค่าย

ได้สื่อสารกับนักศึกษา ไม่ว่าจะชื่นชม หรือตำหนิ ผ่านตัวอักษร ทำให้นักศึกษาหลากหลายรุ่น อ่านเรื่องราวค่ายเดิมๆ ซ้ำใหม่ทุกปี เพื่อเรียนรู้บทเรียนจากค่ายเดิมๆ ผ่านบันทึกของเรา

ไม่เว้นแม้นักศึกษาที่มักเลือกตลาดเกษตร ม.อ. เป็นแหล่งเรียนรู้ ในการทำรายงานส่งอาจารย์ ก็ได้อ่านเรื่องราวในบันทึก 8 ตอน กว่าจะเป็นตลาดเกษตร ม.อ.  ก่อนที่จะมาพูดคุยกับเรา

งานหลายหน้า หลายแบบ ทำงานอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เราใช้เพื่อนร่วมงานเปลือง เวลารับสมัครคนใหม่ จะมีข้อบังคับตั้งแต่วันรับสมัคร ให้ผู้ประสงค์จะทำงานร่วมกับเรา ไปอ่านบันทึก 10 ตอน เรื่องพัฒนางาน ตั้งแต่ตอน 1.เจ้านายต้องไม่ผิด  ถึงตอนที่ 10 สีเทา  แล้วตัดสินใจใหม่ว่าจะสมัครไม๊ คนส่วนใหญ่อ่านถึงตอน 6.ไม่มีหยุด  ก็มักจะไม่กล้ามาสมัคร เพราะประหลาดใจว่านี่งานราชการ หรืออะไรกัน

เมื่อได้ร่วมกิจกรรมอบรม สัมมนา ชมละคร ออกค่าย  การบันทึกเรื่องราวจากการเข้าร่วมกิจกรรม จะเป็นแบบประเมินอย่างดี ที่ผู้จัดกิจกรรม รอคอยอยากอ่าน จนตัวเราถือเป็นธรรมเนียม ที่ต้องเขียนเล่าเรื่องราวดีๆ ที่ได้พบเจอ เพื่อให้กำลังใจทีมทำงานให้มีพลัง จัดกิจกรรมดีๆ ต่อๆ ไป

เผยแพร่เรื่องราวในงานประจำ เรื่องราวแง่มุมดีๆ ที่รับรู้กันเฉพาะพ่อค้า แม่ค้า เป็นความลับภายในตลาดเกษตร ม.อ. ที่กำลังทยอยนำมาเผยแพร่ให้รับรู้ถึงมุมดีๆ มากมาย ที่เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ตลาดเกษตร ม.อ. ได้คัดเลือกในโครงการ " 1 จังหวัด 1 ตลาดนัดต้นแบบ"   เป็นตลาดนัด 1 เดียวที่ได้ถูกจัดอันดับเป็นตลาดต้นแบบของชุมชนในจังหวัดสงขลา

ประสงค์จะเขียน แต่ไม่ประสงค์จะได้รางวัล เมื่อไหร่ที่อยากเขียนก็จะเขียน เมื่อไหร่ถ้าเขียนติดมัน จนจะได้รางวัล จะหยุดเขียน เพราะความกบฎ เด็กสมัยนี้เรียกว่า อินดี้ ฮ่า ฮ่า ยิ่งหลังๆ เขียนด้วยสีดำ ไม่มีสีอื่น ไม่ค่อยมีภาพ เพราะอยากให้ใครๆ จินตนาการจากอักษร มากกว่ารูปภาพ จนพี่เมตตา ท้าวแชร์เอ่ย ปากว่า ทำไมไม่ใส่สีเข้าไปบ้าง จึงพยายามป้ายสีให้ เพื่อความละมุนละไม แต่จุดประสงค์ในใจ สีดำมันได้จิตวิญญาณของบันทึก(ง่ะ)

เขียนเพราะรู้ว่าเจ้านาย(ใหญ่)กำลังอ่าน(ประจบเก่งนิเรา)   เจ้านายอยากให้เขียน ทำไมจะดื้อแพ่ง เพิกเฉย ต้องเป็นสิ่งที่ดีแน่ๆ ผู้ใหญ่จึงสนับสนุนแนะนำให้เขียน   หลังๆ แม้แต่เจ้านาย(รอง) ก็ยังอ่าน โชคดีจะตายที่มีคนระดับด็อกเตอร์ รองศาสตราจารย์ ผู้บริหาร คนใหญ่คนโต คนคิดอ่านกว้างไกล  ช่วยกรุณาอ่านงานเขียนของคนอย่างเรา หากเขียนผิดพลาด ท่านจะได้หาทางแก้ไข ตักเตือน จัดกรอบความคิดของเราให้เข้ารูปเข้ารอย อย่างที่ควรจะเป็น

สุดท้ายเป็นคุณค่าทางจิตใจ  ยิ่งเขียน ก็ทำให้รู้วิธีที่จะสกัดภูมิความรู้ในหัว ออกมาได้มากขึ้นๆ  ยิ่งมีคนอ่านมาก ก็ยิ่งภูมิใจมาก  สมัยเขียนแรกๆ คลิกเปิดอ่านเช็คดูความคิดเห็นแทบจะทุกนาที จนตัวเลขคนอ่านขยับเพราะเปิดเอง (ฮ่า)  จนฝึกตัวเอง ยับยั้งใจ อย่าหวั่นไหวกับตัวเลขผู้อ่าน หรือคำชม ให้หนักแน่นที่จะเขียน  จึงเป็นคุณค่าทางจิตใจ ที่รู้สึกได้ด้วยตนเองจริงๆ

 


หมวดหมู่บันทึก: วิธีการใช้งาน Share
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 21 กุมภาพันธ์ 2556 00:58 แก้ไข: 21 กุมภาพันธ์ 2556 14:52 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 JIBCy, Ico24 Baby, และ 15 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

โดยส่วนตัวก็เป็นประเภทขบถเหมือนกัน โดยเฉพาะพวกกฎเกณฑ์ที่บังคับเคร่งครัด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็มีกรอบของธรรมเป็นแนวในการขบถด้วย

ความคิดเป็นเรื่องที่มีส่วนของทัศนคติ ประสบการณ์ พื้นหลังประกอบอยู่ด้วย ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะแสดงความคิดเห็นของตนเองแม้ว่าจะไม่ถูกในความเห็นของผู้อื่นก็ตาม เป็นเรื่องของความคิด แต่เรื่องการกระทำเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เช่น แอร์โฮสเตสคนหนึ่งคิดที่จะสาดกาแฟรดหน้าผู้โดยสาร นี่คือความคิด แต่ไม่ได้กระทำเพราะมีความยับยั้งชั่งใจ มีการพิจารณาธรรม

บางทีเราก็จำเป็นต้องขบถต่อตนเอง ออกจากรอบของตนเองด้วยเช่นกัน แบบเขาว่า "ชนะอื่นใดไม่สำคัญเท่าชนะใจตนเอง"

เป็นเรื่องของการผสมผสาน เป็นเรื่องของลีลา เป็นเรื่องของความงดงามของชีวิต

เราเอง

Ico48
Monly (Recent Activities)
21 Febuary 2013 10:39
#84405
  • นี้คือ ตัวตนของ "แมงปอ" จริง ๆ ที่คุณน้องทำอย่าง "บ้าคลั่ง" ในทุกเรื่องที่ได้รับมอบหมาย และเมื่อได้ทำ ต้องทำให้ดีนะคุณพี่ ซึ่งคำ ๆ นี้ คุณน้องแมงปอ พูดให้ฟังบ่อย ๆ จนบางครั้ง ต้องเบรคคุณน้องไว้นะ "ทำอะไร และคิดอะไร เห็นใจคนรุ่นพี่บ้างต๊ะ ตามไม่ค่อยจะทัน
  • ดุ เอาจริง เอาจัง  มันส์  และลุย  กับผู้หญิงที่ชื่อ "แมงปอ"

 

 

การเขียนแชร์ เป็นทรัพย์สินทางปัญญา ซักวันหนึ่งจะเป็นมรดกถึงลูกหลาน อะโห นับถือ

จะเม้นท์ ว่าอะไรดี

แมงปอ บ้าพลัง....

คนคณะทรัพย์ ส่วนใหญ่เป็นเช่นนี้

สดใส...สมวัย...สมบูรณ์ บันทึกนี้

หากจะคงสีดำเพื่อ อรรถรสและอารมณ์ ของงานเขียน

ก็คงไว้ อย่าได้่สนใจ คำ ท้าวแชร์เลย

มันคล้ายๆ ถามคนที่ชอบใส่ชุดดำว่า ... ทำไมใส่ชุดดำ

อิ...อิ...

Ico48
Baby (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
23 กุมภาพันธ์ 2556 21:15
#84465

"คนคณะทรัพย์ ส่วนใหญ่เป็นเช่นนี้" ถือว่าเป็นคำชมค่ะพี่จิ๊บ ใช่มั๊ยน้องแมงปอ อิ อิ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.92.74.105
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ