นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 2504
ความเห็น: 7

เหมือนเลี้ยงลูกมาจนอายุ 6 ขวบ แล้วก็ต้องลาจาก

อย่าให้คนที่จากไปมากำหนดชีวิตเรา เรากำหนดชีวิตเราได้ด้วยตัวเราเอง หาเป้าหมายและความสุขของเราให้เจอ แล้วลงมือสร้างมัน อย่าให้สายเกินไป

วันพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่อะกิ๊บ หรือที่เพื่อนร่วมงานเรียกกันว่า "พอลล่า" จะทำงานให้ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์

เหตุผล...ก็ตามที่รู้ๆกัน อะกิ๊บไม่สามารถก้าวข้ามบางความรู้สึกไปได้ และกลัวว่าจะตกลงไปเป็นส่วนหนึ่งของวังวนนั้น

เคยอ่านหนังสือ Slow Life แล้วคิดตาม อยากลอง อยากเป็นได้อย่างนั้น

เพราะทุกวันตั้งแต่ตี 5 จน 4 ทุ่มครึ่งโดยประมาณ

อะกิ๊บไม่หยุด Speed เลย อาจเป็นเพราะสนุกกับการทำงาน เลี้ยงลูกคนเดียว ดูแลบ้าน และญาติพี่น้องคนเดียว มีความเครียดจากการทำงานมากมาย มีคนไม่เข้าใจเราหรือทำร้ายเรามากขึ้นจนร่างกายเริ่มส่งสัญญาณ โรคกระเพาะกำเริบ กรดไหลย้อน อาการหนักจนอาเจียร เข่าก็เสื่อม/เสีย รอวันเปลี่ยนลูกสะบ้า เป็นไมเกรนมากขึ้น สารพัดโรค และเครียด/มีปัญหากับลูกมากขึ้น ทั้งหมดอาจเพราะเราเอาผู้คนที่ทำงานกลับไปนอนกับเราที่บ้านด้วย (บ่อยครั้งที่พูดติดตลกว่านอนกับพวกที่ทำงานมากกว่านอนกับสามีอีก) เอาโจทย์เกี่ยวกับระบบคุณภาพบางโจทย์ที่ต้องแก้ปัญหากลับไปนอนคิดที่บ้าน พอตื่นปุ๊บก็คิดเรื่องงาน อยากทำงานอีกหลายชิ้น รับมา/ อาสาทำ แต่จนแล้วจนเล่าเริ่มทุกข์ๆๆๆ เหนื่อยกับการมาทำงาน อยากอยู่บ้าน

เมื่อทุกข์มากขึ้นก็หาความสุขโดยการกินทุกอย่างที่อร่อย แต่ไม่มีประโยชน์ เพื่อความสบายใจ เงินที่หาได้ก็เอาไปเที่ยว กิน ช็อป แลกกับคำว่าความสุข เพียงชั่วครู่ชั่วยาม

จนถึงวันที่ตัดสินใจลาออก กับปัญหาแบบฟางเส้นสุดท้าย ว่าเราเป็นใครกันแน่ และมีความหมายเพียงใด เมื่อคิดว่าตัวเราไร้ความหมายแล้ว ด้วยวัยแค่เพียง 34 ปี ทำงานที่ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์มา 6 ปี เลี้ยงดูระบบประกันคุณภาพร่วมกับบุคลากรทุกคน และทำงานอื่นๆในฐานะนักวิชาการอุดมศึกษามา 6 ปี ก็ตัดสินใจยุติบทบาทตรงนี้ เพราะ 6 ปีถ้าเป็นเด็กก็ถือว่าโตระดับหนึ่งแล้วนะ เรียน ป.1 ไม่ต้องอุ้ม เช็ดอึ เช็ดฉี่เหมือนแต่ก่อน แต่หากได้ครูไม่ดี ได้เพื่อนไม่ดีก็เป๋ได้...แต่คงไม่มาก เพราะบุคลากรอย่างเราก็แค่น๊อตตัวหนึ่ง ไม่เปลี่ยนเครื่องจักรก็ยังทำงานได้

เราเห็นเพื่อนสนิท พี่ น้อง ที่เหนื่อยด้วยกันมาลาออก หรือไปจากศูนย์เครื่องมือฯในรูปแบบต่างๆ แต่เหตุผลไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่มาหลายคนแล้ว รู้ดีว่าคนที่ไปเพียงชั่วข้ามคืนก็กลายเป็นอดีต เพราะระบบและองค์กรต้องเดินต่อไป ทุกคนยังต้องยุ่งกันต่อไป เหนื่อยกันต่อไป คนที่จากไปเช่นเราอาจเป็นเพียงคนที่ทิ้งงานไว้ให้คนข้างหลังทำต่อ คนที่ทำให้คนอื่นเหนื่อย (ไม่มีใครรู้ว่าคนที่ออกไปเหนื่อยอะไรมาก่อนจนกว่าจะต้องมีคนมาปฏิบัติงานแทน)

เฮ้ย...อย่าเพิ่งตัดสินสิ่งที่ท่านได้อ่าน

นั่นคือความคิดชั่ววูบของอะกิ๊บ

จริงๆแล้วอะกิ๊บเพิ่งจะทนแค่ 6 ปีเอง คนอื่นเขาทน เขาสู้มาเป็น 20-30-40 ปี

คนอื่นๆ เขาพยายามมามากกว่านี้มาก

แล้วเกิดอะไรขึ้นกับอะกิ๊บ และเกิดอะไรขึ้นกับคนที่จากไปเหมือนเรา/ คล้ายเรา (ในเรื่องเหตุผล)

พอสำรวจดูแล้ว

คงต้องใช้คำว่า อะกิ๊บ "ล้ำเส้น" อะกิ๊บและบางคน/ หลายคนที่จากไปในลักษณะคล้ายๆกัน หรือไม่ใช่เลยก็ได้นะเพราะวิเคราะห์เอาเอง "ล้ำเส้น" เส้นที่ว่าคือเส้นแห่งสมดุล เส้นที่ควรมีในการรักษาระดับการใช้ชีวิตให้มีความสุข พอเพียง เส้นที่ต้องไม่นำความคิด กริยา การกระทำของคนอื่นที่ปฏิบัติกับเรามากำหนดความสุขของเรา เส้นที่ไม่ควรบ้ายอ ทำงานแบบโอเวอร์แล้วกลายเป็นกับดัก เป็นหลุมพลาง เป็นมาตรฐานการทำงานระดับเวอร์ที่กลับทำร้ายตัวเองมากขึ้น ข้อเสียของอะกิ๊บคือคำว่า "แคร์" อย่างแรง ทุกคำพูด ทุกกริยา ทุกอาการ แบบอยู่ไม่ได้ถ้ารู้สึกว่ามีใครไม่รัก ความคิดแบบนี้ทำให้ทุกข์มาก ก็เลยก้าวข้ามมันไม่พ้น

บทเรียนเหล่านี้อยากให้คนที่ทำงานอยู หรือคนที่คิดจะลาออกด้วยลองทบทวนนะ การตัดสินใจของอะกิ๊บไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด หรือน่าเลียนแบบ เพียงแต่อะกิ๊บมีข้อจำกัดในการทำงานให้โอเวอร์แบบเดิมหลายด้าน และก็มีโอกาสมีครอบครัวที่พร้อมสนับสนุนการเดินทางในเส้นทางนี้ เส้นทางที่อะกิ๊บมองแล้วว่ามีความสุข แบบพอดี กินน้อย สุขมาก และขอเป็นการถอยหลังเพื่อก้าวไปข้างหน้า แบบกระชับสัดส่วน ทั้งร่างกายและหัวใจ

 

แต่การลาออกก็มีสิ่งที่ดีมากมาย

1. ทำให้เรารู้จักมิตรที่แท้จริง คนที่เสียใจที่เราลาจาก และเห็นคนที่นิ่งเฉย และ.... ทำให้เราตาสว่าง รู้ถึงสัจธรรมที่แท้จริงในหลายเรื่อง โดยเฉพาะคำว่ามิตร

2. เป็นการมอบสิ่งที่มีค่ามากสำหรับบางคน เป็นโอกาสและความต้องการของบางคนในการได้เข้ามาเป็นพนักงานของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ในอนาคต ในขณะที่สิ่งนั้นไม่สามารถยึดใจเราไว้ได้ ซึ่งเราถือว่าเป็นจะเป็นกุศลผลบุญส่งให้เราได้สิ่งที่มีค่าหรือที่เราปรารถนามาแสนนาน เช่นกัน

3. เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ตัดสินใจแบบไม่กลัวที่จะก้าวไปในอีกเส้นทางทั้งๆที่ยังไม่มีอะไรรองรับ ไม่เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์เลย ตัดสินใจเพียงเพราะเห็นว่าเส้นทางที่กำลังเดินอยู่นี้มันไม่สามารถตอบโจทย์แห่งชีวิตได้

4. เจ้าเบ๊บลูกชายเหมือนจะรอวันนี้มานานแล้ว แม้แต่สุนัขที่บ้านก็คงจะดีใจ แค่นี้เราก็รู้สึกว่าเรามีค่า มีความหมายสำหรับบางแห่งเหลือเกิน

สุดท้ายนี้ อย่าให้คนที่จากไปมากำหนดชีวิตเรา เรากำหนดชีวิตเราได้ด้วยตัวเราเอง หาเป้าหมายและความสุขของเราให้เจอ แล้วลงมือสร้างมัน อย่าให้สายเกินไป

ขอบคุณทุกๆท่านที่ให้โอกาสในการได้เรียนรู้ทุกๆอย่างค่ะ

ขอบพระคุณค่ะ

อะกิ๊บ

 

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 30 กรกฎาคม 2554 23:11 แก้ไข: 31 กรกฎาคม 2554 08:23 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 ServiceMan, Ico24 iHum, และ 5 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อิสระทางจิตใจ สำคัญต่อชีวิตเราเหนือสิ่งอื่นใด ความสุขที่แท้จริงคือการเลิกยึดมั่นถือมั่น ปล่อยวาง พาชีวิตของเราไปอยู่ในที่ๆ เรารัก และมีความสุขที่จะอยู่ ที่จะทำต่อไป

บายแล้วแก มาให้กำลังใจเฉยๆ

จาก

ด๊อกดิ๊ก ด๊อกแด็ก ด๊อกแด็บ ด๊อกด้น ด๊อกเด้ & ด๊อกผึ้งทอง

Ico48
เอื้อ [IP: 118.173.61.110]
02 สิงหาคม 2554 14:52
#67127

เอื้อเป็นกำลังใจให้พี่ผึ้งนะจ๊ะ

ขอให้พบเจอสิ่งดีๆ คนดีๆ และได้ทำดีแบบที่พี่เป็นอยู่ต่อไป

สู้สู้

ถ้าว่างก็มาเที่ยวกระบี่นะจ๊ะ

Ico48
kk [IP: 192.168.53.150]
15 สิงหาคม 2554 14:57
#67628

มีหลักสูตรนั่งสมาธิ ที่วัดคลองเรียน วันอาทิตย์ บ่ายโมงถึง สี่โมงเย็น นุ่งขาวห่มขาว ไม่มีค่าใช้จ่ายเจอกันนะครับ แล้วจะรู้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่าง มันมาจากธรรมชาติ ก็ต้องคืนเขาไป ยึดติดอะไรไม่ได้เลย ลาภ ยศ สรรเสริญ เหลือไว้แต่ชั่วดี ให้เค้าคิดถึงกัน

Ico48
กลุ่มวังน้ำเน่า [IP: 125.26.90.90]
19 กันยายน 2554 21:47
#68818

โอ ละหนอ วงเวียนของชีวิต ละครคือละคร สิ่งที่ทำงานด้วยยากที่สุด คือ ค คน คน คน นะน้องนะ

Ico48
พี่ปูน [IP: 125.26.90.90]
19 กันยายน 2554 21:52
#68819

โอ ละหนอ วงเวียนของชีวิต ละครคือละคร สิ่งที่ทำงานด้วยยากที่สุด คือ ค คน คน คน นะน้องนะ (พี่ปูน ให้กำลังใจสุดๆเลยละน้อง)

Ico48
ลุงปูน [IP: 125.26.90.90]
19 กันยายน 2554 21:59
#68820

เบ๊บ แม่นายแน่มาก เจ้าหนู

ลุงปูน

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.233.224.8
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ