นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
Page Visits: 2470
comment: 2

ฝึกจิต :เมื่อจิตไม่นิ่ง..ก็วุ่นวายใจ

เมื่อไม่รู้ไม่เห็นก็จะไม่วุ่นวาย
ดิฉั้นใช้ชีวิตคู่มาเป็นเวลา 10 ปี  ไม่เค้ยไม่เคยที่ดิฉั้นจะตื่นก่อนนอนทีหลังเลยสักวันด้วยเพราะเธอเป็นคนนอนดึกดิฉั้นจึงต้องขึ้นนอนกับเด็กๆ ก่อนครั้นตอนเช้า เธอก็จะไปออกกำลังกายทุกวันตั้งแต่ 05.00 น. ต่อเนื่องนับสิบปี จะเว้นบ้างก็ตอนฤดูฝนที่ไม่ออกไปแต่จะลุกขึ้นมาออกกำลังกายในบ้าน ดิฉั้นเคย"เง้างอด"ถามแบบขัดอกขัดใจ.....วิ่งอะไรกันนักหนา...มีใครมาวิ่งด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้.....อะไรกัน..ฝนตก ฟ้าร้องก็ไม่ยอมจะนอนกอดกันให้อุ่น..ดันลุกไปออกกำลังกายซะอีก..(ก๊ากส์!.....แอบเกลียดการออกกำลังกายตั้งนาน..)

แต่ด้วยความที่เธอทำอย่างนั้นสม่ำเสมอ และอายุที่เพิ่มขึ้นจึงทำใจคิดได้ว่าเขาไปเพิ่มพละกำลังเพื่อจะได้แข็งแรง....ได้ดูแลเราในยามแก่เฒ่า..มีแรงทำงานหาเงินมาให้ตอนแก่จะได้ไม่ขี้โรค...

          คนใกล้ชิด...แซวๆ ว่าระวังเถิด...วิ่งไปวิ่งมา..หลายปีจะมีเด็กหน้าคล้ายกันตามมาอีกคน...ฮา!.........ดิฉั้นก็ฟังแบบขำๆ เพราะถูกแซวแบบนี้เสมอ เสมอ   

จนวันหนึ่งก็เกิดจนได้.."สามีหาย"
         การขึ้นนอนในเวลา 3 ทุ่มกว่าๆของเราแม่ลูกเป็นกิจวัตร คืนนั้นเจ้าสองตัวของดิฉั้นไม่ยอมนอน เล่นกันอยู่สักระยะ....ดิฉั้นเหรอคะ....หลับล่วงหน้าไปก่อนแล้วตามสไตล์ "หลับง่ายตื่นยาก" 

สามีหาย....ไม่รู้หายไปตั้งแต่ตอนไหน?...มาทราบตอนตี 4 เพราะหิวน้ำ....ตื่นมาก็ไม่พบคนนอนข้างๆ ลุกขึ้นเดินไปชะโงกดูที่หน้าต่างดูว่ารถหายไปหรือเปล่า อยู่ครบ...เอ๊ะ....ไปไหน...ไปอย่างนี้ทุกคืนหรือเปล่า..ไปบ้านอื่น มีสาวอื่นมารับตอนเราหลับ......ไปทุกคืนหรือเปล่า เรามัวแต่หลับไม่รู้เรื่องในใจมันเหมือนมีไฟ กองร้อนๆ มาสุมอยู่ในใจ เดินไปเดินมาไปที่ตู้เสื้อผ้า..ใส่ชุดไหนไป..ไม่รู้ทำไมถึงใจนึกถึงเรื่องเชิงลบขึ้นมาก่อน ดิฉันไม่สามารถข่มตาหลับต่อได้...นั่งรอ...รอ..รอ .รอ...กะว่ากลับมาเมื่อไหร่เป็นเห็นดีกัน...1 ชั่วโมงแห่งความทรมาน

ตี 5 กว่า เสียงเปิดประตูก๊อกแก๊ก...กลิ่นน้ำมันมวยนำเข้ามาก่อน.ตามมาด้วยเธอเหงื่อท่วมตัว..อ้อ!....ไปวิ่งดิฉั้นแอบยิ้มในใจ แต่แม้ว่ากลับมาแล้วพร้อมกลิ่นน้ำมันมวยชัดแจ้งก็ยังหาเรื่องถาม..."ไปไหนมาพี่" "พี่ไปวิ่งมา" ....."วิ่งอะไรป่านนี้"
ตามมาดขรึมของเธอ..ไม่ตอบเดินเลี่ยงดิฉั้นไปหลังบ้าน.....แหม....มันกวนโทสะได้ดีนักแลไอ้เรื่องถามแล้วไม่ตอบเนี่ย!

เธออาบน้ำแล้วมานอนข้างๆ ...ชวนคุยปกติแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น    "ไม่รู้ใครไปเล่นนาฬิกาปลุกพี่ออกไปโดยไม่ดูนาฬิกา....สงสัยว่าทำไมไม่มีคนเลยมีแต่หมา เห่ากันขรมเลย วิ่งเท่าไรก็ไม่สว่างซักที..ก็เลยกลับมา..แล้วน้องตื่นมาทำไม.."...."หิวน้ำตื่นมาจะกินน้ำไม่เห็นพี่เลยนอนไม่หลับสงสัยว่าพี่ไปไหน...."

บอกแล้วยังไม่เชื่ออีก...ขอพิสูจน์หน่อยเถอะว่าแล้วดิฉั้นก็วื่งขึ้นไปดูบนบ้าน หยิบนาฬิกาขึ้นมาดูตั้งปลุกตี 3 จริงๆ เจ้าจอมซนสองคนคงไปเล่นทำให้นาฬิกาเปลี่ยนเวลาปลุก

ดิฉันจับอารมณ์ตัวเองตอนทีไม่เห็นเขานอนข้างๆ ...โอ้โห...ในใจ เหมือนมีกองไฟมาตั้งร้อนๆ อยู่ในอกทีทีเดียว...ลืมหมดว่าเขามีนิสัยใจคออย่างไร...ร้อน.....ร้อน.....เดินไปเดินมา.... นี่ถ้ามีปืนคงเอามาจ่อรอที่ประตูแล้วกระมัง..

ดิฉันได้จากเรื่องนี้ 2 ประการคือ  เรื่องการไว้วางใจคนที่อยู่ด้วยกันกับเรื่องเมื่อไม่รู้ไม่เห็นก็จะไม่วุ่นวาย หลับสบายได้ทุกคืน

...หลายๆเรื่องไม่รู้ซะบ้างก็ดี...นะคะท่านผู้ชม

หมวดหมู่บันทึก: มุมละไม ของใครบางคน
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 18 พฤศจิกายน 2550 14:46 แก้ไข: 18 พฤศจิกายน 2550 14:50 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
Flowers
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

comment

Ico48
Kon1Kon (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
19 พฤศจิกายน 2550 12:50
#1764

ตามมาอ่านแล้วค่ะ ขอบคุณที่ชวนมา..

แล้วเมื่อไหร่ พี่จิ๊บจะไปออกวิ่งกะสามีซะทีล่ะคะ...??... รักษาสุขภาพด้วย อย่าทำงานหักโหมจนเกินไปนะค้า....

พี่คะ...ออกไปวิ่งพร้อมกันเลยจะช่วยให้ไร้กังวล(เผื่อมีคนอื่นไปวิ่งด้วย) และยังได้สุขภาพดีด้วยค่ะ สบายใจแฮ..

Comment on this Post

Name:
Email:
IP Address: 18.232.51.69
Message:  
Load Editor
   
Cancel or