นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
Page Visits: 1943
comment: 3

เมื่อต้องเป็นผู้ดำเนินรายการ

การต้องมารับหน้าที่เป็น ผู้ดำเนินรายการเสวนาจะรับมาด้วยเหตุผลใดก็ตามแต่ผลคือ ต้องทำหน้าที่ เมื่อเริ่มทำหน้าที่ คำถามมากมายในหัวเกี่ยวกับบทบาทของผู้ดำเนินการเสวนา ทำอย่างไรให้ผู้ฟังได้สาระได้แรงบันดาลใจ ได้อารมณ์จะกลับไปทำต่อตามหัวข้อที่เรามุ่งหมายไว้ สำคัญประเด็นที่จะนำประสบการณ์ความรู้ของแขกผู้รับเชิญสู่ผู้ฟัง การตั้งคำถาม คุมสถานการณ์ ประสานผู้ร่วมเสวนา สร้างบรรยากาศ ฯลฯ

ยากจังหูแต่ทว่าการได้ทำก็คือการได้เรียนรู้ เรียนรู้รอบตัวซะด้วย หัวข้อที่ตั้ง"ความสำเร็จสร้างได้"ในเมื่อดิฉันเองก็ยังไม่เข้าสู่กระบวนการความสำเร็จที่ว่านั้นเลย..จะเอาอะไรมาตั้งเป็นประเด็นคำถามกันเนี่ย!

วิทยากรรับเชิญทั้ง 3 ท่านมีอาการการตอบรับที่แตกต่างกัน บางท่านรีบอยากคุยอยากพบกัน บางท่านยังยุ่งอยู่จนวินาทีสุดท้ายก่อนขึ้นเวที ผู้ดำเนินรายการก็ยุ่งแท้ๆ ในสัปดาห์ก่อนการจัดงานในทางทฤษฎีแล้วผู้ดำเนินการเสวนาต้องนัดคุยกันก่อนเพื่อเตี้ยมว่าเราจะมีคำถามยังไง จัดคิวและใครแบ่งพูดประเด็นอย่างไรกับเวลาที่มีอยู่ กว่าดิฉันจะตกผลึกได้ เอาหล่ะเอาแบบนี้ก็แล้วกัน ทำเอาหลายคน ออกอาการเจ นัดหมายยากจริงๆจนอกใจหวั่นไหว

พี่ผู้ร่วมเสวนาดิฉันรู้จักเป็นอย่างดี 2 ท่าน น้องอีก 1 ท่าน เคยเห็นผลงานกันอยู่แต่ไม่สนิทเป็นการส่วนตัว เรานัดหมายกันทาง MSN แล้วก็เดินไปเจอกันที่หนึ่งคุยกันได้ 3 คำ ประเด็นร่วมเวทีจะเอาไงกันดี หลังจากนั้นสนทนาวิสาสะรอบรั้ว ม.อ.ซะมากกว่า เพราะเราตกลงกันว่าจะคุยกันตามประสบการณ์ที่เราต่างมีมาแบบหลากหลาย ค่ำนั้นเองดิฉันส่งคำถามไปให้ผู้ร่วมเสวนาให้ได้เตรียมตัว

แล้วเราก็พบกันเช้านั้นดิฉันทำ 2 หน้าที่  หน้าที่พิธีกร(ซึ่งทำประจำ) และหน้าที่ผู้ดำเนินการเสวนาซึ่งดิฉันไม่ค่อยชำนาญในการขึ้นเวทีแบบนี้นัก จึงต้องเตรียมตัวมากทีเดียว แม้จะตั้งใจ และเตรียมตัวแต่ก็ประหม่าและเขินอายจนได้ เพราะเช้านั้นคนเยอะมากตาลายไปหมด  

รู้สึกว่าเป็นการทำหน้าที่ที่ไม่ดีเท่าที่ควร ไม่ค่อยราบเรียบ อีกทั้งการเสวนาก็ไม่ลื่นไหล...มีเหตุให้เกิดอาการเสียสมาธิ..เพราะเรื่อราวเวลาเลื่อนไหลไปกว่ากำหนดการที่กำหนดไว้  การเตรียมพร้อมเวทีที่ไม่ราบเรียบเท่าที่ควร ทำให้ดิฉันเสียสมาธิไปส่วนหนึ่ง หลังจากลงเวทีไม่สบ่ยใจอยู่สักพัก...ตัวเองทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร...แต่สุดท้ายก็สลัดออกกจากใจไป

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากเวทีมีมากมาย

แต่สิ่งหนึ่งที่เก็บมาฝากเป็นแง่คิดสำหรับทุกท่านคือ
การทำชำนาญการ ชำนาญการพิเศษ หรือจะเรียกว่าอะไรก็ตามแท้จริงแล้ว เพียงทำงานทุกวันทำจากจุดเล็กๆ อย่างอุทิศตนในแต่ละวันจะได้ผลตามมาเอง เหมือนการหว่านเมล็ดพันธ์ดีเมล็ดพันธ์ก็พร้อมจะงอกงามแผ่กิ่งก้าน เติบใหญ่และพร้อมจะเป็นร่มเงาให้แก่ตนเองและ ม.อ.ต่อๆ ไป

เชิญชวนทุกท่าน...นำประสบการณ์ตรงที่บ่มเพาะจากหน้างาน...เขียนกันนะคะเขียนออกมาสู่ผู้อื่น...

มีปัญหาหรือข้อขัดข้องประการใด สภาข้าราชการ ม.อ. พร้อมเป็นพี่เลี้ยงให้ค่ะ

ติดต่อได้ที่ คุณทดแทน คร้า!
อิ...อิ...

 

 

หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 21 กันยายน 2555 20:24 แก้ไข: 21 กันยายน 2555 20:42 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
Flowers
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Our Shangri-La, Ico24 anni, และ 6 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

comment

ว่าแล้ว ผึ้งโดดประชุมมาหยกๆ เพราะ http://share.psu.ac.th/blog/utai1/25213

จริงๆ แล้วอย่างท้าวแชร์บอกนั้นและครับทำงานประจำให้เข้าข้อ แล้วเนรมิต งานประจำให้เข้าตา

ประยุกต์ให้เข้ากรอบ เดินตามแนวทางกรอบชำนาญการ มองว่าอะไรที่มันเข้าตา และได้ประโยชน์ทั้งของหน่วยงาน ยิ่งเป็นการพัฒนาที่เพื่อนๆ ยอม ซูงก "หมายถึงเนื้อหาสาระ" เรียบร้อยได้ชำนาญการพิเศษ ชัวร์ แต่ว่าก็ว่าเหอะผมหลงทางมาหลายปีกว่าจะรู้ว่าเดินมาผิดก็ตอนท่าน ธรรมดา มาเป็น ผอ.สัยแรกๆ โน่น!!! แบบว่าแรกเริ่มใครผู้ใดได้ชำนาญการ ผมขอเอกสาร ขอถ่ายใว้หมดทั้งๆที่ไม่ตรงกับเราเลย สรุปว่าเรื่องชำนาญการพิเศษ มัน้องอยู่ท่ความยากของเจ้าตัวก่อน หรือเรียกอีกอย่างว่าความ ทะเยอทะยาน ของเจ้าตัว ว่านั้น เลิกๆ เหมือนกะว่าจะได้อีกบันทึกถ้าเล่านาน

ผอ. สัย--------แก้ ผอ. สมัยแรกๆ

มัน้องเป็น----มัน ต้อง

ยิ้ม ยิ้ม

"ผึ้ง" โดดประชุมมาหยกๆ

สักบันทึก..ท้าวแชร์ไม่โกรธหรอกค่ะ

อิ..อิ..

Comment on this Post

Name:
Email:
IP Address: 34.239.172.52
Message:  
Load Editor
   
Cancel or