นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1109
ความเห็น: 2

เรื่องของ Mind set

ดิฉันมาภูเก็ต เป็นรอบที่  2 ในเดือนนี้ รอบแรกเมื่อ 8-10 มค.56 ด้วยเรื่องราวการประชุม  รอบนี้ 30 มค.- 1 ก.พ.56 ด้วยเรื่องราวการประเมิน

ดิฉันตัดสินใจเดินทางโดยใช้รถประจำทางเพราะเดินทางคนเดียว ค่ารถไปกลับ 900.- ค่าที่พักของเราคนเดียว หากเอารถมหาวิทยาลัยมานั่นหมายถึง ค่าน้ำมัน ค่าเบี้ยเลี้ยง ค่าที่พัก พขร. ลำบากนิดหน่อยทนได้...เพื่อประหยัด

วันนี้ดิฉันพบว่า
ผู้คน สภาพแวดล้อมที่สถานีขนส่ง ต่างจากวิถีชีวิตทางปกติ หมายรวมไปถึงเสื้อผ้าอาภรณ์ผู้คนที่เราพบจะดูต่างจากผู้คนที่สนามบิน มีคนขอทาน มีคนมาขายของ ขายมะม่วง ลูกอม ยามดมยาหม่อง มีวินมอเตอร์ไซด์ ดิฉันเดินเก้ เก้ กังๆ มีเสียง หวิดดดด วิ้ว แซวล้อเล่นเล็กๆ จะไปไหนจ๊ะน้องสาวเดี๋ยวพี่ไปส่ง...บอกมาจะไปไหน  ดิฉันนึกในใจ ชั้นนะรุ่นแม่แกแล้วไม่ต้องมาแซวไอ้เด็กเมื่อวานซืน ... คะนองกันสนุกปากเป็นอีกสังคมที่เราไม่ค่อยได้สัมผัส...

ในวัยทำงาน วัยใกล้ๆ 50 อย่างดิฉัน ชีวิตอยู่ในพื้นที่สะดวกสบายจนชินจากบ้านไปสนามบิน ไปห้างสรรพสินค้า ไปร้านอาหารที่ล้วนเลือกสรร ที่ทำงานแสนหรูใหญ่โตแทบชีวิตแทบจะไม่เดินดินอยู่แล้ว

วันนี้ไม่มีใครไปส่ง...เลยใช้วินมอเตอร์ไซด์ เสียวหัวเข่าดี...อิ...อิ... 

ก่อนหน้าไม่กี่ ชั่วโมงดิฉันนึกจะขับรถมาภูเก็ตเองแต่ด้วยอยากกลับเร็ว ถ้าขับมาเองก็ต้องติดอยู่อีกคืนเพราะขับรถกลางคืนคนเดียวดูจะกล้าไปสำหรับผู้หญิงบอบบางอย่างดิฉัน(อิ...อิ...)เอาว่ะเลือกที่มีคนขับให้นะดีแล้ว ได้นอนข้ามคืนมาเช้าไปทำงานได้อีกวัน...

ครั้งหนึ่งไม่นาน ดิฉันมีโอกาสร่วมเดินทางกับ ผู้อำนวยการกองคลังท่านหนึ่งที่เกีษยณอายุไปแล้วเราเดินทางกัน 2 คน การเดินทางของเราต้องมีการต่อเครื่องบินหลายทอด หาดใหญ่-กรุงเทพ-ขอนแก่น ในขณะที่สิทธิการเดินทางของเราก็บิน Connect ได้แต่เราอยากประหยัด เราจึงเลือกเครื่องบิน 1 ทอด แล้วต่อด้วยรถประจำทางไป ขอนแก่น อีกทอด

เราช่างมาเจอกัน เพราะทั้งสองไม่คิดถึงความไม่สะดวกทั้งปวงที่จะเกิด มุ่งเน้นแต่ "ประหยัด"เป็น "ธง" ตั้งไว้ก่อนในใจ ด้วยต้องไปหลายวันทำให้กระเป๋าใหญ่

วันนั้นดิฉันจำได้ว่า...เราเลือก ลงเครื่องบิน ต่อ แอร์พอร์ทลิงค์ ไปพญาไท นั่งรถใต้ดินต่อไป หมอชิต ประมาณนั้น มันมีช่วงเปลี่ยนชั้นที่เป็น Step บันไดสูงต้องลากกระเป๋าข้ามผ่าน หลาย step พะรุงพะรังกันที่สุด
ผอ.กองคลัง ท่านนั้นก็ตัวเล็กนิดเดียวดิฉันก็เล็ก(แต่โตกว่า) รู้สึกอึดอัดทำไมลำบากอย่างนี้ องหน้ากันอย่าง ขำๆ เพราะความประหยัด ขี้เหนียวของเราแท้ๆ เหมือนจะทำให้เราตกบันไดายไปพร้อมกระเป๋า ...

วิ่งไล่ล่ารถกันสักพัก ... ถึงที่หมาย... เราได้กินข้าวก่อนต่อรถไป ขอนแก่นอย่างหืดหอบ รีบเร่ง นั่งบนรถได้สักพักดิฉันก็เอ่ยถาม หลาบมั้ยพี่ พี่น่าจะเหนื่อยกว่า หนูเพราะหนู สาวกว่าคราวหลังบินให้สบายดีกว่าไม่ต้องมามัวประหยัดให้หลวงแล้วเราก็มาเบียดเบียนตัวเอง ดีไม่ตกบันไดตาย..

พี่เขาตอบมา...ดิฉันประทับใจมากจนวันนี้


กี่ครั้งกี่ครั้งก็คิดเหมือนเดิม อะไรที่ประหยัดได้ก็ประหยัด ใครจะไม่ประหยัดก็เรื่องของเขา "นี่มันคืออุดมการณ์ของเรา" จำคำพี่ไว้แล้วน้องจะรุ่งเรื


เราตระหนี่เงินของเราอย่างไรก็ตระหนี่ให้เงินหลวง อย่างเหมือนเป็นเงินของเรา ดิฉันว่าแนวคิดเช่นนี้สมควรปลูกฝังต่อๆ กันไป

การเดินทางเรียบร้อยหลับสบายตลอดทาง(นับเป็นการตัดสินใจที่ถูกไม่ขับรถมาเอง) ลงที่สถานีขนส่งภูเก็ต มี ผอ.กองกลาง ภูเก็ตมารับไปกินข้าว ทำเอานอนไม่หลับเพราะอิ่มเกินไป

ราตรีสวัสดิ์ จากภูเก็ตค่ะ

 

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 30 มกราคม 2556 23:43 แก้ไข: 31 มกราคม 2556 00:05 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 Our Shangri-La, และ 5 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

  • เป็นเพราะ ไม่ได้ติดป้ายประกาศว่า "ฉันอายุเกือบ 50 แล้วนะ"  ทำให้เขาคงมองว่า คุณพี่ยังวัยรุ่น เอ๊าะ ๆ
Ico48
โอ๋-อโณ (Recent Activities)
31 January 2013 17:31
#83816

พี่โอ๋ก็ยึดหลักเหมือนกันค่ะว่า ใช้ของหลวงให้เหมือนเราใช้เงินเราเอง (ประหยัดให้เหมือนๆกัน) เวลาเห็นคนเอาเปรียบ"หลวง"แล้วรู้สึกเสียใจทุกที รู้สึกว่าเรื่องของจิตสำนึกสามัญธรรมดาแบบนี้กลายเป็นเรื่องที่ต้องปลูกฝังกันไปเสียแล้ว 

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.234.207.100
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ