นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 977
ความเห็น: 0

ชีวิตอย่างไร ที่สมดุล

วันนี้ตั้งแต่เช้า 7 โมงกว่าจะเสร็จงานปาไป 2 ทุ่มเพิ่งวางมือจากงานเขียนที่เร่งๆ อยู่ อดไม่ได้ที่จะเข้ามาเขียนเพราะการละเลยการเขียน ของท้าวแชร์ไม่มีผลดีเลยเนื่องจากสมาชิกจะคิดถึงมาก(หลงตัวเองเป็นที่สุด) คนดูแลไม่เขียนใครเลยจะมาเขียน ตั้งแต่ปีใหม่มานี้พื้นที่ตรงผู้ดูแลระบบถูกยึดถาวรโดยสมาชิกขยันเขียน (จะเล่าที่มาที่ไปให้ทราบในเร็ววันนี้)

วิ่งไปวิ่งมายังก๋ะซุปเปอร์แมน จับผ้าใส่เครื่องซักผ้าวิ่งขึ้นรถ มีรับวิทยากรตอนเช้าพระเจ้าวันนี้วันหยุดแท้ๆ ดิฉันต้องตื่นขึ้นมาทำงานทั้งที่มันเป็นวันที่ดิฉันน่าจะได้ทำสิ่งที่ชอบคือการเดินซื้อกับข้าวที่ตลาด ปลอบใจตัวเองเอาน่าเมื่อคืนเครื่องบินดีเลย์ ลูกน้องดิฉัน กว่าจะได้กลับบ้านก็เที่ยงคืนไปแล้วเช้านี้ รับเองก็ได้สงสารเธอเหมือนกันดึกชนเช้า "ฟ้าส่งมาอยู่งานนี้ เพราะฟ้าเห็นพรสวรรค์ในตัว" ลดทุกข์ตรงนี้ได้โดยอย่าคิดว่าตัวเองเป็นใคร ที่สำคัญคือต้องช่วยกันทำให้งานลุล่วง คิดไกลไปโน่น "เราเท่านั้นที่จะสร้างพลังให้ตัวเองได้"

นาฬิกาชีวิตมันแสนรู้วันนี้วันเสาร์ดิฉันตื่นสายเกือบ 7 โมง ไอ้ย่ะ มีนัดหมายตอน 7.15 น. ความรีบเร่งมาเยี่ยมอีกแล้ว "เวลาดูมีคุณค่าขึ้นมาทันที" ต้องไม่ให้เสียไปเปล่าๆแม้สักนาทีเดียว อาบน้ำ สระผม แต่งตัว พร้อมขับรถไปจอดที่หน้าตึกภายในเวลา 15 นาทีที่มีอยู่

แต่งหน้าไม่ทันซิทีนี้ ระหว่างทางแต่งหน้าในรถ ถู ถู ทา ทา สักสองสามนาทีก็เรียบร้อย  เวงกรรม! ทุกอย่างอยู่ครบหมดยกเว้น"แป้ง" มันคือสิ่งสำคัญที่สุดของการทำสวย คงลืมไว้ในสำนักงานตั้งแต่วันศุกร์โน่น  ไปรับวิทยากรหน้าล้วนๆ แบบนี้สงสารวิทยากรจัง ทำไงดี เหลือเวลาอีกไม่ถึง 5 นาทีก็จะเจอกันแล้ว

จอด จอด จอด หน้า seven นี่หล่ะ เดี๋ยวพี่เดินไปเอง น้องไปจอดรอหน้าโรงแรมนะ หาที่จอดที่วิทยากรมองเห็นได้ชัด พี่มีธุระนิดหน่อย ดิฉันพูดแบบไม่มองหน้าคนขับเพราะกลัวเขาจะมองกลับ ต้องหาแป้ง "โบ๊ะ"หน้าก่อนเดี๋ยววิทยากรจะตกใจตาย

ชีวิตเร่งรีบเสมอจนลืมโน่นลืมนี่ ลืมใบขับขี่ ลืมโทรศัพท์ ลืมซื้อหมึก Printer  เกิดขึ้นเสมอเพียงแต่สิ่งที่ลืมสลับกันไปเท่านั้นเอง รำคาญตัวเองจริงๆ

ทำไมลืมแย่จังไม่ทันถึงที่หมายที่ตั้งใจ ใจก็ไปอีกที่แล้ว เช้านี้ดูเหมือนต้องจัดการร้อยแปดพันเก้า ลูกสาวกับหมอฟัน คุณยายอยากไปพบหมอ ตัวเองอยากนอนอยู่เฉยๆ สบายๆ ยากเหลือเกินกับการต้องบริหารให้สมดุล ตอบสนองเงื่อนไขที่รุมเร้า ไม่ใช่แค่การบริหารเวลาธรรมดา(ซึ่งก็ทำไม่ได้อยู่แล้ว อิ อิ)แต่มันเป็นการบริหารชีวิตให้สมดุล โจทย์ยากของดิฉันทีเดียว

นี่ขนาดตัดสมดุลชีวิตเรื่องเพื่อนกับชีวิตสังคม หมู่เหล่าออกไปหมดแล้ว ดูได้จากงานเลี้ยงรุ่น งานศิษย์เก่า งานแต่งงาน งานสังคมนับว่าดิฉันไปน้อยมากไม่ได้ดูแลบริหารเพื่อการกระชับความสัมพันธ์กับใครเป็นพิเศษ มาถึงตรงนี้ก็ให้คิดถึงเพื่อนเก่าเพื่อนนักดนตรีของดิฉันคนหนึ่งปัจจุบันกลายเป็นเถ้าแก่ไปแล้ว

พบกันหลังสุด เค้าวิจารณ์ดิฉันว่า "เธอนี่ไม่ฉลาดเลยการใช้ชีวิตที่ถูกคือใช้ชีวิตแบบเติมเต็มเติมสุข เติมรักเติมพลังใจ แต่เธอกลับเลือกใช้ชีวิตแบบอัดเต็ม" ทำอะไรกันนักกันหนา เวลาเพื่อนฝูงนัดนะหัดออกมาจากโลกที่เธออัดเต็มอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นจะห่างจากเพื่อนจนต่อไม่ติด รู้มั้ยสายสัมพันธ์จะบางหรือจะหนามันก็มีจางไปอยู่ดี ถ้าไม่หมั่นต่อเวลาเดือนร้อนแล้วเธอจะหันไปพึ่งใครหรือถ้าเธอไม่คิดจะพึ่งใครก็ให้นึกถึงความสนุก ความสุข ความรื่นรมย์ของการเจอกัน

บันทึกนี้จากความคิดคำนึงอันเนื่องมาจากพลาดนัดสังสรรค์ นักเรียน นบส.มอ.รุ่นที่ 1 วานนี้

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

 

 

 

 

หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 06 มกราคม 2556 00:12 แก้ไข: 06 มกราคม 2556 12:34 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Our Shangri-La, Ico24 คนธรรมดา, และ 4 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ไม่มีความเห็น

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.234.207.100
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ