นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1621
ความเห็น: 5

บันทึกจากการเดินทาง...กลางสายฝน-การรอคอย

ฉันตัดสินใจที่จะรอ รอทั้งๆที่บางคนอาจจะมองว่าแปลกหรือบ้าบอ...

   ฝนตก...ฤดูกาลแห่งความเฉอะแฉะ แต่มนุษย์ผู้ประเสริฐก็มักจะหาวิธีเอาชนะทุกอย่างได้เสมอ...เหมือนตัวฉัน

   เวลาย่างเข้าสองทุ่ม ฉันเร่งรีบออกจากบ้าน มือคว้าเสื้อกันฝนพลาสติกใสกิ๊กมาสวม แล้วขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ขับเชื่องๆฝ่าสายฝนออกไป

   จากฝนปรอยๆ กลายเป็นเม็ดหนาและหนักขึ้น การปะทะของหยดฝนที่กระทบตัวทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโดนก้อนหินเล็กๆกระหน่ำซัดมาที่ตัว ฉันชะลอความเร็วลงอีกด้วยแรงฝนที่ผสานกับแรงลมจนทำรถเซๆอยู่บ้าง

   ฉันขับรถผ่านร้านรวงต่างๆในคืนฝนตกต่างพร้อมใจกันปิดประตู หน้าต่างกันหมด เหลือไว้แต่เพียงดวงไฟนีออนหน้าบ้านเท่านั้น ในคืนฝนตกอย่างนี้ฉันยังมีความพยายามอยู่มากถ้าเทียบกับเพื่อนมนุษย์คนอื่นๆที่อุดอู้อยู่กับที่นอน ฉันอยากทานโรตีขึ้นมาจับจิตในคืนนี้ ด้วยส่วนตัวเป็นมนุษย์ประเภทละกิเลสยากเสียด้วย จึงตัดสินใจโทรหาเพื่อนให้มาร่วมชะตากรรมแต่ต้องขับรถฝ่าสายฝนไปรับ-ไปส่งมันด้วย....เอาวะ! ตอบสนองความอยาก คงจะเป็นอีกบรรยากาศสำหรับการตระเวนกินในยามราตรี

   ฉันขับรถจนมาถึงสี่แยกหนึ่ง ไฟแดงบ่งเตือนว่าให้เราหยุด ทุกฝั่งของแยกไม่มีรถแม้สักคันเดียว แต่ฉันตัดสินใจจอดรอให้ไฟแดงผ่านไป กลางสายฝน เสียงเปาะแปะกระทบเสื้อพลาสติก ไฟแดงยังคงนับถอยหลัง 54 - 53 - 52... ครู่หนึ่ง หญิงวัยกลางคนขับมอเตอร์ไซค์มาจอดเทียบทางฝั่งซ้ายของฉัน ตัวเลขสีแดงยังนับลดลงเรื่อยๆ 47 - 46 - 45...

   ทันใดนั้นเอง ฟิ้วๆๆๆๆๆๆๆ (ขอใช้เสียงนี้ก็แล้วกันครับ ไม่รู้จะแทนเสียงมอเตอรืไซค์ความเร็วสูงเหล่านั้นอย่างไร?) มอเตอร์ไซค์กลุ่มหนึ่งด้วยความเร็วบึ่งผ่านเราไป...

   10 - 9 - 8 - 7...สัญญาณยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างต่อเนื่องและคงที่ อีกแค่ 10 วินาทีเท่านั้น 10 วินาทีที่เราต้องตัดสินในว่าจะ "รอ" หรือ "จะไป" ฉันเกิดคำถามขึ้นข้อหนึ่งหลังจากรถมอเตอร์ไซค์กลุ่มนั้นผ่านไป พร้อมกับหญิงวัยกลางคนที่จอดอยู่ข้างๆฉันค่อยๆบิดคันเร่งตามออกไปอย่างช้าๆทั้งๆที่สัญญาณไฟยังคงเป็น "สีแดง" อยู่

   เราแปลกหรือที่จะทำอะไรต่างจากคนอื่นหรือเราควรหรือไม่ที่จะไม่ต้องเคารพกฏในบางเวลาที่กฏดูไม่จำเป็นในบางสถานการณ์? ฉันไม่แน่ใจในคำตอบของคำถามที่ฉันตั้งขึ้น แต่ฉันอธิบายตัวเองถึงสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จาก 2 นาทีกลางสี่แยกท่ามกลางสายฝน

   ฉันไม่รู้หรอกว่าใครจะเลือก "รอไ หรือเลือก "ไป" สำหรับฉัน ฉันเลือกที่จะรอ เลือกที่จะทำตามกฏที่ถึงแม้ในตอนนั้นฉันอาจจะละเลยกฏนั้นก็ได้โดยไม่มีความผิด ไม่มีคนด่า แต่ฉันก็จะเลือกทำตามไฟแดงคือ "หยุด" และไฟเขียวถึงจะไป ฉันอาจจะดูแปลกในสายตามอเตอร์ไซค์เหล่านั้นท่ามกลางสี่แยกที่ไม่มีรถสักคัน หรือฉันอาจจะดูบ้าบอที่จอดรถกลางสายฝนทั้งๆที่สี่แยกตอนนั้นสามารถขับได้อย่างอิสระ แต่ฉันก็ยังเลือกที่จะ "รอ"

   ฉันยังคงเปียกอยู่ตรงนั้นจนกระทั่ง 3 - 2 - 1 - 60... ไฟเขียวเริ่มนับใหม่จาก 60 วินาที เวลาของการเดินทางผ่านสี่แยกนั้นอย่างปลอดภัย และถูกต้อง ฉันรู้ดีว่าท่ามกลางสายฝนนั้นการรอคอยช่าง เปียกปอน หนาวเหน็บ แต่ฉันก็ท่องจำเสมอว่า "ฉันคงไม่ให้ตัวเลขที่นับถอยหลังสีแดงนั้นเป็นตังเลขที่นับไปยังจุดจบของฉันกลางสี่ แยก แต่แฉันให้ตัวเลขนั้นนับไปยังจุดเริ่มต้นใหม่ที่ฉันจะผ่านมันไป และมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสิบสิบปีตลอดชีวิตของฉัน ไม่ใช่นับถอยหลังและจบลงที่ 10 วิ ตรงนั้น ตรงสี่แยก"

  ในการใช้ชีวิตอย่าหวังเพียงแต่ว่าให้พายะฝนพัดผ่านไป...

   หากแต่ควรเรียนรู้ที่จะเต้นรำกลางสายฝนต่างหาก...

บันทึกกลางสี่แยก - การรอคอย - กลางสายฝน

เดินทางไปรับเพื่อน - ทานโรตี 1/8/56

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): การรอคอย
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 02 สิงหาคม 2556 16:02 แก้ไข: 02 สิงหาคม 2556 16:02 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 DaDa, Ico24 Our Shangri-La, และ 6 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

บันทึกกลางสี่แยก

คนขับรถแถวนั้นคงแปลกใจน่าดู ใครว่านั่งจิ้มๆ อยู่กลางสายฝน

รอจนเปียก แต่ก็ดีกว่าฝ่า ยอมฝ่าฝนดีกว่าฝ่ากฏ เคยเห็นเด็กเราก็มากที่ฝ่าแยกแถวมหาลัย เสียวสันหลังทุกทีพี่ต๋อย

ความกล้ามีหลายอย่าง

กล้าหาญทางศีลธรรมเป็นความกล้าหาญที่สูงสุด

อิอิอิ

เราเอง

มีที่แก้นิดน่ะคร้าบ

แต่แฉัน=แต่ฉัน

พายะฝน=พายุฝน

แก้แล้วลบของๆ เราได้คร้าบ

ผลของการ ฝ่าสัญญาณไฟจราจรในหาดใหญ่

https://www.facebook.com/photo.php?v=453950918035815&set=vb.100002627338122&type=2&theater

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.239.150.57
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ