นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 2050
ความเห็น: 6

ไม่มีอะไรยาก...อย่ากลัว

เช้าวันนี้(29 กพ.51) ดิฉันลืมตาตื่นที่กรุงเทพมหานครชีวิตที่เริ่มต้นคนเดียว(มีเจ้าความเหงาเข้ามาเยี่ยมยียนนิดหน่อย)  ต้องไปสถานที่อบรมที่ไม่รู้จัก สอบถามเอาจากพนักงานโรงแรมถึงวิธีเดินทางไป บ้านพักชาวคริสเตียน สีลม เขาไปยังไงกันคะน้อง "นั่งรถไฟฟ้านะคะพี่ เปลี่ยนสถานีที่สยาม"  แล้วพี่จะรู้ได้ไงหล่ะคะว่ามันต้องเปลี่ยนไปทางไหน..ซ้ายหรือขวา

ไม่ยากสังเกตป้ายบอกซิพี่...ทางนี้ไปไหน มันจะมีป้ายบอกตลอด
"ไม่ยาก"   "อย่ากลัวพี่"  "หรือถ้าไม่มั่นใจพี่นั่ง taxi ไปเลย แพงหน่อย"  "แล้วแต่พี่จะเลือก"

คำทิ้งท้ายของเด็กโรงแรม ไม่ยาก...อย่ากลัว  ทำให้ความกังวงของดิฉันสิ้นสุดจริงซิมันจะยากอะไรอ่านหนังสือก็ออกแถมบานเราอีกต่างหาก...ไม่ใช่เมืองนอกซะเมื่อไหร่ที่จะฟัง-พูดกันไม่รู้เรื่อง

ดิฉันออกจากโรงแรมเดินไปขึ้นรถ...ก็เคยขึ้นนะคะรถไฟ้ฟ้าเนี่ยแต่ตามเพื่อนไป.. เรียกว่าไม่ได้ทำอะไรเอง  ครานี้ต้องไปคนเดียวซื้อตั๋วเอง...

แลกเหรียญก่อน...
เดินไปดูสถานีที่เราจะกดหมายเลขสถานีเพื่อรู้ราคาค่าตั๋ว(ซื้อตั๋ว)แล้วเครื่องจะบอกราคาว่าต้องหยอดเหรียญเท่าไร  (เออแล้วนี่เราจะลงสถานีไหนกันนี่เรา)ที่จะถึงที่อบรม สีลม หยอดเหรียญ

ได้ตั๋วมาเสร็จแล้วก็เมียงมองดู...ว่าเขาเอาส่วนไหนแหย่เข้าไปช่องเข้ามันจึงเปิด ก็ดูแล้วนี่นาเขาวางข้างบน พื้นกลมๆ ช่องเข้า มันก็เปิดให้...
ถึงตาเราบ้าง วางตั๋วแล้วทำไมมันไม่เปิด ดิฉันเป็นเหตุทำให้คนติดเป็นขบวน...คุณยามมาช่วยแบบ "ตะโกนมาก่อน" เพราะคนติดช่องทางเข้าหลายคน "สอดครับพี่...สอดครับพี่"...

ก็มองไม่เห็นช่องสอดนี่นาหาไม่เจอ

คนดูกันใหญ่เลยว่ายายเชิ่มคนนี้มาจากดาวไหนกันเนี่ย!   คนข้างหลังชี้ช่องให้ดู....ผ่านไปได้แบบอายๆ มั่นใจเข้าไว้ก็ครั้งแรกนี่นาไม่เห็นแปลกที่จะทำไม่ถูก(ปลอบใจตัวเองอีกครั้ง)

ภายหลังจึงทราบว่า...หากเป็นตั๋วแบบรายเดือนใช้วางที่ด้านบน...กลมๆ ที่ดิฉันเห็นนั่นหล่ะมันจะเปิดช่องให้เข้าไปได้

ถึงเวลาลงรถแล้วมันไปทางไหนกันนี่...ถามอีก  ถามคนข้างทาง...

พี่จะไป บ้านพักคริสเตียนได้ไงคะ....
ที่ซอยศาลาแดงพี่ เดินไปครึ่งซอยก็ถึง....

"ครึ่งซอยนี่มันวัดจากอะไรพี่หมายถึงเต็มซอยนี่มันยาวเท่าไรคะ"     สงสัยขึ้นมาอีก  เพื่อหาข้อมูลประกอบว่าจะเดินไหวหรือเปล่า

"ผมก็ไม่เคยวัดพี่"    เดินไปถามไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ถึงเองหล่ะ

เขาอบรม 9 โมง....นี่ยังเหลือ 12 นาที เดินไม่เกิน 10 นาทีหรอกน่า(ปลอบใจตัวเอง) เหลือเวลาเข้าห้องน้ำอีก 2 นาที....สู้ ...สู้.....เดินหน้า
 
ดิฉันมาถึงห้องก่อนเวลา 7 นาทีมีคนนั่งอยู่แล้ว 7 คน ชายคนหนึ่งเดินมาบอกว่าคงต้องสายนิดนะครับเพราะคนมากันไม่ถูกนี่! โทรถามกันตลอดเวลา  (แหะ แหะ คนกรุงเทพก็ยังหลง)

แต่เรามักมีทางเลือกที่มากกว่า 1 ทางเสมอ  อาทิ ถามคนข้างทาง อาจจะดูยุ่งยากแต่ประหยัด กับโทรถามทางผู้จัด(กว่าจะรู้เรื่องคงหลายบาท)

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า....ไม่มีอะไรยาก....อย่ากลัว....

หมวดหมู่บันทึก: มุมละไม ของใครบางคน
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 05 มีนาคม 2551 16:48 แก้ไข: 06 มีนาคม 2551 11:54 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ดีนะเป็นรถไฟฟ้า BTS ใช่ไหมคะ ได้ตั๋วมา ถ้าเป็นรถไฟฟ้าใต้ดิน เค๊าจะให้ชิบมาคะ แล้วเก็บให้ดีอย่าให้หาย เพราะถ้า(ชิบ)หาย จะออกไม่ได้ต้องซื้อตั๋วใหม่คะ

Ico48
หนูณิช [IP: 192.168.100.112]
05 มีนาคม 2551 19:32
#23523

อยู่เมืองกรุง ต้องตาไว ตายาว ค่ะ....

แบบว่ารถเมล์เลี้ยวเข้ามาต้องเห็นเลยว่าสายไหน

จะได้ ไปยืนรอถูก...555

แถมต้องมองป้าย มองทาง แต่ก็หนุกดี ค่ะ

อาจารย์นงเยาว์ได้บัตรเติมเงินแบบใหม่มาค่ะ ตามปกติสมัยก่อนก็สอดได้ตลอด พอบัตรหมดอายุ ไปเปลี่ยนใหม่ ก็วนสอดแบบเดิม เชื่อไหมว่าพลิกทุกด้านแล้วทั้งกลับหน้ากลับหลัง พลิกซ้ายพลิกขวาอย่างเป็นระบบ มีความเป็นไปได้กี่แบบก็ทำหมดแล้ว ก็ยังเข้าไม่ได้ จนยามมาบอกว่าคุณป้าต้องวางด้านบนครับ เลยถึงบางอ้อว่าระบบในเมืองไทยนี้มันมีหลายแบบดีแท้ แค่ที่ผ่านประตูอันเดียว ยังมีได้ทั้งแบบสอดและแบบแปะ ไม่เข้าใจว่ามีประโยชน์อะไร ใครก็ได้ช่วยบอกที เนื่องจากไม่สามารถใช้บัตรปนกันได้  บ้านนอกอย่างเราจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อไหร่ควรทำแบบไหน

คุณนัน คะ....ขอบคุณค่ะ...มีอีกเรื่องจะเล่าตามมาคือ...เรื่องของความอยากรู้...ซื้อตั๋วน้อยกว่าราคา...ผลเป็นไง....อย่างน้อยก็ได้รู้...อิ...อิ..

แฮะ ๆ ไม่อยากบอกว่า ทุกเรื่องราวที่เขียน  บ้านนอกอย่างดิฉัน ก็เจอมาเหมือนคุณจิ๊บ เหมือนค่ะ   แต่มีที่เด็ดกว่านั้นค่ะ คือ สมัยที่เคยขึ้นรถไฟฟ้าใหม่ ๆ ไอ้เราก็อยากจะได้บัตรรถไฟฟ้า ไว้ที่เป็นระลึกสักใบ ทีนี้ ด้วยความฉลาด ก็นึกเอาเองว่า ถ้าเราซื้อตั๋วให้มีราคาแพงกว่า สถานีที่เราจะลง  เวลาแตะบัตรออก เงินในบัตรก็จะยังคงอยู่ ทีนี้หละ เราก็จะได้บัตรเติมเงินเก็บไว้อวดเพื่อน ๆ (ที่ไม่เคยขึ้น) ได้

 ที่ไหนได้ พอแตะบัตรออก มันก็กินไม่ยอมคืนบัตรให้เราสักที เอ๊ะ เงินก็ยังเหลือนี่นา ทำไมถึงไม่คืน  อย่างงี้โกงกันแหง๋ ๆ

กว่าจะรู้ว่า ถ้าเป็นบัตรโดยสารแบบเที่ยวเดียว ไม่ว่าเราจะเติมเงินให้มากกว่าราคาที่ระบุไว้เพียงใด เวลาเราลงสถานีแล้ว มันก็จะยึดบัตรไปเลย มิคืนเงินที่เหลือให้เรา

 แง ๆ  หลังจากนั้น จำไปจนตายเลยคะ

 

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.207.132.114
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ