เชิญชวนร่วมเขียนเรื่องราวความสุขของท่าน ผ่าน Share.psu.ac.th โดยใส่คำสำคัญ PSU.QWL
อ่าน: 2479
ความเห็น: 7

ตาเบบูย่า....สีเหลือง

"สวัสดีค่ะ...ช่วยทำอะไรให้หน่อยซิ....ช่วยหน่อยนะ "

"ว่าไง! ไปถ่ายรูปดอกไม้....ให้เหรอนี่รู้มั้ยว่าฉันยุ่งแค่ไหน"

"รู้แต่อยากให้ไปถ่ายให้หน่อย ต้องถ่ายภายใน 2 วันนี้เท่านั้นนะมันจะล่วงหมดแล้ว..ห้ามลืม อยากได้จริงๆ"  ดิฉันกลับมา..เห็นแต่ใบ...

"...ส่งรูปมาให้หน่อยอยากเห็นจัง"

"รูปอะไรอ๋อดอกไม้เหลืองหน้าธนาคาร...ลืมไปเลย 2 - 3 วันนี้ยุ่งจนโงหัวไม่ขึ้น"

ดิฉันจ๋อยไปในทันที..........งอน....งอน....งอน แต่เธอไม่รู้

ครบรอบปีพอดีกับบทสนทนาข้างต้นพร้อมๆ กับที่ดิฉันปลีกตัวมาจากชีวิตมาจากชีวิตเธอแบบงอน งอน เธอช่างไม่เข้าใจจริงๆ ว่าฉันอยากได้ภาพดอกไม้จนลงทุนกดโทรศัพท์ไปหาเสียเงิน 15 บาทก่อนขึ้นเครื่องบินกับการเฝ้ารอว่าคงจะได้เห็นภาพงามๆ มาฝากตอนกลับมา มันเป็นยังไงหรืออาจจะเข้าใจแต่ไม่คิดว่าจะเสียหายอะไร.....ก็คนมันยุ่งนี่นา

เจ็บพอกันกับการที่เราบอกว่าอยากนอนฟังเสียงธารน้ำไหล...แล้วมีคนบอกให้ไปเปิด ก๊อกน้ำแล้วลากที่นอนมานอนฟังทีเดียวสาระในชีวิตของแต่ละคน..แตกต่าง..."ควรทำใจ"

วานนี้บ่ายๆ ดิฉันออกจากสำนักงานลัดเลาะผ่านธนาคาร เป้าหมายอยู่ที่ร้านกาแฟที่ต้องข้ามไปอีก 2 ถนน "สวยจัง" ดิฉันหยุดยืนชมสีเหลืองเข้มเต็มต้นที่เริ่มจะโรยแล้ว นี่คงบานกันมาสัก 2 วันได้แล้ว ทั้งที่ดิฉันเฝ้ามองทุกวันมาเป็นปีว่าเมื่อไหร่จะออกดอกให้ชมอีก กลิ่นอ่อนๆ แตะจมูกเห็นดอกปลิดปลิวล่วงสู่พื้นตลอดเวลา..สะกดให้ดิฉันหยุดมองได้เป็นนานสองนานเจ้ากระรอกน้อยกัดกินกลีบดอกอย่างไม่เกรงใจ 
 
กลับจากซื้อกาแฟ....คว้ากล้องออกไปอีกรอบ..แชะ แชะ แชะ มีเสียงแซวมาจากคนรู้จักกันที่ขับรถผ่าน..."แม่คุณทำอะไรร้อนจะตายมายืนถ่ายรูปอยู่ได้..."


เงยๆ ง้มๆ อยู่พักใหญ่....ได้มาเท่านี้ค่ะ


อีกภาพที่ได้มาได้มา เลือกแล้วเลือกอีกกว่าจะได้มาโชว์

ภาพสวยๆ ต้องที่บันทึก น้องเน็ก ที่นี่ค่ะ (click)

ช้าวันนี้ดิฉันตั้งใจจะโทรไปหาเธอคนนั้น หวังจะง้อ
ให้มาถ่ายรูปให้ ฟ้าดินไม่เป็นใจไม่เหลือให้ถ่ายอีกแล้วเพียงข้ามคืน

ที่นี่เอง ดิฉันพบอาจารย์หญิงท่านหนึ่ง ที่เคยเห็นหน้ากัน
ตอนนี้ท่านเกษียณอายุราชการไปหลายปีแล้ว...ง้มๆ เงยๆ เก็บดอกร่วงๆ เล่นอยู่..."หนูจะส่งภาพที่ถ่ายไปให้มั้ยคะ" ดิฉันแสดงไมตรี.."ขอบใจจ๊ะหนู"...ครูมาดูมันทุกปีก็ยังมีแรงมาดูอยู่ "ตาเบบูย่า"
สวยดีครูชอบ...ปีนี้ออกเร็วกว่าทุกปี....

ครูชอบเก็บอะไรไว้ในความทรงจำมากกว่า......

 

หมวดหมู่บันทึก: มุมละไม ของใครบางคน
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 02 เมษายน 2551 20:55 แก้ไข: 03 เมษายน 2551 09:24 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

...ตาเบบูย่า ฟังแล้วขลังดีอ่ะ เหมือนเป็นดอกไม้ประจำคณะที่ไหนสักแห่ง...(รึ เปล่า)
Ico48
s o m p o r n p [IP: 202.28.25.220]
04 เมษายน 2551 11:45
#26310
ปลีกเบาบางเป็นใย
ดูอ่อนไหวและอ่อนหวาน 
แม้เมื่อวานจะผ่านลมฝนมา 
ดอกยังแข็งแรงแข่งสู้ชะตา
แดดลมพัดพาไม่ยอมแพ้ 
อ่อนโยนโดนรังแกไม่อ่อนแอแม้เคยท้อ
ไม่อยากร้องไม่อยากขอร้องใคร 
สิ่งที่ต้องการหากเธอเห็นใจ 
แค่ความเข้าใจแค่เพียงนั้น
...... 
ตาเบบูญ่า  ตาเบบูญ่า 
.......
แม้เราร่วงหล่น เราจะหล่นอย่างงดงาม 
ดอกไม้กลีบบางอ่อนใส
บอบช้ำได้ง่ายหากสวยยิ่ง
....
ด้วยใจ
.....
คุณหนูณิช...โก๊ะ  บ้างว่า ตาเบบูญ่า กับเหลืออินเดีย คนละต้นกัน ...แต่มีส่วนคล้ายมาก...วันหลังออกดอก..แล้วพี่จะโทรให้หนูมาถ่ายรูปให้นะคะ(คงต้องเป็นปีหน้า)อยากเอาไปรูปไปแปลง ร่าง เป็น "ครอสติช" ผืนงาม....ให่ถ่ายให้จะปักให้ 1 ภาพเอ๊า! สนมั้ยคะ...

เอาค่ะ ยอมรับขอเสนอ แบบไม่มีเงื่อนไขเล๊ย....

ปีหน้าอย่าลืม โทรมาบอกนะคะ...อิอิ

  • ยกมือ ขอไปถ่ายรูปด้วยคนนะครับ

"ครูชอบเก็บอะไรไว้ในความทรงจำมากกว่า....."

ถูกต้องแล้วค่ะพี่จิ๊บ หนูก็ชอบเก็บอะไรหลายๆอย่างไว้ในความทรงจำ จนบางครั้งก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองยึดติดกับอดีตมากไปรึเปล่าเนี่ย เอ๊ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับดอกไม้หว่า อิๆๆๆ

เคยได้ชมความงามของดอกตาเบบูย่าด้วยตาตัวเองเมื่อปีที่แล้วค่ะ ปีนี้อดดูของจริง แต่โชคดีที่มีหญิงสาวผู้มากน้ำใจอย่างพี่จิ๊บถ่ายรูปสวยๆเก็บไว้ให้ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ ^_^

Ico48
แป้ง [IP: 119.42.88.59]
22 มกราคม 2552 20:30
#40361

ต้นเหลืองอินเดีย เมื่อออกดอก จะผลัดใบ

แต่เหลืองปรีดียาธร ไม่ผลัดใบ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 54.242.231.109
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ