นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 999
ความเห็น: 3

พ่อ-แม่ รังแกฉัน

ดิฉันมาราชการต่างจังหวัด...หลายวันแล้ว
วันนี้มีเสียงปลาย ส่งเสียงมา...แม่...หนูต้องไปเข้าค่าย...3 วัน ...ผ้าถุงหนูอยู่ไหน เสื้อแขนยาว กางเกงวอร์ม และกระเป๋าเวลาไปค่ายใช้ใบไหน ถุงนอนอ่ะแม่ .... หนูทำไม่ถูก  กระเป๋ามันอ้วนอ่ะแม่ ทำไมเวลาแม่จัดเล็กนิดเดียว
......
แม่อย่าเพิ่งวาง..อีกคำถามนึง...ลูกทิ้งผ้าอนามัยในวัดได้มั้ยจะบาปมั้ยแม่ คือหนูมี เมน...อ่ะ

ตายจริง..."พ่อแม่รังแกฉัน" จริงๆ งานนี้ 
เพราะแม่ดูแลเธอทุกอย่างตั้งแต่ตื่นเช้า จนหลับตา นอนตอนค่ำ .... ไม่ตกไม่หล่น จึงเกิดอาการเช่นนี้ 

ก็สมแล้วที่เธอทำไม่ถูก....ดูแลกันซะ...ตั้งแต่ตื่นจนหลับ ตื่นหลับ ตื่นหลับ มา เธอจะย่าง 16 แล้ว ดำเนินไป แบบดูแลเธอตั้งแต่ตื่นจนหลับ คามือกันไปเลย แม้จะสาวเต็มที่แล้วทั้งคู่

ระยะนี้ พิเศษหน่อยตรงที่ไม่ต้องสาระวนกับอาหารเช้า ของพวกเธอตั้งแต่เช้าตรู่  แต่ภารกิจรบกับเครื่องซักผ้า กะละมังผ้า เหมือนเดิม คิดถึงใคร เคลียร์งานไม่เสร็จช่วงนี้เองที่ยังอ้อยอิ่งทำจนเสร็จได้ ไม่ต้องรีบวิ่งออกจาก สำนักงานเพื่อส่งเธอเรียนโน่นเรียนนี่ 

แต่ยังคงมีเรียนพิเศษทั้ง 2 คน(แบบเบาๆ) แอบคิดในใจเรียนอะไรกันนักกันหนา..ได้แต่แอบบอกคุณครู....ครูขา...ไม่ต้องสอนมากนะคะให้เล่นบ้าง ไรบ้างสงสารเธอ

เรื่องส่งลูกเรียนพิเศษ...นี่เป็นความกันมานานจนลูกโต...วันไหนที่คุณพ่อไม่อยู่ดิฉันก็ไม่ไปส่งซะงั๊น..เธอกล่าวหาว่าดิฉันไม่มีวินัย...(ก็ไม่อยากให้ลูกเรียนนี่นา...)
ไมให้ไปเรียนพิเศษ...แล้วเธอจะให้มันจ่อมจมอยู่กับ  SAMSUNG ที่เธอขนซื้อมาแทบจะมีทุกขนาดจอ อย่างนั้นเหรอ

อ้าวกลายเป็นปัญหาครอบครัวไปอีก....ดังนั้นแล้วต้องส่งลูกเรียนพิเศษเพื่อแยกเธอจาก จอเหลี่ยมบ้าง ฮา สิ้นดี

ชีวิตวัยเด็กของดิฉัน เรียนรู้จากการสร้าง
ความหลังหวลมาแล้วครับท่านผู้ชม ...

ก่อนนี้เด็กๆเรียนรู้จากการสร้างการทำของเล่นเอง...สานตะกร้อ...สานนกสานตั๊กแตนจากก้านมะพร้าว...ถักโครเชท์ นิตติ้ง แท็ต เย็บกระดุมอสอยผ้า มีวิชางานไม้ การประดิษฐ์จากเศษวัสดุ ทำลูกกระสุนดินเหนียว ยิงนก ยิงหมา มีอิสระได้ปีนป่ายต้นไม่เป็นวันๆ ไม่เห็นมีแม่มาเรียกไปกินข้าวกินนม...ขึ้นต้นมะพร้าวได้ ปีนต้นมะม่วง ต้นกระท้อน เก็บผลกินเอง เรียนรู้เองแบบไหนสุกกินได้แบบไหนดิบ ยังกินไม่ได้ หรือถ้าอยากกินแล้ว ดิบๆ สุกๆ ไม่สุกก็เก็บกิน ตดแตกตดแตน แต่ก็ได้เรียนรู้

อยู่ ป. 4 ก็ขับรถมอเตอร์ไซด์ได้แล้ว..เห็นมันจอดอยู่กุญแจเสียบอยู่ลองดู...แอบขับโดนรถลากเข้าป่าสองสามครั้ง...ก็เป็นแล้ว

เห็นพี่ๆ แกะวิทยุโทรทัศน์เป็นเครื่องๆ ออกมาดูว่ามันทำได้ยังไงสุดท้ายพี่ๆ ซ่อมวิทยุเป็นกันทุกคน มีความท้าทายกับการสร้างของเล่น แก้ปัญหา สนุกกับความพยายามเรียนรู้ เล่ากัน คุยกัน

เด็กสมัยนี้ เรียนรู้จากการเสพจอสี่เหลี่ยมทุกรูปแบบ ยิ่งอยู่ในมือได้ยิ่งชอบหนัก เดินเที่ยวตามห้างสรรพสินค้าดูโน่นดูนี่ละลานตา...ก็มีความสุขลูกดิฉั้นก็เป็นค่ะ...อยากได้โน่นซื้อ อยากได้นี่ซื้อ ก็มีความสุขแล้ว....ไม่คิดทำเอง ประดิษฐ์เองอยากได้อะไรก็ขอ พ่อ แม่ซื้อเอา

ของที่จะมาทำงานประดิษฐ์...ที่โรงเรียนก็มีขายแบบสำเร็จรูป......
จะสอนเย็บกระดุมก็มีชุดเย็บกระดุมสำเร็จรูปขาย
สอนทำกระทงก็มีชุดกระทงสำเร็จรูปขาย
สอนตอกตะปู...ก็มีไม้มีตะปูบรรจุในซองขาย

ยุคสมัยเปลี่ยนไป....พ่อ...แม่ ตัวดี...ผสมความขี้เกียจของตัวเองเข้าไป ชอบความสำเร็จรูป...ขี้เกียจสอนหนังสือลูก.....ก็ส่งลูกเรียนพิเศษให้ครูดูแล(หาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่า...ส่งให้ครูดูแล..เขาเป็นครูเขาย่อมสอนเด็กให้เข้าใจได้)   เรารึก็เรียนคนละหลักสูตรกัน มันไม่ฟังเราหรอก (ข้ออ้าง)

นิสัย เพียรพยายาม นิสัยสร้าง ท้าทาย อดทน จึงหายไปกับยุคสมัยทำอะไรก็ขอให้ง่ายๆ อย่ายากหนูทำไม่ได้ทำไม่เป็น ..

ยุคสมัยเปลี่ยนไป นี่ดิฉันคงแก่ไปแล้วจริงๆ  

ขอแก้ไข ความคิดผิด..."ท้าวยังสาวอยู่ค่ะ อิ...อิ.."

 

 

หมวดหมู่บันทึก: มุมละไม ของใครบางคน
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 01 พฤษภาคม 2557 00:22 แก้ไข: 01 พฤษภาคม 2557 00:47 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Baby, Ico24 MK, และ 9 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

น่าจะจริงนะท้าวฯกับข้อความท้าย ๆ ที่ว่า

ท้าวฯ แก่

ที่ไม่ใช่

เถ้าแก่

ฮิ

อิอิอิ

ตามประสาคนที่เคยลำบาก ทำอะไรด้วยตนเอง เลยไม่อยากให้ลูก ๆ ต้องลำบากเหมือนตัวเอง เลยกลายเป็น พ่อ-แม่ รังแคนั้น

อิอิอิ

เราเอง

เขียนเสียเห็นภาพเลย น่ะท้าว

รถลาก ดีกว่าคนลาก

ตดแตก ตดแตน

ยิงนก ไม่มีทางสมัยนี่ นกเหม็ดแล้วถามน้า

แต่ถ้าจะยิงหมารับรองตรึม

นั้นอย่าได้รังแกลูกๆ ลดเวลาพเนจร

ปล่อยเด็กรุ่นหลัง เสียบ้าง 555

รุ่นท้าว รุ่นลุง รุ่นน้า และรุ่นเราก็ยังทันนะ ไอปีนต้นไม้ ปั่นจักรยานไปตามทุ่ง หนีแม่ไปว่ายน้ำคลอง ยิงหนังสติ๊ก ปาดินน้ำมัน เล่นลูกข่าง

 

แต่รุ่นเราเริ่มมีเกมแบบทันสมัยเข้ามาแล้ว เพราะตอน ป.๔ ยังเข้าร้านเกมส์ เล่นเกมเพลแบบใช้จอยสติ๊ก แต่เล่นได้ไม่นาน เพราะเบี้ยหมด ต้องกลับมาเล่นอะไรๆ ที่ไม่เสียตังกันต่อ

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.234.214.179
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ