นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1022
ความเห็น: 6

พิษณุโลกที่...ไม่เคยลืม

กลับมานั่งเขียน Share ที่เดิม...

 

ผู้คนขวักไขว่ ทั้งสนามบินต้นทางและสนามบินปลายทาง
ดิฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้ใครจะเป็นคนมารับ ด้วยลืมเช็คงานยานยนต์ว่า ใบขอรถถึงหรือเปล่า จนเวลาล่วงเลยมาเกือบ 5 โมงเย็นถึงนึกได้
แต่ไม่มีประโยชน์อะไร หลังเลิกงานซะแล้ว! ปล่อยให้เป็นเรื่องอนาคต เรื่องแบบนี้ดิฉันไม่เคยกลัวอยู่แล้ว ชิน..
บ่อยครั้งของการเดินทาง
ที่ดิฉันปล่อยให้เรื่องราวเป็นเรื่องของอนาคตเพราะลืม เพราะไม่ค่อยคิดถึงตัวเอง มีเรื่องมากมายต้องทำจนลืมสนใจตัวเองไปมีสติอีกที ก็นั่งอยู่บนรถ หรือบนเรือบิน ระหว่างเดินทางโดยไม่รู้ว่าที่พักคืนนี้อยู่ที่ไหน?


ดิฉันไม่รู้ตัวว่าเป็นคนแบบนี้ จนมีเหตุการณ์จังๆ มาบอก เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะล้อมวงกันเข้ามาจะเล่าให้ฟัง



เมื่อ 11 ปีก่อน (2545)
ดิฉันได้รับเกียรติจาก คุณหมอวิจารณ์ พานิช ให้ไปร่วมงาน เครือข่ายการจัดการความรู้ภาคเหนือตอนล่าง ที่พิษณุโลกโน่นแนะ โดยท่านฝากบอกผ่านทางท่านอธิการสมัยนั้นมา ว่าขออนุญาตให้เมตตา ไปร่วมงาน และหลังจากนั้นดิฉันก็ได้รับอีเมลฉบัยบหนึ่ง บอกว่าจัดงานที่ไหน วันไหน และให้ดิฉันประสานติดต่อว่าจะเดินทางอย่างไร

ดิฉันแจ้งไปว่าจะเดินทางเอง..ไม่ต้องเป็นห่วงเพียงจองที่พักให้ดิฉันไว้ก็แล้วกัน แล้วก็เลิกคุยกัน เบอร์โทรเบอร์นั้นก็ม้วนหายไปกับกาลเวลา
มิมีที่ดิฉันจะคิด mem ไว้เผื่อว่าเกิดเหตุฉุกเฉิน

ถึงวันเดินทางดิฉันบินจากหาดใหญ่ไป กรุงเทพฯ กรุงเทพไปพิษณุโลกเลือกเดินทางโดยรถประจำทาง เหตุผลเดียวคือประหยัดให้หลวง
ไป ขนส่งสายเหนือ คำถามผุดพราย...
แล้วรถไปพิษณุโลกมันมีกี่แบบ กี่ประเภท มีเส้นทางวิ่งกี่ทาง
ไม่รู้สักเรื่อง .... ซ้ำนี่เป็นการไปพิษณุโลกครั้งแรกของดิฉัน

พิโลก...พิโลก...ออกเลย...ออกเลยพี่สาวขึ้นเลย
ดิฉันก็โดดขึ้นรถไปอย่างไม่มีพิธีรีตอง ตรงทางออกขนส่งสายเหนือนั่นแหล่ะ นั่งไปสักพัก ทำไมมันจอดทุกสถานี วิ่งแบบนี้แล้วเย็นนี้จะถึงหรือเปล่านิ (คิดในใจ)
นั่งไปโดยไม่หลับ ... เพราะมันร้อนอีกอย่างทัศนวิสัยแปลกตา ไม่เคยเดินทางไปทางเหนือเลย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต

 

ใกล้ค่ำ...สติมาคิดถึงเรื่องที่พัก
ตายแร้ววววว...ดิฉันไม่ได้ Print เมลมาด้วยแล้วคืนนี้นอนที่ไหนฟ่ะ..จำไม่ได้ด้วยซิ
รู้แต่จัดงานที่ ม.นเรศวรรุ่งอีกวัน
ทำไงดีอ่ะ ... ชีวิตนี้ต้องมีหนทางซิ
โทรศัพท์ให้น้องที่ สำนักงานเข้าดูเมลให้หน่อยแจ้ง Password ไปให้เสร็จสรรพ
น้องเค้าหายเงียบไปสักพัก..
พี่จิ๊บ...เมลล่มอ่ะ น้องพยายามอยู่นานแล้ว ตอนนี้ต้องไปรับลูกแล้วด้วย
ไม่เป็นไรค่ะ...ตามสบายเถอะพี่จัดการตัวเองได้

11 ปีที่แล้วนะคะ....
สมาทร์โฟนก็ไม่ได้เกร่อขนาดที่เราจะเปิดเมลได้จากทุกมุมโลก เช่นทุกวันนี้

ช่วยตัวเอง....นิ่ง นิ่ง นิ่ง และนิ่ง นึกให้ดีโรงแรมที่อ่านปราด ปราด วันนั้นชื่ออะไร? คิดไม่ออกหลับดีกว่า แล้วดิฉันก็หลับจริงๆ ตื่นอีกทีด้วยเสียงเด็กรถเรียก...สุดทางครับพี่...สุดทางแล้วครับ

ลงมายืนหัวฟูอยู่ในขนส่ง...มีวินมอเตอร์ไซด์ ร้องถามทุกคนที่ลงจารถไปไหนครับพี่ ไปไหนน้อง ดิฉันคิดในใจ...จะบอกเค้าว่าไปไหนดีเนี่ย!

ไปโรงแรมที่ดีที่สุดของพิษณุโลกค่ะ...เท่าไหร่คะ?
มีสองที่ น้อง TOP-LAND  กับ พิโลกธานี จะไปไหนครับ

จองไว้อ่ะเปล่าค่ำแล้วแบบนี้โรงแรมใหญ่ๆ ไม่ว่างหรอก มีแต่โรงแรมเล็กๆนอนได้หรือเปล่า?

อุ่ย! ขนาดนั้นเลยเหรอ ความกลัวเข้ามาครอบงำดิฉันทำทีโทรศัพท์ ... ไม่เป็นไรค่ะ..เดี๋ยวโทรเรียกเพื่อนก็ได้ มอเตอร์ไซด์ถึงยอมปล่อยให้ดิฉันพูดโทรศัพท์กับลม อยู่คนเดียว..เพราะดิฉันไม่รู้จักใครสักคนในพิษณุโลก...

 

ทันใดนั้น...ชายในเครื่องแบบก็มาช่วยเหลือ
น้อง เดี๋ยวพี่ไปส่ง ทั้งสองโรงแรมที่จะไปนั่นแหล่ะ..ยังไงคืนนี้ก็หาให้มีที่พักให้ได้ แฟนพี่มารับแล้ว ไปด้วยกัน
ดิฉันมองตาม...มีเด็กสัก 3 ขวบจูงมือแม่ข้ามถนนมา
พี่ชายคนนั้นบอกว่า...เขานั่งเบาะหลังดิฉัน ได้ยินที่โทรคุยกับน้องที่สำนักงานให้เปิดเมลหาสถานที่ที่จะไป เขาเดาได้ว่าดิฉันอาจต้องการความช่วยเหลือ แต่ไม่กล้าที่จะแสดงความช่วยเหลือเกรงดิฉันจะหาว่า "ชีกอไก่" พอลูกเมียมาถึงจึง ออกปากช่วยเหลือ

ดิฉันได้แต่ชั่งใจ..ไป..ไม่ไป..ไป...ไม่ไป
ไปดีกว่า ยืนอยู่ตรงนี้ก็จะดึกซะเปล่าๆ ไหนๆ ก็ไม่รู้จะไปไหนแล้ว ตามขึ้นรถไปแต่โดยดี

เขาบอกว่าเขาเป็นคนพิษณุโลก..คนที่นี่น่ะจิตใจดี เขาไม่หลอกกันหร๊อก น้ำเสียงเหน่อๆ ฟังไม่คุ้นหู...

ไปพิ-โลกธานีดีกว่าพี่ทางผ่านบ้านพอดี ปลอดภัยที่นี่น่ะ..บ้านนอกไม่มีใครทำอะไรใครหร๊อกค่ะ! ภรรยาให้ความเห็นบ้าง

เขารอจนดิฉันติดต่อโรงแรมจนแน่ใจว่ามีห้องพัก...แล้วขอลากลับไปบอกว่านี่เพิ่งกลับจากปัตตานีไม่ได้กลับมา 3 เดือนแล้วได้พัก 15 วัน

พรุ่งนี้เช้าจะมารับเข้า ม.นเรศวร ด้วยกันเพราะเขาต้องไปส่งเมียทำงานทางนั้นอยู่แล้ว

ขอบคุณค่ะ...ดิฉันดูแลตัวเองดีกว่า ตามสบายนะคะ ดิฉันปฏิเสธด้วยความเกรงใจ แค่ช่วยเท่านี้ก็เยอะแล้ว และไม่อยากนัดหมายกับคนแปลกหน้าด้วย



รุ่งเช้าดิฉัน...เข้ามหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ด้วยการถามกับพนักงานโรงแรมว่าดิฉันจะไปได้ไง ...จึงทราบว่ามันห่างจากที่พักตั้งเกือบ 10 กิโล
แต่มีรถสองแถววิ่ง...
เจอหน้า...อาจารย์หมอวิจารณ์ ตอนเช้า...ท่านทักทาย
นี่แม่หนู..เมื่อคืนไปอยู่ไหนมาทีมงานเขาหากันให้ขวัก...

ต้องขอประทานโทษค่ะ...หนูไม่อยากรบกวน จึงแจ้งน้องทีมงานเค้าว่าไม่ต้องห่วงหนูดูแลตัวเองค่ะ
ขอบพระคุณ ท่านค่ะ
(สุภาพเรียบร้อยอย่างนั้นจริงๆ)


คืนนี้คิดถึงพิษณุโลกจับจิต...จับใจ...

นกฮูก...กลับมานั่งเขียน Share ที่เดิม

หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 25 มิถุนายน 2556 00:38 แก้ไข: 25 มิถุนายน 2556 21:33 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 Our Shangri-La, และ 7 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ท้าวไปผจญภัย หรือว่าไปทำงาน

หรือ ว่าท้าวสวยเลยกลัวคน อิ อิ อื

อย่าเป็นบ่อย ๆ นะ กลัวแทนค่ะ

พิโลก .... ไม่เคยลืมครับ

อิอิอิ

ต้องไปเป็นครั้งที่ ๔ ให้ได้

อิอิอิ

เราเอง

คนดีเลยเจอคนดีค่ะ เสียดายแต่ จำชื่อคนดีคนนั้นได้ไหมคะนี่ 

ชื่อ-สกุลก็ถามกันอยู่หรอกค่ะ...

จดไว้ด้วย...แต่ตอนนี้ไม่รู้ไปปลิวอยู่ที่ไหนแล้ว

ความที่สนใจ...อิ .อิ ..

พิโลก..มิเคยลืม

แต่งงาน..ซิน้อง shang

พี่จะซื้อ pagkage ให้ไป

Honey Moon ที่ พิโลก

อิ๊ง...อิ๋ง...

กำลังนึกภาพตาม ตอนที่ท้าวยังสาวๆ บรึ๋ย ขนลุก 555

 

แต่เนื้อเรื่องได้อารมณ์มากครับ

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.234.207.100
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ