นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1511
ความเห็น: 2

งานนี้...คลำเป้าคนอื่น...

วันนี้ดิฉันเดินทางมานครศรีธรรมราชกับรายการงาน...ที่เรียกว่าไม่ใช่เป้างานแต่หลีกเลี่ยงได้ยากเพราะความเป็นพันธมิตรกันแต่ชาติปางไหนก็ไม่รู้
 
หลายวันก่อนมีหนังสือจาก จ.นครศรีธรรมราชขอผู้แทนจาก ม.อ. ช่วยงาน KM จังหวัดนครศรีธรรมราชในนามผู้ดำเนินการเสวนาและเป็น Facilitator ห้อง 150 คนจัดทำแผนการจัดการความรู้ของกลุ่มจังหวัด

น้องทีมงานดิฉันรับหนังสือ"ด่วนที่สุด" ถือมาเดินเวียนที่โต๊ะและบอกว่า"พี่ไปเป็นวิทยากรที่นครอีก..รายการ KM"ดิฉันละความสนใจจากงานที่กำลังดูอยู่อะไรที่ทำให้เธอตีความว่า"พี่ต้องไป"  แล้วตกลงงานของดิฉันนี่อยู่นอกหรือในมหาวิทยาลัยกันแน่....

ความว่า"นครศรีธรรมราช" จะจัดมหกรรมจัดการความรู้ วันที่ 19-20 สค.52 จึงขอความอนุเคราะห์มายังให้เราหาผู้แทนร่วม ในบทบาทผู้ดำเนินการเสวนาและ Facilitator ในเวทีเรียนรู้ความสำเร็จของการจัดการความรู้ของจังหวัด

ต้องขึ้นร่วมเวทีกับท่านอดีตผู้ว่าหัวใจKM ท่านวิชม ทองสงค์) และท่านปราชญ์ประยงค์ รณรงค์ (ชุมชนไม้เรียง) ...และอีก 2 ท่านจากจังหวัด และ ผู้แทน ก.พ.ร.

ดิฉันอ่านหนังสือกระบวนการคิด...เริ่มวิ่งวน เกษียรเรื่องนี้อย่างไรดีง่่ายที่สุดสำหรับเราคือ "แทงหนังสือ...ส่ง...ส่งไป..เดี๋ยวผู้บริหารท่านสั่งเองหากท่านเห็นใครเหมาะ"แบบนี้ง่ายเราแต่เลือก...ไม่ทำเพราะนึกเห็นใจเจ้านายท่านก็คงต้องถามเราอีกว่าคนในแวดวง ที่ตรงกับ Concept ของงาน มีใครบ้าง

ลองคุยกับผู้จัดสักนิดดีกว่า...เผื่อเขาติดต่อทาบทามใครไว้แล้วบ้าง?จะได้ไม่ซ้ำซ้อน แล้วต้องการคนคุณสมบัติแบบไหนคะ?

"ไม่เคยติดต่อใครเลยค่ะ่รู้ว่า ม.อ.ต้องช่วยเราได้เพราะ ม.อ.มีคนเก่งเยอะมีหน้าที่บริการวิชาการอยู่แล้วนี่คะ" ชมค่ะชม...ชมก่อน ว่าเรามีคนเก่งเยอะและสำทับว่า.องค์กรของเรามีหน้าที่บริการวิชาการอีกด้วย...

อันนี้หล่ะ..ที่ทำให้ดิฉันเครียดขึ้นมาทันทีเพราะในถ้อยคำมีความคาดหวังว่าเราต้องส่งคนเก่งออกไปช่วยและเป็นหน้าที่นะคะกรุณาออกมาบริการด้วย

ดิฉัน ตั้งท่าจริงจัง...
งานอย่างนี้ใครทำได้?
1.1คนทำทั้ง 2 บทบาท
2.ไปไกลถึงนครศรีธรรมราช
3.ใครจะสละเวลาไปงานที่ไม่ใช่งานหลักแบบนี้ ในขณะที่ช่วงเดือนสองเดือนนี้...เป็นช่วงที่ใครๆ ก็ต้องทำงานคลำเป้าตัวเอง จะ่ปลีกเวลาไปสนับสนุนเป้าคนอื่นงานนั้นต้อง...สำคัญสุดๆ

หาผู้ดำเนิินการเสวนาหาFacilitator (ซึ่งเดิมดิฉันคิดว่าดิฉันทำได้ดีเพิ่งจะมารู้สึกเสียSelf จากบันทึกนี้ นี่เอง)

เริ่มวิ่งหาคนคุ้นเคย...คุ้นกระบวนการKM ชวนให้มาช่วยมหาวิทยาลัยที 
คุณหมอปารมี (คุณอำนวย แห่ง ม.อ.) ท่านอยากช่วยมาก..แต่ระยะทางเป้นอุปสรรค
ท่าน อ.จำนงค์ นพรัตน์   
"พี่เม่ย" ชวดี นพรัตน์
ดร.กลางเดือน โพชนา   
ดร.รัญชนา   (คณะวิศวกรรมศาสตร์)
ดร.วิภาดา เวทย์ประสิทธิ์
ท่านคณบดีอิ่มจิต  เลิศพงษ์สมบัติ(พี่จะบอกว่าคุณทำได้...ไม่ต้องหาคนอื่นเลย)

แล้วดิฉันก็อกหักกลับมา...ทุกท่านมีภารกิจอื่นที่นัดหมายไว้หมดแล้ว

เมื่อไม่มีใครช่วยได้ จึงเดินถือหนังสือไปพบเจ้านาย...เรื่องนี้ทำไงดีท่านช่วยสั่งใครให้ไปทีซิคะ(หนูใช้พลังงานในการหาเต็มกำลังแล้ว) หรือจะูตอบเขาไปว่า...เนื่องจากเรื่องแจ้งเรามาในระยะเวลากระชั้นชิดจนเราจัดหาใครให้ไม่ทัน....

เจ้านายบอกว่า..."คุณนั่นหล่ะไป...ผมว่าคุณทำได้ทั้ง 2 อย่างที่เขาขอมาเอาทีมไปด้วยไปเรียนรู้กระบวนการ KM ของนครศรีธรรมราช ด้วย"

เออ! ทำไมมันง่ายนิดเดียว..แล้วทำไมเราใช้พลังงานหาคนอยู่ตั้ง 1 วันเต็มในการเจรจนั่นซิ...ทำไมมันกลายเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

มารู้ว่าการคิดแบบผู้บริหารกับคิดแบบผู้ปฏิบัติ...มันต่างกันเนอะ (นั่นซินะเงินเดือนถึงห่างกันลิบโลก...อิ...อิ...)

คิดแบบผู้บริหาร.
"ผลักขึ้นเวทีไปเลย..เดี๋ยวเธอก็จะเรียนรู้..ทำได้ไม่จมน้ำตายหรอกน่า เสี่ยงเป็นเสี่ยงกันเพราะความเครียดไม่ได้ตกอยู่กับเรา...ฮา! "
"มองเป็นโอกาสในการฝึกฝนลูกน้องตัวเอง"
"ชื่อเสียงมหาวิทยาลัยมีมากอยู่แล้ว...คงไม่เสียหายหรือเสียหายก็ไม่เท่าไหร่หรอก"

คิดแบบนักปฏิบัติ
"งานของเขาออกใหญ่ตั้งใจหาคนให้สมเกียรติของเขาหน่อย"
"เกิดคนที่ส่งไปทำไม่ได้เรื่องขึ้นมา...เสียชื่อมหาวิทยาลัยแย่"
"เวทีใหญ่ๆไม่ใช่ที่ฝึกฝน เที่ยวบิน...ไว้ฝึกกันเวทีข้างในดีกว่ามั๊ง!"

แล้ววันนี้ดิฉันก็มานั่งอยู่ที่นครศรีธรรมราชที่นี่มี wiless ใช้และดิฉันมาทำหน้าที่"เชียร์น้อง"คุุณคนข้างหลังกำลังอยู่บนเวทีส่วนดิฉันจะเป็น Facilitator พรุ่งนี้เช้า

งานนี้สำเร็จได้ด้วย
1.เอาใจใส่เข้าไปในงานที่ต้องดูแล ไม่ใช่เสนอเรื่องส่งๆไปให้เจ้านายคิดเองทั้งหมดกรุณางมเข็มในมหาสมุทรเอาเองนะคะท่านขา...
2.การมีเครือข่ายทั่วองค์กรคนนี้เครือข่ายผ่าน Blogแท้ๆ3.พัฒนาตนเอง..ให้คนรอบข้าง ไว้ใจ เชื่อใจ งานนี้เจ้านายดันขึ้นเวทีแท้ๆ....

งานช่วยเพื่อน"นครศรี"...คลำเป้าได้สำเร็จ

แต่ทว่า...เป้าตัวเอง....ยัง...ไม่ไปถึงไหนเลย...

วาทะท่านปราชญ์ ประยงค์ รณรงค์  บนเวที.....

"งาน KM ถ้าไม่เริ่มที่ตัวเองก็ไปไม่ถึงไหน อ่านหนังสือ ก็ทำไม่เป็นเชื่อผมซิ" 

"ลองทำดู"












หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 19 สิงหาคม 2552 12:13 แก้ไข: 19 สิงหาคม 2552 23:44 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ต้องทำดูจริงๆครับ

ยืนเชียร์อยู่ข้างเวทีก็ไม่รู้หรอกครับ

first hand knowledge ครับ

ยังดี ที่ยังมีเป้าให้คลำ นะคะ

 

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 100.24.125.162
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ