นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1757
ความเห็น: 5

เมื่อต้องให้คำปรึกษา กับเธอ...ผู้ไม่ได้ดั่งใจ

เย็นวันนี้ดิฉันพบเพื่อนวัยเดียวกัน...เธอ..บ่นอุบเรื่องเบื่อการประชุม มีงานประชุมมาก...คุยอะไรกันไม่รู้..ไม่ไปถึงไหน.เรื่องเดิมซ้ำ ๆ บางทีพูดแล้วพูดอีก น่าเบื่อ..."เธอเจอสิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจ"

ดิฉันรับฟังเธอ..อย่างใจเย็น....
เสนอความเห็นอีกมุมว่าดิฉันเห็นต่าง...องค์กรใหญ่...ก็ต้องขับเคลื่อนก็ใช้การประชุมนี่หล่ะ พูดจาซ้ำแล้วซ้ำอีกก็เพราะเรากำำลังหาทางออก ตกผลึกในปัญหาวังวนหาทางออกที่ชัดเจนได้เมื่อไหร่ ก็จะเลิกพูดประเด็นนั้นๆ

ดิฉันเล่าให้เธอฟังว่าวันนี้ มากกว่า 3 ชั่วโมงที่ดิฉันกับทีมคุยกันเรื่องเกี่ยวกับ Competency  (ซึ่งก่อนการประชุมนี้ดิฉันก็ต้องทำการบ้านมาก่อนเพื่อลดเวลาการทำงานของทีม) ดิฉันรู้ว่ามีการพูดกันมากกว่า 100 ครั้งในมหาวิทยาลัยแห่งนี้เรื่องเดียวกันนี้

เรามีการประเมินผลงาน ลงทุนลงแรงไปกับการกำหนดตัวชี้วัด (KPI) หรือกำหนด Competency ที่คาดหวัง
แต่ปัญหาเดิมยังมี“ผู้ปฏิบัติงานทำงานไม่ได้ดั่งใจ”   "การประเมินผลที่คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง"  "ผู้คนเบื่อหน่ายการประเมินแบบลูบหน้าปะจมูก"  เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแถมสิ่งที่เราคิดกันวันนี้ ตรงนี้ไม่รู้กรรมการจะเอาด้วยหรือเปล่า...ต้องหาเหตุผลนำเสนอความคิด...วิธีการของเราต่ออีกกลุ่มคน...นำเสนอต่อไปยังผู้มีอำนาจเป็นขั้นๆ ไป...น่าเบื่อไหมล่ะ! นั่นเพราะการประเมินเรายังไม่นิ่งพอเราจึงต้องทำแล้วทำอีก

คุณค่าที่อาจมองไม่เห็นหรือไม่ยอมมองในแต่ละครั้งของการประชุม ของการขับเคลื่อน...มีมีคุณค่าที่มองไม่เห็น..ซ่อนอยู่..มองให้ดี..อย่างมองเห็นเป็นเรื่องไม่ได้ดั่งใจเพียงอย่างเดียว

ก่อนการประชุมวันนี้ เจ้านายมอบหมายให้ดิฉันศึกษารายละเอียดตำแหน่ง ต่างๆในมหาวิทยาลัยดิฉันใช้เวลากับมันมากกว่า 10 ชั่วโมง ทำให้ดิฉันเข้าใจ...การแยกตำแหน่งงานมากขึ้น..อีกทั้งยังเข้าใจระบบแท่งที่เขากำลังไปสู่....เพิ่มขึ้น  ทำให้ดิฉันได้อ่านเพิ่มเติม...
ดิฉันแอบละจากเธอ
ปล่อยเธอจมจ่อมกับอารมณ์ของตัวเอง...
็แอบกลับมาที่ความคิดตัวเอง...ช่วงนี้่กำลังโดนกำกับเรื่องการติดตามงาน...ดิฉันเป็นคนดุใครไม่เป็นมาแต่กำเนิดใครไม่ทำดิฉันทำเองและไม่รู้สึกรำคาญด้วย รู้สึกเหนื่อยหน่อยเท่านั้นเอง ขัดกับการเป็นหัวหน้างานที่เจ้านายคาดหวังอย่างสิ้นเชิง ท่านให้ความเห็นว่าสิ่งที่ดิฉันควรทำคือขยันทำคือการสื่อสารความคาดหวังขององค์กรให้ชัดเจนในเรื่องผลงาน วิธีการทำงาน พฤติกรรม รวมถึงกฎกติกามารยาทต่างๆ ให้ย้ำเป็นระยะอย่างเป็นทางการ และไม่เป็นทางการ  Feedback เป็นประจำ สม่ำเสมอให้เป็นเรื่องธรรมชาติพูดเรื่องข้อดีข้อเสียอย่างชัดเจนและอย่าเกรงใจ เพราะเรามีหน้าที่เต็มๆในการบริหารผลงาน
อึมม์....สิ่งที่ต้องทำ...(แต่ไม่ชอบทำ)


ย้อนไปที่ต้นเหตุไอ้ที่เรามานั่งทำ competency เนี่ย! ต้นตอคือการพยายามบริหารผลงานของผู้ปฏิบัติงาน และพบประเด็นที่ตรงใจ ว่าปัญหาจากการบริหารผลงานคือ

1. เข้าใจว่าการบริหารผลงาน คือกิจกรรมการประเมิน..... ที่ทำสองครั้งต่อปี หรือหนึ่งครั้งต่อปี ก็เพียงพอแล้ว

2.ไม่มีการสื่อสารความคาดหวังต่อพนักงานอย่างชัดเจน ทั้งเรื่องผลงานและพฤติกรรม รวมทั้งกฎ กติกามารยาทในการทำงาน

3.อาจมีการสื่อสารความคาดหวัง แต่ไม่บอกสิ่งที่ตามมาว่าหากทำแล้วจะได้อะไร แล้วหากทำไม่ได้แล้วจะเกิดผลอย่างไรตามมา

4.หัวหน้างานขาดความรู้ ทักษะ ศิลปะในการสอนงาน และการบริหารผลงาน

5.พนักงานไม่ได้รับความเห็นจากหัวหน้างานว่าตัวเองทำอะไรได้ดี และยังบกพร่องในเรื่องใด จึง “เข้าใจไปเอง” ว่าตนทำงานดีแล้ว

6. คนที่ทำงานได้ดั่งใจ แต่ได้รับสิ่งตอบแทนจากการทำงานเท่ากับ หรือใกล้เคียงกับคนที่ผลงานด้อยกว่า

กลับมายังเพื่อนที่อยู่ตรงหน้า เจ้าหล่อนขัดใจ..ไม่ได้ดั่งใจ..ดิฉันจะทำอย่างไรดีให้เธอรู้สึกดีขึ้นสักนิด

สมุดเก่าๆ ที่เคยโน้ตแบบย่อๆไว้เกี่ยวกับเรื่องไม่ได้ดั่งใจจดย่อจากบทสัมภาษณ์ คุณภิญโญ ไตรสุริยธรรมา 
"พูดว่าเขารู้สึกว่าหลังจากทำงานมานานๆ ปัญหาที่เขาต้องเผชิญมากๆ คือ ต้องพยายามทนรับกับ “สิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจ” ให้ได้ เขาบ่นว่าการทำงานกับคนเยอะๆ (โดยเฉพาะคนใหญ่ๆ โตๆ) คุยประชุมกันทีเป็นชั่วโมงๆ งานไม่ไปถึงไหน ไม่มีใครยอมตัดสินใจ  น่าโมโหหงุดหงิด เพราะ “มันไม่ได้ดั่งใจ” เราหนีการประชุมอันแสนน่าเบื่อนั้นไม่ได้...เป็นความจริงประการที่ หนึ่ง

ชีวิตคนเรามีเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจมากมาย ตั้งแต่เด็ก เช่นทำไมอ่านนวนิยายทั้งวันไม่ได้ ทำไมต้องอ่านหนังสือเรียน ทำไมเรียนได้เกรดน้อย ครูไม่ยุติธรรม  ทำไมหัวหน้าไม่เห็นความดี ทำไมสามีไม่รวย ทำไมลูกน้องงอแง สารพัดจะมีคำถามว่าทำไมฯลฯ  นั่นเกิดเมื่อเราเทียบความต้องการกับผลลัพธ์  เกิดอาการไม่ได้ดั่งใจ

คิดใหม่...เมื่อ เจอสิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจ พยายามตัดอารมณ์นั้นทิ้งไป หยุดบ่น อย่าโทษโชคชะตาพยายามมองทะลุเข้าไปเริ่มพิจารณาที่สาเหตุของมันคืออะไร คิดว่ามีอะไรบ้างที่เราสามารถแก้ไขหรือควบคุมให้สิ่งเหล่านั้นให้ได้ดั่งใจได้  หากเรา พยายามแก้ไขในจุดเหล่านั้น แต่ถ้ามองรอบด้านแล้ว ยังไม่ได้ คราวนี้ค่อยทำใจยอมรับกับมัน 

นั่นคือการจัดการกับสิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจที่เขาเสนอทางออกไว้เพื่อหาหนวิถีแห่งสุขในชีวิตประจำวัน
แทนการ..."วีนแตก"......และการฝึกควบคุมอารมณ์


เพราะเราเปลี่ยนเจ้านายไม่ได้ 
เปลี่ยนวิธีการทำงานที่องค์กรเลือกไม่ได้
นอกจากจะเลือกไปจากองค์กรซะเอง....

 

 

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 09 มิถุนายน 2552 19:46 แก้ไข: 10 มิถุนายน 2552 11:24 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

การประเมินผลการปฏิบัติงาน ขนาดเอาโหลดยูนิต เอาคอมพิเทนซี่มาจับแล้ว ยังมีการใช้ความรู้สึกมาประเมินได้อยู่ดีแหละครับ เลี่ยงไม่ได้ ตราบใด ที่ระบบยังเป็นอย่างนี้ ก็เหนื่อย ที่จะหาเครื่องมือใดๆ มาช่วย

ผู้บริหารยังขาดความเสมอภาค ถ้าคนนี้ ฉันจับตามาก ส่วนอีกคนหนึ่ง ไม่เป็นไร อย่างไรฉันก็ชอบ

ทุกวันนี้ ผมทำ เท่าที่เขาให้ทำ เขาไม่ให้ทำ เราก็อย่าไปอยากทำ สบายใจดี ...

ทำวันนี้ให้ดีที่สุดครับ

อยู่ที่สุวรรณภูมิ เรียนรู้การใช้ free intrnetอยู่

การประเมินถึงแม้จะทำ TOR ทำ Competency แต่ท้ายทีสุดส่วนหนึ่งก็ต้องใช้คนประเมินประกอบอยู่ดีครับ

TOR ที่เขียนไว้ไม่มีข้อมูลด้านคุณภาพประกอบด้วย และเป็นเพียงกรอบเท่านั้น ตอนนี้การประเมิน ผมใช้วิธีคุยกันตัวต่อตัว เพื่อรับฟังข้อมูลและความเห็น และหากจะแนะนำ บอกเล่าก็ทำกันตรงนั้นแล้ว เปิดโอกาสให้ชี้แจง โดยนำความเห็นจากหัวหน้าแจ้งให้รู้ด้วย ก็ดูเหมือนจะดูดีขึ้นนะครับ

ข้อเสียวิธีนี้คือ ใช้เวลามาก แต่ก็คงเป็นภาระกิจของหัวหน้านะครับ

Ico48
นิตยา [IP: 124.121.8.161]
11 มิถุนายน 2552 08:50
#45201

เพราะคำว่า "ไม่ได้ดั่งใจ" เลยได้เข้ามาเจอบันทึกนี้ของคุณเมตตาค่ะ

อยากเรียนว่ากำลังเจอกับปัญหานี้ในองค์กรเอกชนที่ดิฉันทำอยู่เช่นกัน แต่คนที่ไม่ได้ดั่งใจคือเจ้านายและตัวดิฉันเองที่ต้องการพัฒนาองค์กรให้ประสบความสำเร็จมากกว่าที่เป็นอยู่ มีการประชุมบ่อยครั้งแบบเดียวกัน แต่ส่วนใหญ่ที่พบจะไม่มีพนักงานคนใดไม่ได้ดั่งใจที่ไม่มีความคืบหน้าในการปรับปรุงพัฒนาระบบ (ถ้ามีแบบนี้ก็คงดี) แต่กลายเป็นพนักงาน(โดยเฉพาะคนเก่าคนแก่) ไม่ได้ดั่งใจที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงและมีผลต่อการทำงานแบบเดิมๆที่ทำกันอยู่ กลัวระบบใหม่ๆจะทำให้ชีวิตการทำงานในแต่ละวันของพวกเขาเปลี่ยนไป คล้ายว่าอยากสบายๆแบบเดิมที่เคยชินแล้ว บางคนกลัวว่างานจะมากขึ้นแล้วโอกาสหรือเวลาที่จะใช้ทำอะไรส่วนตัวในเวลางานอาจถูกจำกัดลงไปซึ่งเป็นปัญหาที่นั่งขบคิดอยู่ตลอดว่าจะทำเช่นไร

ลักษณะส่วนตัวของดิฉันเหมือนคุณเมตตาคือไม่ค่อยชอบว่าดุลูกน้อง ไม่ได้ดั่งใจก็ทำเอง แต่การทำแบบนี้กลายเป็นเราเองที่โดนเจ้านายตำหนิว่าบริหารงานไม่ถูกต้อง ขาดคุณสมบัติในการบังคับบัญชาเพราะความเกรงใจมีมากเกินไป

ทุกวันนี้ยังต้องหาทางออกไปเรื่อยๆ ได้มาอ่านบทความวันนี้คงจะมีบางส่วนนำไปใช้เป็นประโยชน์ได้บ้าง

ขอบคุณมากนะคะ และขอเป็นกำลังใจให้ด้วยค่ะ

Ico48
[[ddlink]] [IP: 101.66.56.129]
24 พฤศจิกายน 2554 17:19
#72192

a new program to support the industry be fast or slow the time to adjust to

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.234.208.66
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ