นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 6045
ความเห็น: 13

อันเนื่องมาจาก ข้างหลังภาพ เดอะมิวสิคัล

ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมองอะไร ได้สวยเหมือนกันหมด

วันเสาร์ที่ผ่านมา (6 ก.ย.51) ได้มีโอกาสแวะเวียนไปดูละครเวที ข้างหลังภาพ เดอะมิวสิคัล ที่โรงละครรัชดาลัยเธียเตอร์ ศูนย์การค้าแอสพละนาด ไม่บ่อยครั้งนักที่ประเทศไทยจะมีการจัดละครเวที ซึ่งคนไทยทำเอง หาดูได้ไม่ง่ายนัก เคยดูบัลลังก์เมฆ เดอะมิวสิคัล ไป เมื่อปีที่แล้ว ติดใจ ครั้งนี้เลยต้องขอไปดูอีก

ผมรู้จักข้างหลังภาพจากการดูภาพยนต์ ไม่ใช่การอ่านหนังสือ สมัยของผมต้อง อำพล ลำพูน กับ  นาตยา แดงบุหงา ด้วยความที่ยังเป็นเด็ก ดูข้างหลังภาพตามประสาเด็ก ยังไม่อาจเข้าใจความลึกซึ้งของเรื่องได้มากนัก ภายหลังมีการนำมาสร้างอีกรอบ โดยเคน ธีรเดช กับ คาร่า (รู้สึกจะได้ดูด้วย ลางเลือนเต็มที) มาสนใจอีกทีตอนเป็นละครเวทีนี่เอง จึงได้ทราบว่าข้างหลังภาพ คือ นวนิยายประพันธ์โดยศรีบูรพา (กุหลาบ สายประดิษฐ์) เป็นเรื่องราวของความรักต่างวัย ต่างสถานะ  ได้รับให้เป็นหนังสืออ่านนอกเวลาอีกเล่มหนึ่งของกระทรวงศึกษาธิการ ...

เรื่องย่อ
นพพรและ มรว.กีรติ พบกันครั้งแรก ที่สถานีรถไฟโตเกียว นพพรอายุ 22 ปี เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ส่วนกีรติหญิงวัย 35 มาฮันนีมูน กับพระยาอธิการบดี สามีที่อายุคราวพ่อ ท่านเจ้าคุณเป็นเพื่อนสนิทกับ พ่อของนพพร จึงขอร้องให้นพพรพาคุณหญิงกีรติ เที่ยวญี่ปุ่นเพราะตัวท่าน เองแก่เกินกว่าจะไปไหนต่อไหนได้หลายแห่ง แต่ก็ยังอยากให้
กีรติสนุกกับการอยู่ญี่ปุ่น จึงเป็นโอกาสให้นพพร เด็กหนุ่มที่ไม่เคย รู้จักความรักมาก่อน ได้อยู่ใกล้ชิดกับผู้หญิงที่สวย สง่า กิริยาวาจาแช่มช้อยเป็นผู้ดี แม้เธอจะสูงวัยกว่า แต่ยิ่งใกล้ชิด นพพรก็ยิ่งหลงรักเทอดทูนกีรติ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าเธอแต่งงานแล้ว นพพรเฝ้า ถามกีรติว่าทำไมเธอ จึงแต่งงานกับชายวัยพ่อ ทั้ง ๆ ที่เธอทั้งสวย สง่างามมาก ฉลาด และฐานะเดิมก็ดีอยู่ก่อนแล้ว ทั้งไม่ได้ถูกใครบังคับและไม่ได้รักเจ้าคุณด้วย ทุกครั้งที่นพพรถาม กีรติเลี่ยงที่จะตอบจนวันหนึ่ง เขาพาเธอไปเที่ยว มิตาเกะ กีรติที่ตามปกติจะ วางตัวสง่างาม กลับกลายเป็นสาวน้อย ผู้ร่าเริงท่ามกลาง แมกไม้ สายน้ำ และความหลัง ที่เป็นความลับ ของกีรติจึงถูกเปิดเผย และทุกครั้งที่นพพร ถามว่ากีรติรักเขาไหม กีรติไม่เคยตอบตรงคำถามเลย ส่วนนพพรยืนยันว่า “ผมจะรักคุณหญิง ตราบชั่วฟ้าดินสลาย”

หลายปีต่อมา ท่านเจ้าคุณเสียชีวิต ลงด้วยวัณโรค กิรติเฝ้าปรนนิบัติท่าน จนลมหายใจ สุดท้าย แต่เธอก็ต้อง ติดโรคร้ายนี้ไปด้วย ซึ่งในสมัยนั้น มีโอกาสหายน้อยมาก ด้วยความรักและ ความหวังที่เธอมีต่อนพพร เธอเอาใจใส่รักษาตัวเองเป็นอย่างดี จนเกือบหายเป็นปกติ เพื่อรอนพพร แต่เมื่อนพพร เดินทางกลับมา ประเทศไทย ความผิดหวัง ทำให้เธอหมดกำลังใจ ที่จะสู้กับโรคร้าย ต่อไป อาการของเธอกลับทรุดลงเรื่อย ๆ จนต้องนอนพัก อยู่บนเตียง แทบจะตลอดเวลา

นพพรมาเยี่ยมเธอ อีกครั้งเมื่อเธอเหลือเวลาอีกไม่มาก ฉากที่เธอขอให้ลูกพี่ลูกน้อง ที่ดูแลปรนนิบัติเธอช่วย แต่งตัวให้เธอได้สวยที่สุด เป็นครั้งสุดท้ายเพื่อจะได้พบกับนพพรที่รออยู่ ในห้องรับแขกนั้น เป็นฉากที่ ทำได้ลงตัวดีมาก ให้ความรู้สึก สะเทือนอารมณ์จนยากที่ จะกลั้นน้ำตา ไม่ให้ใหลออกมาได้

ที่มา : thaihub.org
http://www.movieseer.com/MovieProfileBil.asp?moID=390&Channel=1
http://nyanta.exteen.com/20070419/entry

ความประทับใจ
ฉากมิตาเกะ
เป็นฉากน้ำตกบนเวที มีน้ำจริงไหลจากด้านหลังเวที มาหน้าเวที ฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้สีส้มปลิวลงมา นักแสดงลงไปเล่นน้ำกันจริงๆ เตะน้ำกันกระจาย (ทำได้ไงครับ คนดูเปียกหมด)

บึงน้ำในสวนสาธารณะ
ฉากพายเรือในบึงน้ำ ทำได้ราบรื่น ไม่สะดุด ฉากนี้มีการ้องเพลงกัน โดยนพพรจะสอนให้ มรว.กีรติ ร้องเพลง ซึ่งเพลงนั้นผมได้เอามาใส่ในบันทึกนี้ด้วย (ละเมิดลิขสิทธิ์หรือเปล่า นะ)

การเปลี่ยนชุด 
โดยเฉพาะการเปลี่ยนชุดของ มรว.กีรติ เปลี่ยนกันบนเวทีเลย นักแสดงอยู่ในฉากตลอด เร็วมาก ดูแทบไม่ทัน เผลอแป๊บเดียวเปลี่ยนเป็นอีกชุดหนึ่งแล้ว และสวยด้วยเหมือนการตัดแปะอย่างไรไม่รู้ครับ โดยเฉพาะชุดกิโมโน ชุดน้ำเงินลายจุด ชุดราตรีสีแดง

สมาธิดี ตั้งใจทำงาน
การแสดงละครเวที ต้องใช้สมาธิสูงมากๆ อันนี้ถือเป็นความคุ้มค่าในการไปดูครับ เพราะเมื่อแสดงอยู่บนเวที หากมีใครซักคนหลุดออกนอกกรอบที่วางไว้ ต้องรีบกลับเข้ามาให้ได้และเร็วที่สุด โดยที่คนดูไม่สามารถจับได้ นี่จึงถือเป็นศิลปะที่เรา หรือคนทั่วไปไม่สามารถกระทำได้ครับ

ข้อความที่โดน (บางครั้งต้องดูจากละคร จึงจะเข้าใจคำพูด)
นพพรเดินทางกลับจากประเทศญี่ปุ่น กีรติมอบภาพเขียน "ริมลำธาร" ให้
กีรติ : "จำได้ไหมว่าที่ไหน มีอะไรเกิดขึ้นที่นั่น?"
นพพร : "ความรักของผมเกิดที่นั่น"
กีรติ : "ความรักของเรา นพพร"  (ประโยคนี้สวนขึ้นมาทันที ที่นพพรพูดประโยคแรก ไม่ทันจบดี)

"...ภาพนั้นดูเป็นภาพธรรมดาอย่างที่สุด......แต่สำหรับข้าพเจ้า......ข้างหลังภาพนั้นมีชีวิต และเป็นชีวิตที่ตรึงตราอยู่บนดวงใจของข้าพเจ้า..."

“ความรักของเธอเกิดที่นั่น และก็ตายที่นั่น แต่ของอีกคนหนึ่งยังรุ่งโรจน์อยู่ในร่างที่กำลังจะแตกดับ” (ประโยคนี้ โดน!!)

"ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่าฉันมีคนที่ฉันรัก” (ประโยคนี้ โดน!!)

 
บัตรเข้าชมทั้ง 2 ชุดครับ

อย่างไรก็ตาม ข้างหลังภาพ ประเด็นหลักอยู่ที่ความรักของคน 2 คน เป็นสำคัญ เนื้อเรื่องโดยหลักแสดงถึงพัฒนาการของความรัก และการเป็นไปทางอารมณ์ จึงไม่เร้าใจ เหมือนบัลลังค์เมฆ การยึดมั่นในคุณธรรม จริยธรรมเหนือความรักของ ม.ร.ว. กีรติ เพราะเธอ รักเกียรติและศักดิ์ศรีกุลสตรีที่ไม่อาจประพฤติผิดต่อสามีได้ เรื่องนี้จึงสามารถกลายเป็นหนังสืออ่านนอกเวลาได้ดีเล่มหนึ่ง รวมทั้งภาษาที่สวยงาม ผมว่าคงต้องไปหาหนังสือมาอ่านอีกหน่อย ไปอ่านหนังสือเรื่อง ข้างหลังภาพ ที่เค้าว่า สามารถใช้ภาษาได้สวยมากๆ กันเถอะ

หมวดหมู่บันทึก: มุมละไม ของใครบางคน
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 12 กันยายน 2551 09:57 แก้ไข: 16 กันยายน 2551 14:51 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อึมมม

อ่านเรื่องนี้ทีไร เป็นเหตุให้ น้ำตาซึมทุกครั้งไป

สำหรับใครบางคน ความรักที่เกิดขึ้น ตายไปพร้อมกัน
สำหรับใครบางคน ความรักที่เกิดขึ้น ยังรุ่งโรจน์อยู่แม้กระทั่งนาทีสุดท้ายของชีวิต เช่นเพลงนี้

อย่าเพียรถาม ว่าฉันรัก เธอนานเท่าใด
ฉันตอบไม่ได้ ว่าฉันรัก ชั่วกาลนิรันดร์
เพราะชีวิตชั้น คงไม่ยืนยาว ไปถึงปานนั้น
รู้แต่เพียงฉัน หมดสิ้นรักเธอ เมื่อฉันหมดลม

เราเอง

* ได้อ่านหนังสือนี้นานมากแล้ว และยังคงประทับใจกับ " ข้างหลังภาพ" เสมอ โดยเฉพาะ "ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่าฉันมีคนที่ฉันรัก” 

โห! โชคดีจัง พี่เอได้ไปดูแล้วเหรอคะ อยากดูมาก ๆ เลยอ่ะ ดูตัวอย่างในทีวีหลายรอบแล้ว โดนใจสุด ๆ  ฉากทำได้อลังการมาก ๆ

รู้จักเรื่องนี้ครั้งแรกตอนเด็ก ๆ ล่ะ รู้สึกจะเป็นหนังสือนอกเวลา  แล้วก็ำจำไปนานแสนนานกับประโยคกินใจ "ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่าฉันมีคนที่ฉันรัก" กับอีกประโยคที่จำไม่ค่อยได้แบบเป๊ะ ๆ แต่จำความหมายได้ ทำนองว่า "ดอกไม้ของฉันสามารถงอกได้แม้บนซอกปูนหรือดินที่แตกระแหก" อะไรเทือกนี้ ฮาาา มั่ว ๆ (ถนัด)  เหมือนกับความรักของคุณหญิงสามารถเกิดขึ้นได้แม้สภาวะแวดล้อมไม่อำนวย และภาวะจิตใจที่แห้งแล้งมานานแสนนาน ก็เนื่องมาจากนพพร ..  หลังจากนั้นพักใหญ่ถึงจะนำมาทำเป็นละคร เล่นโดย นาตยา กับอำพล  ซึ่งมาพบรักกันจริง ๆ นอกจอ จากเรื่องนี้ ..  ฮาา ๆๆๆ เล่าไปเล่ามา ยิ่งตอกย้ำความเก่าแก่ของคนเล่า เอ๊ย! ความเก่าแก่ของนิยายอมตะสุดแสนโรแมนติกเรื่องนี้ ตั้งแต่สมัยคุณแม่ยังสาวจนถึงสมัยเราโตเป็นสาว(ปัจจุบัน) ฮาาาา  

"ถ้าพี่ไปดู  น้องตามไปด้วย" 
มีโอกาสได้ติดสอยห้อยตามคุณ mbunsong  ไปดู "ข้างหลังภาพ เดอะมิวสิคัล"

 


ต้องยอมรับเรื่องความอลังการของ production ทึ่งในฝีมือ เค้าทำได้ไง คนเขียนบท คนแต่งเนื้อร้อง แต่งทำนอง
ทำออกมาลงตัวได้  เค้าถึงว่าๆ ศาสตร์ของละครเวทีเป็นอะไรที่ยากที่สุดในการแสดงทั้งหมด

ในความรู้สึกส่วนตัว เรื่องนี้ทำออกมาได้ดี แต่ยังไม่ถึงขนาดเกินความคาดหมายนัก เพราะคาดหวังไว้ค่อนข้างสูง
อย่างไรก็ดี ถึงแม้ละครเวทีเรื่องนี้จะยังไม่พีค... แต่ถ้าเจาะกันเป็นจุดๆ แล้ว อันที่เด่นๆ ดีๆ ก็มีอยู่ไม่น้อย

ประทับใจ 4 ฉาก คือ

ฉากพบกันระหว่างพระเอกับนางเอกที่ท่าเรือ  ทุกสิ่งหยุดนิ่ง พระเอกเห็นนางเอกเด่นออกมาจากฝูงชน

ฉากล่องเรือ  ทำได้เหมือนล่องเรืออยู่ในแม่น้ำจริงๆ  ฉากค่อยๆ เลื่อนเข้ามาเมื่อเรือแล่นผ่าน  และได้ฟังเพลง
"รักแท้นั้นมีอยู่จริง" ตอนนี้เลยติดหู ร้องได้ไปเลย

ฉากน้ำตก  ซึ่งทุกคนที่ดูประทับใจฉากนี้สุดๆ ทำได้ไง น้ำจริงๆ ไหลนองพื้น  และพระเอกนางเอกเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน  (แต่คนนั่งแถวหน้าสุดเปียกกันเป็นแถวๆ)  และพอจบฉาก น้ำก็หยุด พื้นแห้งสนิทเล่นฉากต่อไปได้เลย

ฉากจบ ซึ่งเป็นฉากเริ่มต้นเรื่อง  ตอนเป็นฉากเปิดตัว ก็คิดว่าไม่น่าดึงดูดใจ ดึงอารมณ์ร่วมได้ แต่พอตอนท้าย
ที่ย้อนกลับมาเล่นใหม่ ขนลุกเลย  ความเศร้ามันกระจายอยู่ทุกพื้นที่ ....  ทำได้ไงนี่

ที่ชอบมากๆ คือ เวลานางเอกเรียกชื่อพระเอก "นพพร"  การลงเสียงน้ำหนัก รับรู้ได้ถึงความรักที่มีให้


งานนี้ขาดทุนเล็กน้อย  ซื้อบัตร 2,500 ได้ดู 2,000   หลับตาไปซะ 500 แต่มาเก็บคืนจาก mbunsong ได้แล้ว...55

เคยดูที่เป็นภาพยนตร์ คงได้ความรู้สึกคนละแบบกัน

 

โหยๆ...อิดฉาตาร้อนผ่าว *0*

ใจร้ายไม่ชวนกันมั่ง...แต่ถึงชวนก็ไม่ได้ไป เพราะไม่มีงบ คิคิ

อุโยะต้องคอยดูตามรายการบันเทิง ขนาดในทีวียังดูอลังการขนาดนั้น ของจริงจะขนาดไหนเนี่ยะ *-*

  • อยากดูละครเวทีเรื่องนี้มาก ๆ แต่ก็อด แง้ๆๆๆ
  • เพลงประกอบบันทึกนี้ก็ชอบมากมาย ชอบตั้งแต่ละครเวทียังไม่ถึงกำหนดแสดงด้วยซ้ำ ตั้งแต่ออกรายการโทรทัศน์มาโปรโมทรายการอะไรไม่ทราบจำไม่ได้แล้ว แต่บี้บอกว่า ร้องในรายการนี้ที่แรก รีบกด record ในสมองทันที แล้วหาฟังจาก internet  เหอ ๆๆ (เชื่อรึยังคะว่าชอบจริง ๆ)
  • ตอนดูโฆษณา ก็เห็นฉากอลังการ โดยเฉพาะฉากน้ำตก แล้วพระ-นาง เล่นน้ำ ยังนึกเลย เหมือนจริง จริง ๆ ด้วย น้ำก็ของจริง เสียดายจริง ๆ ที่ไม่ได้ดู แง้ๆๆๆ (ตอกย้ำความเสียดาย)
  • เคยดูเวอร์ชั่นตอนที่เป็นภาพยนตร์รึป่าวนะ? ที่เคน ธีรเดช และ คาร่า พลสิทธิ์  สมัยยังละอ่อน 55+ ซึ้งน้ำตาไหลพรากเหมือนกัน อินเกินไปหน่อย เหอ ๆ
  • ดูเหมือนว่า วลีสุดฮิตสามารถเกาะกินใจได้แทบทุก ๆ คนจริง ๆ ค่ะ --> "ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่า...ฉันมีคนที่ฉันรัก"

*****************************************************

ค.เอ๋ย ค.ความ ความเอ๋ย ความรัก

เหมือนดั่งมนต์สลัก  ฟูมฟักความคิดถึง

สานต่อด้วยความห่วงใย ความประทับใจตราตรึง

จนเกิดเป็นความลึกซึ้ง ในห้วงคำนึง ระหว่าง 2 ใจ

ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีดำ

ความมืด มากลายกล้ำ ให้รู้สึกสั่นไหว

ยังมีแสงสว่างจากเธอ ผู้เป็นแรงใจ

ที่โอบกอดฉันไว้ ให้ฉันได้รู้สึกอุ่นไอ...ในทุกความทรงจำ

*****************************************************

กวี "สีเขียด"

 

คราวหน้า "ถ้าพี่ไปดู  น้องขอตามพี่mandala ไปด้วย"   คริ คริ

ร.เอ๋ยร.รักสลักจิตให้คิดถึง
ให้ฝังตรึงประทับตาห่วงหากัน
เหมือนดั่งมนต์มายาตะลึงงัน
ตกห้วงฝันลืมตื่นฟื้นคืนมา

ในวันที่ท้องฟ้าทาสีดำ
ทุกคืนค่ำดื่นดึกรู้สึกไหว
ความมืดมากลายกล้ำซ้ำซัดใจ
ซวนเซไปไกลลึกเกินสุดหยั่ง

มีแสงหนึ่งงดงามยามฟ้าดำ
สดใสล้ำราวมณีศรีสวรรค์
ขจัดมืดในใจให้สิ้นพลัน
โอบกอดฉันให้คลายกายหนาวเย็น

สี

กันแน่

เราเอง

 

โรแมนติกดีนะคะ

 "อุ่นใจว่า...................."

 

ให้เติมคำในช่องว่างค่ะ

 

^^

  • Our Shangri-La ใยรู้ เรื่องความรัก
    ผูกสมัคร  รักใคร่ แต่หนไหน
    อันความรัก จริงแท้ เป็นเช่นใด
    วานจงแจ้ง แถลงไข หายกังวล

    เมื่อเริ่มมี ความรัก ใจชุ่มชื่น
    เหมือนดั่งกลืน อมฤต ให้สุขสม
    เป็นน้ำทิพย์ ชโลมใจ ให้ทุกคน
    เป็นเหมือนกล ซ่อนใจ ให้หลงตาม

    วันหนึ่งก่อ วันหนึ่งสร้าง วันหนึ่งเศร้า
    วันหนึ่งเหงา วันหนึ่งร้อน วันหนึ่งหาย
    ผ่านหลายวัน หลายอารมณ์ ขมแทบตาย
    ปวดใจกาย เพราะความรัก สั่งสอนคน
  • คุณ มิกกี้  เป็นคนหนึ่งในผู้หญิงหลายคนที่ชอบเรื่องนี้ ครับ โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนี่เอง ครับ
  • คุณ Teddy  อายุเป็นเพียงตัวเลข ไม่สำคัญ 555 (บอกว่าไม่สำคัญ แต่เราก็คิดถึงมันทุกวัน เนาะ)
  • คุณ mandala คุณน้อง อุโยะจัง
    คุณน้อง น้องยามฯ  ปีหน้าคงได้ชักชวน กันไปอีก ว่าแต่ เอาจริงนะ 55
  • หนูณิชน์  ละครเวที เป็นความรู้สึก ที่สดมากๆ ทั้งอารมณ์ ความรู้สึก และนักแสดง เพราะจะเห็นนักแสดงเต็มตาเลย ร้อง เต้น เล่น ยิ้ม กันจริงจังมาก ครับ
  • สีเขียดเอย    
    เจ้ารู้จัก ความรัก ลึกแค่ไหน
    ได้อะไร จากมันบ้าง ควรเฉลย
    ความรักมี คุณและโทษ ยากเปรียบเปรย
    จะไม่เชย ถ้าลิ้มลอง ด้วยใจตน

    ยามมีรัก ทุกสิ่ง พลันสดใส
    จิตและใจ ใสสว่าง ไม่หม่นหมอง
    โลกสวยงาม ฟ้าสวยงาม ล้วนน่ามอง
    อยากประคอง จิตใจนี้  ไว้นานนาน
  • คุณ MD  ภาษาสวยครับ เรื่องนี้ ผมว่า ผู้แต่งรู้จักการให้ภาษาจริงๆ ครับ สื่อในสิ่งที่ต้องการ ได้ดีทีเดียว

หนังสือไม่เคยอ่านค่ะ ละครหรือหนังก็ยังไม่เคยดู ละครเวทีก็คงไม่มีโอกาสไปดู

 คุ้นๆ ที่เป็นภาพยนต์ ค่าล่าเล่นคู่กับเคน ธีรเดช

 ตอนนี้อยากดูมากๆ ค่ะ อย่างน้อยละครเวที"ข้างหลังภาพ เดอะมิวสิคัล" ก็ช่วยปลุกกระแส ให้กับนิยายเรื่องนี้ ให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ที่สำคัญ ชอบเพลงค่ะ โดยเฉพาะ

อาจไม่ดีราวกับเจ้าชาย อาจไม่คล้ายกับคนในฝัน
แต่ก็พร้อมร้อนหนาวแทนเธอได้เสมอ
จะกุ้มมือเวลาร้องไห้ เช็ดน้ำตานี้ให้กับเธอ
อยู่ปลอบใจไม่ยอมห่างไกลให้เธอได้รู้
รักแท้ยังมีอยู่จริง

ฟังแล้วนึกถึงความรักของพ่อแม่นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คนที่อยู่ข้างๆเราคือคนสองคนนี้ค่ะ

Ico48
sa wa de krab [IP: 114.40.87.156]
30 ตุลาคม 2553 23:08
#61252

Hey!

How are you!?

I come from Taiwan...and I 'm Bie's Fan.....sorry, I can't read and type Thai...

I love this music ข้างหลังภาพ เดอะมิวสิคัล

Chinese call "畫中情詩"...I think, Bie is a nice star. .....sorry, My English is not very good!!

But I love Thailand~ 

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 54.227.186.112
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ