นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1263
ความเห็น: 4

"อีโก้" ทำงาน

หลายวันมานี้อีโก้ทำงานบ่อยมาก คนเรามีการแสดงออก มีการกระทำตามความเชื่อ ความคิดเพราะบวกรวมผสมผสานกัน เป็นความมั่นใจในการทำสิ่งต่างๆ จนกลายเป็น "ความเป็นตัวตน"  หรืออีกภาษาเรียก "Ego" หลายครั้งที่ Ego ของเรานี่เองที่ทำให้คนรอบข้าง เอือมระอากับสิ่งที่เราคิด เราแสดงออก เราทำ

แน่หล่ะเราก็รับรู้อย่างดี ว่าความคิด การกระทำ ที่คนอื่นกระทำต่อเรามันมีโอกาสต่างจากที่เราคิด ที่เราอยากให้ทำ ที่เราอยากให้เป็น เกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน

แต่ทุกครั้งที่เกิดการประจันหน้า กับเรื่องราวเราก็จะตอบกลับด้วย "Ego" ของเราล้วนๆ เช่นกัน ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ดิฉัน
เชื่อว่าทุกคนเคยเจอกับเจ้า Ego ทุกเมื่อเชื่อวันจะรู้สึกหรือเปล่าเท่านั้นเอง

ดิฉันเองก็เป็นก็เจอมั่นเล่นงานเอา หากฉุกคิดก็จะยับยั้งมันไว้ หากไม่ทันก็ถูกมันเล่นงาน รวมถึงไปเล่นงานคนอื่น ต้องชนะ ต้องเป็นผู้ถูกอยู่เสมอ อย่างนี้ซิเป็นวิธีที่ดีที่สุด ใครจะคิดดีเท่าฉัน ฉันเป็นใครแกมาทำกับฉันอย่างนี้ได้ไง

ดิฉันมีประสบการณ์เรื่องหลายเรื่องพอตามความรู้สึกไป จับต้องได้ว่ามันคือ Ego ของเราเอง

มีเพื่อนอยู่คนหนึ่งที่พึ่งพาอาศัยกันมานานความสัมพันธ์เป็นไปด้วยดี ดูแลเอาใจใส่กัน มีอยู่ช่วงนึงที่ดิฉันมีเรื่องราวที่เบื่อๆ ของตัวเอง ไม่อยากสุงสิงอยากคุยกับใครเลยใช้เวลากับตัวเองเป็นส่วนใหญ่

อาการที่ออกคือไม่รับโทรศัพท์ ขี้เกียจรับ คุยนาน เป็นอยู่อย่างนั้นหลายครั้ง
เธอฝากเพื่อนมาบอกว่า
"คิดว่าคุณเป็นใครที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์ฉัน"
"ไม่มีใครเคยทำอย่างนี้กับฉัน" 
"โกรธอะไรก็พูดกันตรงๆ อย่าทำแบบนี้"

เขากล่าวโทษว่าดิฉัน ทั้งที่ความจริงดิฉันเพียงมีปัญหากับตัวเอง และคิดว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง ก็เท่านั้นเอง มาคิดย้อนว่าเราโกรธอะไรกัน เปล่าเลยแต่ในวันนั้นดิฉันกลับแปลมันว่า  เขาแสดงความยิ่งใหญ่ ผู้คนต่างต้องแคร์ ต้องซูฮกให้ มันเหมือน "คำท้า"ว่าแกเป็นใครจึงมาหาญกล้าทำเช่นนี้ได้  แล้วความสัมพันธ์เราก็ขาดลงง่ายๆ แค่นั้นเอง

หลายเรื่องพบเจอจากคนรอบๆตัว ในชีวิตประจำวันฟังแล้วสะเทือนกระทบ Ego ดีแท้

"นี่เธอคิดว่าเธอคิดถูกต้องครบถ้วนแล้วเหรอก็แค่มองอยู่มุมเดียว มันใช่หรือ ?"
ดิฉันแปลว่า เขามาว่าดิฉันมองแคบ เอาตัวเองเป็นใหญ่

"ตกลงการงานนี่ หลักการ อยู่ตรงไหนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตายแหล่ะทำงานแบบนี้" ดิฉันแปลว่า เขาว่าดิฉันไม่มีหลักการเป็นไม้หลักปักขี้เลน เอาตามอารมณ์

"ฉันจะทำอย่างนี้ใครจะทำไม เงินเดือน ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะฉันรวย"
ดิฉันแปลว่า เขาพูดว่าจะทำอย่างนี้ตามใจตัวเองซะอย่างที่ทำงานอยู่นี่ก็บุญนะเพราะไม่ทำฉันก็ไม่อดตาย 

โปรดสังเกตุและใช้วิจารณญาณส่วนตนเพราะนั่นคือดิฉันแปลเอง หลายท่านหากได้รับข้อความเช่นเดียวกันนี้อาจไม่รู้สึกอะไร หรือไม่ได้แปลความอย่างนั้น...นั่นเอง Ego ของดิฉันที่ หากพูดกันแบบนี้ก็จะจี๊ด ปรี๊ดแตกขึ้นมาเพราะ "ฉันก็มีตัวตน"

"ถึงเป็นพนักงานก็เข้าไม่ได้ วันนี้คนเยอะมากจะมาให้บริการพิเศษไม่ได้"
ดิฉันแปลว่า แกอย่ามาเบ่ง อ้างโน่นนี่ วันนี้ทุกคนต้องได้รับการบริการแบบ ยุ่งๆ มั่วๆ แบบนี้แหล่ะรับสภาพกันไป ก็รถมันเยอะกว่าถนน ว่าแล้วคุณยามคนนั้นก็สนใจเป่านกหวีด วี๊ด วี๊ด กรีดเข้าไปในสมองดิฉันผ่านมา 2 วันแล้วยังไม่หายเจ็บเลย  ดิฉันไม่ได้ต้องการให้บริการพิเศษอะไรเลย แค่ขอเข้าไปใกล้สำนักงานเท่านั้นเอง

เรื่องนี้ต้องขยายความ เมื่อวันศุกร์ดิฉันตั้งท่าจะเลี้ยวเข้าไปจอดรถที่ประจำ ลานจอด สนอ.โดยพยายามขอใช้เส้นทางผ่านหน้าศูนย์คอมพิวเตอร์ เพื่อผ่านสหกรณ์จะเลี้ยวเข้าลานจอดรถ  คุณ รปภ.เป่า ปี๊ด ปีด แสดงบัตรว่าพร้อมบอกว่าดิฉันจะไปทำงาน ขอผ่านเข้าไปหน่อย อยู่ตรงนี้เอง สนอ.

ใครก็รู้ว่าเป็นวันซ้อมใหญ่รับปริญญา ทุกปีที่ผ่านมาจะได้รับบริการจาก คุณ รปภ.ที่คุ้นหน้าคุ้นตาให้เข้าเพราะเป็นบุคลากร โดยโชว์บัตรแขวนคอ คุณ รปภ.ก็เปิดแผงเหล็กที่กั้นไว้  เข้ามาจอดในที่จอดรถ ทำเอาคนอื่นๆ...ที่กำลังว้าวุ่นใจว่าจะจอดรถที่ไหนดี ตาค้าง อ้าปาก มันเป็นใครยามถึงเปิดแผงเหล็กให้เข้าไปได้ในขณะที่คนอื่นเข้าไม่ได้ วันนั้นรับรู้ได้ถึง "ความเป็นตัวตน" "Ego"  สิทธิพิเศษของคนทำงาน ม.อ. ดีจังมีคนมองด้วยเขาคงคิดว่า เราใหญ่ใช้ได้ สมแล้วที่เราเลือกทำงานที่นี่ .... ฉั้นเป็นคน ม.อ.

ด้วยมิติเดิมที่น่าประทับใจเช่นนี้เอง ทำให้ "คุณเมตตา"มิได้วางแผนอันใดเพื่อวันพิเศษเช่นนี้ยังคงออกจากบ้านตามปกติ ก็ทำเช่นเคยทำ แต่ปีนี้กลับถูกคุณ รปภ.ว่าใส่หน้า "ถึงคุณจะเป็นบุคลากรที่นี่ก็เข้าไม่ได้"  เลี้ยวไปเลย ซ้ายไปเลย  ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดดดดดด

มันพุ่งขึ้นมาทันที ปรี๊ดขึ้นมาตามจังหวะเสียงนกหวีดนั่นแหล่ะ สุดท้ายดิฉันถูกบังคับไล่บังคับเลี้ยว จนรถออกประตูฝั่งวัดโคกนาวออกจากมหาวิทยาลัยไปอีกรอบ ...นี่ตูจะมาทำงานแท้ๆ ลาดีกว่าไหนๆ ก็เข้าสำนักงานไม่ได้ ดิฉันคิด การงานทีรออยู่ไม่ต้องสนใจ

แต่ใจไม่แข็งพอ เลี้ยวกลับเข้า ม.อ.อีกรอบทางประตู 109 ได้จอดที่ตลาดเกษตร เดินค่ะ เดิน เดิน วันนี้ใส่รองเท้าสูงมากซะด้วย เดินไกลขนาดนี้ ไม่เมื่อยขาตาย ก็ระบมเท้าแน่ ทำไงดี  ดิฉันเห็นน้องนักศึกษา สวมครุยเดินหิ้วรองเท้ากันเป็นแถว ดิฉันตัดสินใจถอดรองเท้าหิ้วไปจนถึงที่ทำงาน ผู้คนต่างมองแปลกๆ บ้างยิ้มให้ บ้างถามเป็นอะไร ดิฉันไม่มีอารมณ์จะตอบ...ยิ้มๆ เดินไปเรื่อยๆ 

ปรับอารมณ์ปรับใจตัวเองแท้จริงแล้วเราไม่ได้สำคัญอะไรเลยแม้จะสำคัญแต่วันนี้ญาติบัณฑิตก็สำคัญกว่าเขามาตั้งไกล คุณป้า คุณน้า คุณยาย เราไม่สะดวกหน่อยก็ไม่น่าจะเป็นไร (ปลอบใจตัวเอง..อิ..อิ.)

ดิฉันพยายามจะบอกเล่าเรื่องราวของ Ego สุดท้ายเราก็มิใช่ใครเดินเท้าเปล่าหิ้วส้นสูง ก็ให้เห็นเป็นธรรมดาไม่เห็นจะตาย ถึงที่ทำงานเหมือนกัน

อย่าคิดว่าจะต้องชนะ อย่าคิดว่าแน่กว่าใคร อย่าคิดว่าเป็นคน ม.อ.แล้วจะได้สิทธิพิเศษ อย่าคิดว่ารวย..เที่ยวข่มคนอื่น อย่าคิดว่าฉันเสียสละที่สุด อย่าคิดว่าคนที่ดี่ที่สุดคือฉั้นเอง...อิ...อิ...

ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดดด  

กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ดดดด




หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 11 พฤศจิกายน 2555 01:09 แก้ไข: 11 พฤศจิกายน 2555 14:06 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Our Shangri-La, Ico24 ServiceMan, และ 4 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

เรื่องของเรื่องก็คือ "การสื่อสารในองค์กร"

เราเอง

ไชโย!!!!!!!!! แสดงว่า ท้าวแชร์ ถึงแก่น

ของการควบคุม ต่อม ของอารมณ์ได้แล้ว

Ico48
โอ๋-อโณ (Recent Activities)
12 November 2012 00:04
#81823

ขอชมศิลปะการเขียนค่ะ คุณจิ๊บ...you are the master of your mind now! 

"อย่าคิดว่าจะต้องชนะ อย่าคิดว่าแน่กว่าใคร อย่าคิดว่าเป็นคน ม.อ.แล้วจะได้สิทธิพิเศษ อย่าคิดว่ารวย..เที่ยวข่มคนอื่น อย่าคิดว่าฉันเสียสละที่สุด อย่าคิดว่าคนที่ดี่ที่สุดคือฉั้นเอง...อิ...อิ..".(ไม่ใช่ อือๆๆนะคะ)

ความร้อน...ลงดินไปแล้วโดยการเดินเท้าเปล่า...ความสงบเข้ามาแทนที่ เผยสิ่งที่ประสบพบมา....ผ่านปลายนิ้ว..ตามด้วยอิ อิ...

โปร่ง โล่ง สบาย มีพลังสำหรับ....การทำหน้าที่ทุกๆด้านต่อไปค่ะ ท่านท้าว.....

คิดถึงอยู่

ยาดมเอง

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.230.119.106
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ