นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
Page Visits: 1691
comment: 3

มุม ขำ ขำ ในงานฝึกอบรม

เรื่องนี้มีแรงบันดาลใจมากจากเมื่อวานนี้ดิฉัน "มีคิว" ไปรับวิทยากรที่สนามบินตอนค่ำ 
เรื่องขำเรื่องแรก

"ไม่รู้จักวิทยากร...ทำยังไง" ชีวิตดิฉันบ่อยครั้งก็ยุ่งๆ ยุ่งจนไม่มีเวลาเป็นของตัวเองมารู้ตัวอีกทีก็ รออยู่ที่สนามบินแล้ว...ภารกิจ รับวิทยากร แล้วเราจะเจอวิทยากรได้ยังไง...รูปพรรณสันฐานเป็นยังไงนี่

ดิฉัน...ส่งข้อความถึงวิทยากรทางโทรศัพท์ ...
"อาจารย์คะดิฉันรอรับอยู่แล้ว กรุณาสังเกตคนมีผ้าคลุมไหล่สีแดงนะคะ"

ว่าแล้วก็ยืนอย่างสบายใจ พอเครื่องลงมีคนโบกไม้โบกมือ อยู่ทางนี้ค่าาา
ดิฉันก็โบกมือตอบ..ทางนี้ค่ะ และก็ยืนตายใจ...คนนี้แน่นอนไม่ต้องมองหาใครอีกแล้ว

แล้วดิฉันก็ยืน เอ๋อ เอ๋อ..รอไปเรื่อยรอคนนั้นแหล่ะ ไม่มองคนอื่นเลย
สักพักมี สาวสวยมาสะกิด บอกว่าดิฉันกำลังมองหาอยู่ว่าผ้าพันคอสีแดง..อยู่ค่ะ
คุณเมตตาใช่มั้ยคะ?...ค่ะ
...แต่ในใจ งง งง ว่าไม่ใช่คนที่โบกมือโบกไม้ตะกี้นี่นา...แล้วเราโบกมือให้ใคร ฟ่ะ!

หลายครั้งที่ต้องรับวิทยากร..แบบไม่รู้หน้าค่าตา
อาศัยประสบการณ์ ในการคาดเดา...สิ่งที่นำมาประกอบกับการคาดเดาคือ "วิชาชีพของวิทยากร"  "น้ำเสียงที่ฟังทางโทรศัพท์"  คาดคะเนวัยได้จากเสียง
ส่วนมากจะไม่พลาด...แต่ก็มีค่ะหน้าแตก..นิดหน่อย

มีครั้งนึง...รับวิทยากรมาผิดคนด้วยความมั่นใจรับวิทยากรชายสูงวัยมา ท่านหนึ่ง จะมาพักที่โรงแรม JB หาดใหญ่

ท่านมาเป็นวิทยากรให้ ม.อ.ใช่มั้ยคะ ครับ

ท่านมางานของกองการเจ้าหน้าที่ใช่มั้ยคะ ครับ

พามาถึงที่พักแล้วจะ "เช็คอิน" เข้าที่พัก
วิทยากรเราไม่ใช่ชื่อนี้ นี่นา
ประทานโทษ ค่ะ ท่านชื่อ......หรือเปล่าคะ?
ไม่ใช่ ครับ...ผมชื่อ....

อุ้ยตายท่านคะดิฉันรับท่านมาผิดคนแต่ไม่เป็นไรค่ะท่านเช็คอินได้ตามปกติเลยค่ะ
ต้องขออภัยนะคะ  หนูขอตัวโทรหาวิทยากรของหนูก่อนนะคะ ...

"ผมกำลังจะไปกับอีกงานที่คุณรับวิทยากรผิดคนไปครับ..เดี๋ยวเจอกันรอที่นั่นแหล่ะ....

หันกลับไปถาม "ท่าน" ที่ดิฉันรับผิดตัวมา
ผมมาเป็นวิทยกรให้ ม.อ.ครับเขาแจ้งว่าจะมีน้องผู้หญิงมารับ..ผมก็เลยคิดว่าเป็น หนู

เรื่องจริงที่คิดทีไรก็ ขำทุกที....
ดิฉันรับมาผิดคน...










หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 22 กรกฎาคม 2555 15:35 แก้ไข: 22 กรกฎาคม 2555 15:38 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
Flowers
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 DaDa, Ico24 Our Shangri-La, และ 6 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

comment

ครั้งหน้า เอาใหม่ ท้าวแชร์ ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง ของน้อง ที่ศูนย์เครื่องมือฯ ไปอบรมการ ซ่อมบำรุงรักษาที่ อเมริกา เขาบอกว่าครั้งแรก ในชีวิต ไปถึงแล้ว กะนัดหมาย กับฝรั่งคนมารับทาง เมล ว่าจะชูป้าย น้องเค้าบอกว่า รอ รอ กวาด สายตา ไปรอบๆ ไม่มี เพื่อนเริ่มทยอยไปเรื่อยๆ น้องเขาร้อนใจ เลยเขียนชื่อตัวเอง แล้วชูขึ้นเหนือศรีษะ ท้ายสุด หมดแรงนั้งรอ จนกระทั้งนานเท่านานแบบไม่ยากบอก คนมารับรถเสีย มาช้าไป มาก มากๆ

ก๊ากสสสสสสส์...

ว๊ากกก์...ที่ "เมยกา" ด้วย

ถ้าเป็น ท้าวแชร์ ร้องให้ตายเลย...

ไม่ขำ ไม่ขำ..แบบนั้นเค้ากลัว...

อิ..อิ...

ส่วน DaDa ที่ เมกา เช่นกัน ไปคนเดียวหัวเดียวกะเทียมลีบ

บริษัท บอกว่า ติดต่อ คน-รับ-ส่ง ให้แล้ว ไปถึง เดินดูป้ายชื่อตัวเองได้เลย

บังเอิญเครื่อง ดีเลย์ ไปหลายชั่วโมง

เดินหาแล้ว หาอีก ไม่เห็นมีชื่อตัวเองเลย

เซ็ง.. ท้ายสุดต้องเดินออกไปเรียก taxi ไปที่พักเองคนเดียว ได้ คนขับ ตัวดำอีกต่างหาก

น่ากลัวตรงที่ ที่พัก ห่างจาก สนามบินไปอีกเมืองนึง ไกลมาก

โชคดี เค้าใจดีมาก เค้าบอก เค้าเองก็ไม่เคยไป แต่ ไปส่ง คุณ ให้ได้แน่นอน..

Comment on this Post

Name:
Email:
IP Address: 3.235.85.115
Message:  
Load Editor
   
Cancel or