นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1199
ความเห็น: 7

แค่มีใจก็ทำได้ทุกเรื่อง

"หาเรื่อง"อะไรมาเขียนดี เป็นคำถามที่เกิดใน "หัว" ก่อนเลิกงานวันสุขแห่งชาติวันนี้

สภาวะการณ์ น้ำแห้งเหือดเข้ามากลบ บรรยากาศเสียงบ่น กร่น ว่า ของชาว ม.อ. ชาวบ้านร้านตลาดประเด็น "มอเตอร์ไซด์ห้าง มอเตอร์ไซด์ห้าง..."

เมื่อคืนนี้ค้างคา "บันทึกรางวัล บอกรัก" ตอนนี้ของรางวัลเรียบร้อยแล้ว แต่ท้าวทำกระดาษ ที่เช็คข้อมูลออกมาจากเครื่องหายไป คงซ้อนๆกันอยู่บนโต๊ะนี่หล่ะ ขอเวลาหาอีกหน่อย

เรื่องราว "ดิว" งานกับวิทยากรที่ฝากน้องทำไปได้คำตอบแพงมากเราจะสอน Notetaker ของเรายังไง เรื่องราวการ Capture ความรู้เสมือน "พรสวรรค์" + "พรแสวง"

"แค่มีใจก็ทำได้ทุกเรื่อง"คำที่กล่าวนี่ท่าจะจริง ลองย้อนสมัยจีบแฟนของคุณผู้ชายทั้งหลาย ทำได้เพ... อย่างไม่น่าเชื่อ ลองสนใจใครซิเขาแค่ขยับตัวก็จะรู้ว่าต้องการอะไร

นิสัยเช่นนั้น เอามา ประยุกต์ใช้กับการงาน"แค่มีใจให้องค์กร"ทำได้ทุกเรื่อง

ดิฉันนั่งเก้าอี้งานฝึกอบรม มานับ 20 ปี คำถามที่ย้อนกลับมาเล่นงานดิฉัน บ้างยามเห็นอะไรที่มันนักแรง นี่เราจะต้องลงทุนกันไปถึงไหน?

มนุษยสัมพันธ์ไม่ดี นิสัยเสีย องค์กรก็ต้องมาจัด คอร์ท "พัฒนาสัมพันธภาพในการทำงาน"

ทำงานเป็นทีมกันชักไม่ค่อยได้ องค์กรก็ต้องมาจัด คอร์ท "สร้างทีมงาน"

บุคลิกภาพไม่ดี องค์กรก็ต้องมาจัด คอร์ท "พัฒนาบุคลิกภาพ"

ภาษาอังกฤษไม่เอาอ่าว องค์กรก็ต้องมาจัด คอร์ท "พัฒนาภาษาอังกฤษ"

ทักษะการใช้ Computer การทำวิจัยเอย การเขียนคู่มือเอย ล้วนเป็นเรื่องราวที่มหาวิทยาลัยต้องลงทุนเพื่อเธอ

เธอ คนที่องค์กรคาดหวังจะให้เป็นพลังขับเคลื่อนขององค์กร
เธอ ผู้ที่มหาวิทยาลัยเฝ้าฟูมฟักแล้วเธอก็จากไปเมื่อไม่พอใจเรื่องราวที่องค์กรขัดใจเธอ
เธอ ผู้ที่ขยันขยายข่าวเรื่องราวเมื่อไม่สะดวกนิ้ดๆ หน่อยๆ กับอุปกรณ์สำนักงาน
เธอ...อีกหลายๆ เธอ
 
เธอบุคลากร "ที่มีคุณค่าพัฒนาได้"

ทุกๆ วันที่เธอเปิดประตูออกมา มันก็เพื่อการถากถางสร้างอนาคตขององค์กร ซึ่งเป็นอนาคตเดียวกับการงานของเธอ อนาคตของความเจริญของสังคมการศึกษาของลูกหลานเธอ มิใช่เหรอ
 
เป้าหมายเดียวคือ พัฒนาประเทศชาติ พัฒนาเยาวชน 

 
"แค่มีใจก็ทำได้ทุกเรื่อง"

แด่.....คน....ทรัพยากรที่มีคุณค่าพัฒนาได้





หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 07 มิถุนายน 2556 16:26 แก้ไข: 07 มิถุนายน 2556 16:26 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Baby, Ico24 Our Shangri-La, และ 12 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

บันทึกนี้ ท่านท้าว "ดุ"

มีคนกล่าวว่า ความสุขก็คือความทุข์ในระดับที่ทนได้ ดังนั้นจึงมีระดับต่ำสุดที่ทนได้ ระดับนี้ไม่คงที่ แต่จะวิ่งขึ้นวิ่งลงตามปัจจัยต่าง ๆ ในแต่ละช่วงเวลา

ความต้องการก็เป็นปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลต่อระดับที่ทนได้

แม้ว่าเราทุกคนนอกเหนือจากมีระดับต่ำสุดที่ทนได้แล้ว ก็มีสิ่งที่เรียกว่าช่วงของวามทนทาน ที่อาจจะเลยต่ำกว่าระดับที่ทนทานได้ เมื่อความสุขลดระดับลงต่ำกว่านี้ก็กลายเป็นความทุกข์

เมื่อทุกข์ก็ต้องหาทางให้พ้นทุกข์ เมื่อปัจัยไม่เอื้อ ทางเลือกหนึ่งก็คือการเดินออกไป

อิอิอิ

มันซับซ้อนซ่อนกล ท้าวฯ น่าจะรู้ดี

จะลงทุนไปถึงไหน

ก็ต้องลงทุนเพื่อให้เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้

จะเป็นสถาบันการศึกษาได้อย่างไรในเมื่อบุคลากรยังย่ำอยู่่กับที่ ก็ต้องพัฒนากันไป เรียนรู้กันไป

ไม่งั้นจะเป็นสถาบันการสอนนักศึกษาไปซะ

อิอิอิ

เราเอง

เป็นบันทึกที่น่าเห็นใจมั๊กๆๆๆๆ แต่คนที่ทำงานด้าน HR ก็ต้องปฏิบัติหน้าที่ต่อไปใช่ไหมค่ะ สู้ๆๆๆๆ น่ะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

"คน"ไงคะ ก็เลยต้องคนๆให้เข้ากัน จะได้ส่วนผสมใหม่ ที่น่าจะดีกว่าเดิม

แล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตัวเรายังพอพัฒนาได้ บ่

Ico48
ยาดม (Recent Activities)
10 June 2013 09:11
#88551

นี่แหละคนแจวเรือ ส่่งคนข้ามฝั่งได้ทุกประเภท.....

แจวกับต่อไป

คนธรรมดาบอกว่า "บันทึกนี้ ดุจริง"

กลับมาอ่านบันทึกนี้อีกครั้ง

คุณท้าวไปกินผึ้ง ที่ไหนมา "ดุจริง"

บันทึกนี้...ต้องการสื่ออะไร

บันทึกนี้...ผู้เขียน อารมณ์ไหน

บันทึกนี้..ผู้เขียน กระทบชิ่งใคร

บันทึกนี้..หรือศรัทธาจะเสื่อมสิ้น

บันทึกนี้...ดั่งพายุ

เขียนเร็ว..จบเร็วภายใน 15 นาทีก่อนเลิกงานหลังจากเข้าไปฟังวาระ

การพัฒนาบุคลากร...

มหาวิทยาลัยหวังดี...แต่ไม่พอกับความต้องการ

มหาวิทยาลัย เอาใจ....ใส่...

แต่ที่อื่นเอาใจมากกว่า...

อิ...อิ...

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.234.207.100
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ