นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
Page Visits: 1173
comment: 3

เรื่องนี้ต้องวัดใจ

ดิฉันคิดอยู่ตั้งนานว่าบันทึกนี้จะชื่ออะไรดี เอาเป็นว่าหลายๆครั้งที่ต้อง "วัดใจ" กัน

หลายวันมานี้ดิฉันมีอาการคล้ายๆจะ "ลงเขียว" ลงเขียว=น้องๆ ลงแดง) การเดินทางหลังสุดของดิฉันโครงการความร่วมมือ มข.-ม.อ. 24-28 พ.ย.55 (จ.ขอนแก่น) ไม่ได้เขียน Share เพราะอุปกรณ์ที่เอาไปเป็นอุปสรรค เมื่อวานกลับมามีประชุมทั้งวันนน เมื่อคืน "ลูกกวน"เช้านี้ก็เลยจัดการซะก่อนออกไปทำงาน...พอคลายอาการลงแดงไปได้บ้าง อิ..อิ...

ตามโปรแกรมมีต่อเนื่องไปเวียตนาม ดิฉันติดภารกิจอื่นคัดเลือก Blogger of the Month และประชุมอื่นอีก 3 รายการ ยากต่อการสับหลีก จึงเลือกกลับก่อน ถึงหาดใหญ่เมื่อสายๆ วันพุธนี้ ซึ่งเป็นวันที่รถติดมโหฬารที่กรุงเทพฯ สนิทนิ่งราวกับเป็นอัมพาต..เคลื่อนไหวไม่ได้เลย

บางครั้งเราก็คิดผิด ตัดสินใจพลาด นึกไปไม่ถึง รู้เท่าไม่ถึงการณ์ แต่ก็ต้องประคองสถานการณ์ด้วยสติ งานนี้ถึงกับต้องยกความดีเข้าข่ม

ดิฉันออกจากที่พักโดยไม่กินอาหารเช้า ภารกิจตามหา Starbucks นั่นเอง(น้องสาวเป็น ผจก.สาขาอยู่แปลว่าได้ลดเปอร์เซ็นต์อย่างน่าสนใจทีเดียว) ขึ้นรถ TAXI ไปเซ็นทรัลรัตนาธิเบตค่ะ คนขับก็ขับไปดิฉันก็ชวนคุยสอบถามหากต้องไปสนามบินให้ทันเวลาเที่ยงนิดหน่อย คุณโซเฟอร์บอกไม่ไกลแต่วันนี้รถติดเอาการฝนตกตั้งแต่เช้า มีคนยังไม่ถึงที่ทำงานเป็นจำนวนมาก เผื่อเวลาไว้สัก 2 ชั่วโมงดีที่สุด

เช้านี้ฝนตกหนักดิฉันเหมือนจะเปลี่ยนใจ ให้คุณโซเฟอร์ไปสนามบินแทนแล้ว"เจ้าแหนมเนือง"ที่หิ้วมาจากขอนแก่นต้องหิ้วยาวถึงหาดใหญ่กระนั้นหรือ? เช้านี้ฝนตกหนักจริงๆ นี่เราตัดสินใจถูกหรือผิด ตกเครื่องบินซื้อตั๋วใหม่เครื่องบินเค้าคงไม่เสียใจ(เราเสียเงิน) แต่ถ้าเราเปลี่ยนใจน้องที่รอเราอยู่จะเสียใจก็วานนี้เพิ่งคุยกันอยู่ว่าจะซื้อแหนมเนืองไปฝาก คิดถึงหน้าน้อง คิดถึงน้ำเสียงเวลาที่เราโทรไปบอกว่า "พี่ไม่ไปแล้วนะ" นึกสงสารเธอ เรื่องข้างหน้าค่อยว่ากัน "ไปหาเธอก่อนดีกว่า" ไม่ตกเครื่องหรอก

ฝนตกในกรุงเทพนี่อาการสาหัสมากกว่าที่คิด หาดใหญ่ รถติดหน้าโรงเรียนอนุบาลเวลารับส่งลูกดิฉันก็หงุดหงิดแล้ว นี่รถราติดเป็นกิโลขนาดนี้เค้าอดทนกันได้ไงนี่ เรานี้ช่างโชคดีที่ไม่ต้องใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ

คิดอะไรเพลินๆไปซัก 40 นาทีคุณโซเฟอร์ก็จอดส่งดิฉันและบอกว่าถึงแล้ว
ไม่ใช่นี่คะ ... นี่มันไม่ใช่ที่ดิฉันจะมา  

ผมฟังคำสั่งจาก "บ๋อย" บอกว่า "เซ็นทรัลแจ้งวัฒนะ" ผมจำตรงนั้นมาขึ้นรถผมก็ไม่ได้ฟังที่คุณพูด 

ขอโทษแล้วนี่ดิฉันต้องจ่ายค่ารถหรือเปล่าคะส่งผิดที่ ดิฉันจะไปรัตนาธิเบธ และบอกแล้วตอนขึ้นรถ น้ำเสียงค่อนไปทางไม่ยอม..ในใจขี้เกียจเปลี่ยนรถ 

วันนี้รถติดมาก
หมายความว่าจะไม่ไปส่ง ดิฉันต้องลงแล้วเรียกคันใหม่เหรอคะ ไปแต่บอกไว้ก่อนว่ามันใช้เวลาอีกเกือบชั่วโมง

ถามจริง...การที่คุณไม่ฟังผู้โดยสารบอกว่าจะไปไหนนี่ฉันต้องรับผิดชอบเหรอ
ถ้าไม่ไปดิฉันลงก็ได้ แล้วจะไม่จ่ายค่ารถหรือถ้าคุณไปส่งค่าโดยสารหาร 2 รับผิดชอบร่วมกัน เสียเวลา เสียน้ำมัน เสียอารมณ์ (ไม่รู้ดิฉันไปเอาความกล้านั้นมาจากไหนในเสี้ยววินาทีนั้น)

โดยประมาณ ... ร่วม 45 นาที พระเจ้านี่มันเพิ่มเวลา 100 เปอร์เซ็นเลยนะเนี่ย ระหว่างนั่งรถด้วยอารมณ์กลัวนิดหน่อย จึงรู้สึกว่าไกลมาก นี่เจ้าคนขับจะโกรธเราจะทำร้ายเราหรือเปล่าใจคิดไปพลาง "เรา" ไม่น่าจะเจออะไรร้ายๆทำใจสบายเข้าไว้ อย่าคิดมาก เราเป็นคนดีจะตายไป เชื่อตัวเองว่าภัยอันตรายคงทำอะไรเราไม่ได้ (หลงตีัวเองอีกแล้ว...อิ...อิ)

ทำไมมันไกลนักหล่ะคะ? อดไม่ได้ที่จะถามคุณคนขับ ผมพยายามเลี่ยงรถติดไง ...

คนขับเหมือนจะแกล้งให้ดิฉันกลัว เริ่มไม่มีความสุขเอาเถอะน่า! เชื่อเขาเถอะ ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกน่านั่งภาวนาดึงพลังในตัวออกมา พลังความดีข่มความไม่ดีคิดดีเรื่องราวก็จะดี เสมือนเป็นเกราะคุ้มครอง นะโมมีมีอะไร นะโมไม่มีอะไร นะโมอย่ากลัว ผู้คนในโลกนี้ส่วนใหญ่ดีไม่มีใครร้ายหรอก ดิฉันนั่งท่องสวดเช่นนั้นจริงๆ

อึดใจใหญ่รถมาโผล่ที่ๆดิฉันคุ้นเคยส่งค่ารถให้คนขับเต็มจำนวน(แบบแข็งใจประมาณว่าแล้วๆ กันไปที่ขู่ไว้ไหนๆ ก็มาส่งกันถึงที่ปลอดภัยแล้วประสาคนใจดี)คุณโซเฟอร์คืนมาให้ครึ่งหนึ่งดิฉันรับไว้หน้าตาเฉยมันถูกต้องแล้วรับผิดชอบร่วมกัน

ขากลับสนามบิน รถติดมาก ลุ้นกันพักใหญ่ว่าจะถึงสนามบินทันเวลาหรือเปล่า ในที่สุดก็ทันเวลามีเวลาเหลืออีกนิดหน่อย

อันที่จริงแล้ว เรื่องนี้ดิฉันกลัวไปเอง คนขับเขาก็ปกติดีเขาจำคำบอกของบ๋อยที่เรียกรถ เขาพยายามเลี่ยงรถติด ดิฉันกลัวเกือบตายคิดว่าเขาจะทำร้าย

ทำความดีไว้บ้างก็ดีนะคะจะได้เอาไว้เข้าข่มตอนตกทุกข์อย่างดิฉัน

"เรามองเห็นคนอื่น เห็นโลกจากสิ่งที่เราเป็น"

อิ..อิ..

หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 30 พฤศจิกายน 2555 07:21 แก้ไข: 30 พฤศจิกายน 2555 12:56 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
Flowers
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Our Shangri-La, Ico24 anni, และ 6 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

comment

อีกอย่างที่คนขับแท็กซี่ชอบทำประจำคะ "คือเนียนๆไม่ยอมทอนตังค์" ให้ไป150 ค่าแท็กซี่ 140 ก็ทำมึนๆไม่ทอนเงิน

มารุแอ๊ะก็เลยทำมึนไม่ยอมลงจากรถเพื่อเอาตังค์ทอนบ้าง 5555+ บอกตรงๆ เจอบ่อยมาก

คุณท้าวแชร์มีวิธีคิดที่ดีครับ

คุณจิ๊บคะ อีกหน่อยอยากเขียนนิยายนี่รับรองว่า ได้เลยนะคะ วิธีการเล่าเรื่อง การสื่ออารมณ์ เยี่ยมมากค่ะ เชื่อเหมือนกันค่ะว่า คิดดีๆไว้ก่อนก็จะดึงดูดคนดีๆเข้ามาหา เวลาไปต่างถิ่นที่คนอื่นเจอคนดุ คนร้าย พี่โอ๋ก็ยังโชคดีเจอแต่คนดีค่ะ คิดว่ามันอยู่ที่ความคิดจริงๆในใจเรา (แต่ก็ต้องหูไวตาไว สมองไว อย่าเสี่ยงด้วยนะคะ)

Comment on this Post

Name:
Email:
IP Address: 3.235.85.115
Message:  
Load Editor
   
Cancel or