นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1763
ความเห็น: 8

บันทึก "ดองเค็ม"

บันทึกค้าง...ดองเค็ม

จากการพูดคุย สนทนา วงเล็ก วงย่อย วงใหญ่ อุปสรรคขัดขวางที่สำคัญเห็นจะไม่พ้นเขียนไม่จบในที่สุดก็กลายเป็นบันทึกดองเค็ม ตามที่บันทึกที่"น้าเน็ค"(kittisak.c)เขียนไว้ที่http://share.psu.ac.th/blog/infinitedreams/20305
 
ดิฉันเองก็เช่นกันก็มีบรรยากาศที่ไม่ต่างไปจากทุกท่านที่เขียนประจำ ....
ตัวเองดิฉันรู้ว่ามีการดองเค็มจากบันทึกที่่ซ่อนแสดงไว้ และจาก Mydocument ในเครื่องตัวเองที่มีค้างไว้เป็นจำนวนมาก...หลังๆจำไม่ได้จนต้องใส่วันที่ ที่เขียนกำกับไว้ดิฉันชอบเขียนร่างบันทึกไว้ใน Notepad  มากกว่า เขียนใน Word

ภาวะการดองเค็มจะมากขึ้นดองมากมันก็จะกลายเป็นนิสัยชอบดอง ประมาณว่าอยากเขียนมากก็จะมีการดองเค็มมากเรื่องโน้นก็อยากเขียน เรื่องนี้ก็อยากเขียน ต้องตัดใจซะบ้างลำดับเอาทีละเรื่อง...

สำหรับดิฉันแล้วการพากเพียรเขียนบันทึกดิฉันรับรู้ว่ามันเป็น

1.บทพิสูจน์ความมุ่งมั่นสู่ความสำเร็จเป็นอย่างดี...อีกนิดเดียวจะจบแล้ว..สู้ๆอีกสองสามคำก็จะครบถ้วนแล้ว...จดจ่อหน่อยอย่าเพิ่งนอนเลยเพิ่งเที่ยงคืนครึ่งเอง

2.ฝึกตัดตอนตัวเองเมื่อไรที่จบไม่ลงก็จะตัดตอนตัวเอง เท่านี้ก่อนนะคะ ยาวไปแล้วบันทึกนี้..ก็ใช้บ่อย ค่อยมาเขียนต่อก็ใช้บ่อย ก็ไม่เสียหายแต่อย่าบ่อยจนผู้อ่านรู้ทาง

3.ถึงคราวต้องตัดสินใจจะต้องแยกเป็นตอนๆ แบบนี้ดิฉันคิดว่ายากกว่าการใช้วิธีเขียนไปเรื่อยๆ จะต้องมีการวางแผน ตอน ว่าจะมีกี่ตอน..จะต้องมีวินัยไม่ยอมให้ตอนที่ 1 และตอนที่สองห่างกันนานนัก...และไม่ควรเอาเรื่องอื่นมาแทรกจนก่าจะจบเป็น ซีรี่ เพราะมันจะค้างๆ เหมือนทำอะไรไม่เสร็จอีกอย่าง เกรงคนอ่านจะขี้คร้านติดตาม เห็นชื่อเรื่องเดิมซ้ำหลายครั้งอาจทำให้ลดความสนใจลงไป แต่มีประโยชน์มากเพราะในโอกาสหลังจะนำมาประมวลเป็นเรื่องชุดได้ง่าย 

4.การเขียนสม่ำเสมอแต่แวะมาวันละ 5 บรรทัด หากจำเป็นก็ทำได้แต่อย่าบ่อย ดีกว่าหายไปไหน หายไปเลย...แฟนๆ จะคิดถึง(อย่างเช่นวันนี้ในช่วงว่างของควาคำนึงดิฉันก็ยังคิดอยู่ว่า คุณ มันดารา หายไปไหน?)อย่างน้อยคนที่ติดตามเราก็จะมีคำฉงนติดอยู่ในใจว่า..วันนี้เธอคิดอะไร หากตามกันจริงๆจังๆ ก็จะอยากรู้ถึงกระทั่งว่าวันนี้เธออารมณ์ประมาณไหน  ในการตามอ่านของแควนๆ ...

ประมาณนี้แหล่ะค่ะอย่าถือโทษโกรธเคืองตัวเองว่าทำไมไม่เสร็จสักบันทึกฟ่ะ...
แต่ต้องถามตัวเองว่า...ทำไมเราเขียนไม่เสร็จ เราควรพล๊อตเรื่องดีกว่าการเขียนไปเรื่อยๆ เพราะมันจะพาลออกนอกทะเล...ซึ่งก็เป็นไปได้สูงดิฉันเป็นบ่อยมาก ที่สำคัญต้องรู้จักเสียดายวันเวลาที่ผ่านไป...อุยยยย! อาทิตย์นี้จะผ่านไปอีกแล้ว..ฉันยังไม่ได้สักเรื่องเลย....สดมนต์ก่อน....นกเงือก นกเงือก นกเงือก...

นี่ก็จะให้"น้องยาม"กำหนดรางวัลเป็นรอบที่ 2 ของการเข้าร่วมโครงการ ช่วงเวลา 18 กันยายน-18 พฤศจิกายน 2554 อีกสักชุด โครงการรอบ 2 นี้...จะให้คุณรัตติยา เป็นผู้ดูแลเพราะ"น้องยาม"จะไปทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของผู้หญิงระยะหนึ่ง
กติกาก็จะพิจารณาปรับปรุงจากความยากลำบาก อาจมีการปรับเปลี่ยนเงื่อนไขเพื่อช่วยสมาชิกให้ความสบายใจยิ่งขึ้น...เพราะเธอเองก็เป็นหนึ่งใน...คนที่ทุกวันก่อนทำงานหรือหลังเลิกงานก็จะสวดมนต์  นกเงือก นกเงือก นกเงือก เช่นกัน...

โอ๊ะ! โอ๊ะ! โอ๊ะ!  อย่าเพิ่งน้อยใจซิคะ! คนที่ร่วมกติกาอยางเคร่งครัดเช่น คุณ NovemberRain อุตสาห์ทำตามกติกาเกือบตาย..ผู้ดูแลดันมาหย่อนกติกาสำหรับรอบ 2 รอบ 3 ซะนี่.. บุคคลประเภทผู้มีความเพียรเป็นทีสุดตามกติการอบที่ 1 เราจะมอบเสื้อ 2 ตัวเป็นรางวัล พี่เสือ จะได้เอาไปใช้ ต่อกำลังใจ 1 ตัวและสำหรับตัวเอง 1 ตัว /นำไปฝากคนที่พี่เสือรัก(จะคอยหยบดูว่าพี่เสือรักใคร) หรือหากไม่รักไม่ชอบใคร ก็รับไปคนเดียวทั้ง 2 สี ก็ไม่ว่ากัน...

สำหรับผู้ที่ "น๊อค รอบ" จะมีการพิจารณาอีกครั้ง...เช่น อาจจะได้แขนเสื้อไปก่อน คอเสื้อตามไป แล้วสัญญลักษณ์นกเงือก ตามไปอีกที..ประมาณนั้นค่ะ

เป็นความจริงที่สุดว่าเราประสงค์ให้บุคลากรของเรามาใช้งานให้มากเพื่อความอบอุ่น เพื่อความหลากหลาย เพื่อเกิดเป็นชุมชน เกิดเครือข่ายบนพื้นที่เสมือนจริงแห่งนี้

ข่าวว่าเสื้อจะมาพรุ่งนี้แล้วหลังจากนั้นเราก็จะเอาไปปัก สัญญลักษณ์ Share.psu.ac.th  ให้เป็นความภาคภูมิใจขึ้นไปอีกว่ามีความต่างจากการซื้อเอง


โอ้โหบันทึกนี้ตั้ง 50 บรรทัดแนะ...นับเป็น 10 บันทึกได้มั้ยค่ะเนี่ย!  อิ...อิ....

 

หมวดหมู่บันทึก: วิธีการใช้งาน Share
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 16 กันยายน 2554 00:45 แก้ไข: 16 กันยายน 2554 01:02 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 Our Shangri-La, และ 3 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

Ico48
Monly (Recent Activities)
16 September 2011 07:54
#68713

ไม่ได้ค่ะ ชดเชยกับบันทึกที่ผ่านมา ฮ่า ๆ ๆ

บันทึก ๕๐ บรรทัด

อึมมม ...

อิอิอิ ยังดีที่ไม่ออกทะเล(ไปมากกว่านี้)

ส่วนใหญ่ผมก็กำหนดประเด็นแล้วว่าจะเเขียนเรื่องอะไร แต่บางทีมีบทนำเยอะเกินไป บทหลอกเติมมากหน่อย ก็เลยกลายเป็นว่า "เขียนไปเรื่อย" "เดินไปเรื่อยๆ"

บันทึกซีรี่ย์อย่าง "ท้าอ่าน" ผฒก็พยายามเขียนต่อเนื่องกัน ไม่พยายามให้มีบันทึกอื่นเข้ามาแทรก เหมือนที่พี่เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา เล่าไว้ครับ ถ้ามีเรื่องแทรก คนอ่านจะเสียอารมณ์ไป กำลังได้อารมรณ์อยู่ อยู่ดีๆ ก็มีเรื่องอื่นมาขวางทางซะนี่ ก็เลยจำเป็นต้องมีการ "ตัดตอน" บันทึก (ซีรี่ย์) กันไปบ้าง

บางครั้งบางทีก็จำเป็นต้องมีเรื่องแทรก เรื่องแซม เพราะมันเป็นประเด็นที่ hot กำลังเป็นที่สนใจของผู้คน หรือเรื่องมันด่วนจริงๆ เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในระยะเวลาอันใกล้

ผมไม่เคยนับบรรทัดนะครับว่าวันนี้เขียนได้กี่บรรทัดแล้ว กะประมาณเอาด้วยสายตา อาศัยความรู้สึกเอาว่า เอ้ยยาวแล้วนะ เอ้ยสั้นจุ๊ดจู๋ แต่ทั้งหมดนี้มันติดประเด็น "สั้นๆ ยาวๆ" ซึ่งไม่ได้เป็นประเด็นหลักของเรื่องในบันทึก

ผมเข้าใจว่าช่วงนี้น้องมัน'หลา กำลังยุ่งๆ กับเรื่องประชุมโน่น ประชุมนี่ รวมทั้งเรื่องของสุขภาพที่ไม่ค่อยจะเต็มร้อยนักในช่วงนี้ เมื่อ วัน ๒ วันก่อน ผมยังไปช่วยหอบหิ้ว "ยา" จากห้องจ่ายยา ให้น้องมัน'หลาอยู่เลย ยังไงๆ ก็พักๆ หน่อยก็ดีครับ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี้ผมก็จะเขียนร่างบันทึกเอาไว้ด้วยโปรแกรม "น้าแป๊ด" เก็บไว้ในเครื่อง ผมไม่ยอมใช้โปรแกรมเวิร์ดในการเขียน ทั้งๆ ที่มีเครื่องไม่เครื่องมือในการจัดรูปแบบข้อความให้หลากหลาย ข้อดีของไฟล์ที่เป็นข้อความล้วนคือเปิดอ่าน/ เขียนกับโปรแกรมทั่วๆ ไปได้ ไม่ต้องอ่าน/ เขียนกับโปรแกรมเฉพาะ อีกทั้งขนาดของไฟล์ก็จิ๋วละมุนยิ่งนัก

แต่ข้อเสียของการเก็บไว้ในเครื่องคอมฯ ก็คือ ต้องอยู่หน้าเครื่องนั้นๆ เท่านั้นถึงจะเขียนต่อ หรือทำอะไรได้

มาช่วงหลังๆ ผมก็เลยใช้พื้นที่แชร์สีชมพูนี่ครับ เป็นพื้นที่เก็บ "ร่าง" บันทึก แต่ข้อเสียของการเก็บไว้ในแชร์คือ เครื่องคอมฯ ที่เราใช้ต้องต่อกับอินเตอร์เน็ต หรือออนไลน์อยู่เท่านั้นถึงจะ "ต่อ" "ขัด" เกลา" "เพิ่ม" เรื่องให้เป็นบันทึกที่สมบูณ์ได้ อีกประการคือ ทำได้หากวงแชร์ไม่ล่ม

ข้อดีของการเก็บไว้ในวงแชร์สีชมพูก็คือ "ต่อ" ที่ไหนก็ได้ ไม่เว้นแม้แต่ "ต่อกำลังใจ"

ผมมองว่าถ้าเราปรับข้อกำหนด หรือปรับเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น ให้ขยับกันได้มากขึ้น แต่ไม่หลวมเกินไป นกเงือกก็คงจะไม่ไปไหนไกล (ก็คง) เทียวบินไปบินมาอยู่ ในมือของคนหน้าเดิม (แต่หลังไม่แน่ว่าจะเดิม) อาจจะมีคนหน้าใหม่ไฟแรงมายื้อแย่งนกเงือกไปได้บ้าง

แต่เชื่อเถอะครับ ยังไงๆ แควนพันธุ์แท้ ขาประจำนั่นแหละที่จะมาคว้า (พุง)นกเงือกไปครอง

ในที่สุดแล้ว เราก็คง (ต้อง) ไม่ลืมที่่จะ ส่งเสริมการขาย เอ้ย ส่งเสริมความแนบแน่น ความเข้มแข็งของ "ชุมชน" ที่เกิดขึ้น ในด้านอื่นๆ ควบคู่กันไปด้วย

ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องเป็นการออกแรงกันทั้ง คนในชุมชนและคนที่อยากเห็นการเกิดขึ้นของชุมชน

เพียงแต่ว่า "ใคร" จะเป็นตัวนำ ตัวขับเคลื่อน (ที่เหมาะสม) เท่านั้นเอง

คงไม่เกินเลยนักที่จะพูดว่า "รถพร้อม น้ำมันเต็มถัง ทางสะดวก"

เราเอง

รถพรัอมนำ้มันพร้อมทางสะดวกแต่ขับไม่เป็นคะ

อ้าว! ป้าแปร๊ดมาแซวผิดวงหรือป่าว

แห่ะ แห่ะ ว่าแต่เขา เราก็แซวผิดวงเหมียลกัลล์ ฮา

จะลองคุยกับ เจ้านายดูว่า

ใครเอาใครจะมานำ มาทำดี

ประมวล สรุปสิ่งที่ทำมาทั้งหมด

มันก็ไม่ค่อยเห็นผลอะไรจริงๆ กับเวลาที่ก้าวผ่าน

"เป็นไปได้สูงที่รถพร้อม น้ำมันพร้อม แต่ขับไม่เป็น"

เอาเป็นว่าจะหาคนขับเป็นมาขับดีกว่า

ว่าทำไมลูกแชร์ชอบลงคูออกทะเลกันบ่อยๆ ดีที่ไม่ไปชนเกาะหนู เกาะแมว หรือเกาะกลาง

อิอิอิ

ระดับนี้แล้วคงไม่ใช่ขับไม่เป็นแล้วล่ะครับ แต่คงเป็นเรื่องของการ "ไม่เหยียบ ๑๒๐" เพราะกลัวหลุดโค้งใดโค้งหนึ่งมากกว่าครับ

ประเด็นหลักๆ น่าจะเป็นเรื่องของการ "รวมด้วยช่วยแชร์" ในการ "ขับเคลื่อน" มากกว่าที่จะให้ "คนขับเป็น" ขับอยู่คนเดียว หรือ "คนขชับไม่ชับ" ขับอยู่คนเดียว

แต่คน "ขับไม่ชับ" หรือ "ขับไม่ถึง ๑๒๐" (อันนี้ไม่เกี่ยวกับ "ยี้ห้อย" นะครับ) ก็ต้องให้ผู้โดยสาร "ร่วมขับ" ไปกับ "คนขับ"

คนที่จะช่วยขับ (แต่ไม่ใช่ทำหน้าที่แทนคนขับ/ คนขับตัวจริงเสียงจริง) น่าจะหาได้ไม่ยากไม่เย็นไม่เป็นปัญหา บังเอิญเกิดมาพูดจาเข้าใจ ทำงงทำงานเบิกบานเรื่อยไป บังเอิญพอใจ บังเอิญติดแชร์

เราเอง

ว่าแต่ ถ้าใคร comment เกิน 10 บรรทัด นับเป็น 1 บันทึก รึเปล่าค่ะ

  • ไม่คิดว่า จะมีการต่อ กัน ย้าว ยาว กันขนาดนี้  ว่าแต่ Our Shangri-La  คงไม่สั้นจุ๊ดจู๋ เป็นแน่แท้
  • มีการพูดถึง "รถพร้อม น้ำมันเต็มถัง ทางสะดวก" แต่ขาดคนขับ   เรื่องนี้ไม่จริ๊ง ไม่จริง  คนขับนะมี   แต่ขับ ๆ หยุด ๆ จึงไม่ถึงที่หมายสักที  อย่างนี้ต้องออกออกกฎหมายควบคุมคนขับนะคะ ท่าน ผอ.

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.231.21.83
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ