Share.psu.ac.th / มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
อ่าน: 893
ความเห็น: 6

วันพ่อ...

วันพ่อวันเป็นอีกโอกาสที่กระตุกเตือนให้ดิฉั้นคิดถึงพ่อในชีวิต "พ่อของแผ่นดิน".."พ่อผู้ให้กำเนิด" .."พ่อเจ้าพระคุณ"

ดิฉั้นมีโอกาสที่จะอยู่กับพ่อ...เมื่อเล็กๆ....
แล้ว..พ่อกับแม่แยกทางกัน...ตอนดิฉั้นเรียน ป.6 แม่เพียงบอกพวกเราว่าแม่กับพ่อไม่เข้าใจกันจึงต้องแยกกันอยู่แต่หนูต้องเชื่อว่า "พ่อยังรักหนูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน"ดิฉั้นจำไม่ได้ว่าทุกข์หรือเปล่าตอนนั้น แต่จำได้ว่าต้องช่วยแม่ทำงานพร้อมกับรับรู้ว่าแม่มีความทุกข์เพื่อช่วยเหลือคลายความทุกข์ให้แม่ พวกเราจึงเป็นเด็กดีกันทุกคน ขยันเรียน ช่วยแม่ทำงานและไม่ดื้อ.....มีชีวิตตามที่แม่จัดให้ ....

ตอนเล็กๆ จำได้ว่าพ่อมักพาดิฉั้นขึ้นคอไหนมาไหนด้วย...เพราะตัวเล็กพาไปไหนมาไหนง่าย....พ่อเป็นคนสะอาด.....พูดจาเพราะ...และรักการทำงาน....พ่อไปทำงานแต่เช้ากลับเย็นและกลับไปทำงานอีกจนดึกให้เห็นอยู่บ่อยๆ...พ่อจะจัดระเบียบชีวิตให้พวกเราตื่นขึ้นมาอ่านหนังสือก่อนสว่างทุกวัน

พ่อกลับมาอยู่กับดิฉั้นและแม่อีกครั้งเมื่อดิฉั้นเรียนจบและทำงานม.อ.แล้วท่านเกษียณอายุราชการพ่อไม่เคยเปลี่ยนนุ่มนวล..ไม่เคยดุและไม่ตีดิฉั้นเลย(คนอื่นๆเขาโดนกันทุกคน) 

เมื่อดิฉั้นโตและมีครอบครัวจึงเข้าใจเหตุผลของการแยกกันอยู่มันมีมากมายในชีวิตและสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจ ยึดสิ่งไหนเป็นสิ่งเป้าหมาย นึกย้อนกลับไปเข้าใจ "พ่อ" และ "แม่" ของตัวเองในขณะนั้น...ซึ่งในขณะนั้นแม้ว่าแม่พยายามอธิบายแต่ดิฉั้นกลับไม่เข้าใจมันเลยสักนิดมากไปกว่า "พ่ออยากอยู่กับคนอื่น"

แม่เป็นตัวอย่างที่ดีของการไม่เจ็บแค้นและการให้อภัยท่านบอกเสมอว่า..อย่ามาทำตามแบบแม่ แม่กับพ่อโกรธกันได้...แสดงอารมณ์ไม่พอใจกันได้....แต่ลูกโกรธพ่อไม่ได้ อย่าแสดงอารมณ์ที่ไม่เหมาะสมกับพ่อ...จะเป็นบาปติดตัว

เช้าวันนี้แม่โทรศัพท์มาบอกว่า "อย่าลืมไปหาพ่อ"  ดิฉั้นจึงไปหาท่านและนั่งเป่าปี่..คิดถึงพ่ออยู่พักใหญ่เช้านี้...ที่วัดโคกนาว

อย่าลืมบอกรักพ่อนะคะในทุกๆวันเดี๋ยวจะเป็นอย่างดิฉั้นในวันนี้ เมื่อตอนเป็นมิได้มีโอกาสบอกแต่กลับมานั่ง..บอกรักอยู่กับปูนที่เขียนเพียงชื่อว่าเป็นพ่อเรา   

ด้วยความละลึกถึง...พ่อ...

หมวดหมู่บันทึก: มุมละไม ของใครบางคน
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 05 ธันวาคม 2550 10:30 แก้ไข: 05 ธันวาคม 2550 10:38 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

แต่ยังดีนะพี่จิ๋บยังมีแม่คอยชี้ทางให้เดิน แต่สายฝนนี้สิไม่มีใครคอยชี้ทางให้เลย ต้องเดินครำ ๆ ไปเรือย ๆ ไปทางที่มืด หาทางสว่างไม่เจอ พึ่งมาเจอก็ตอนแต่งงานแล้วคะ  (เพราะพ่อและแม่สายฝนไม่มีความรู้และลำบากด้วยคะ) สายฝนจึงไม่มีใครคอยชึ้ทางให้ต้องช่วยเหลือตัวเองมาตลอด

ความรักที่มีแต่การให้ สร้างความสุขใจทั้งกับผู้ให้และผู้รับ

 

ท่านต้องสัมผัสรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่เรามีค่ะ

 

 หญิงลี่

  • เมื่อพูดถึงพ่อก็ใจหายนะคะ เพราะตัวเองก็ไม่มีพ่อแล้วเช่นกัน...ดังนั้นคนที่ยังมีพ่อ-แม่อยู่ก็หมั่นพยายามดูแลท่านให้อย่างดีนะคะ
  • เมื่อวานวันพ่อก็ได้แต่ระลึกถึงครั้งที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ด้วยกัน..วันพ่อพวกเราทุกคนมาพบกัน รับประทานอาหาร พูดคุยสนุกสนาน ซื้อของขวัญมาฝากท่าน..อะไร ๆอีกหลายเท่าที่เราจะสรรหา...สำหรับวันพ่อคือความทรงจำในครอบครัวที่ลูก ๆ ทุกคนไม่มีวันลืมค่ะ..
  • สิ่งหนึ่งที่ต้องบอกลูก ๆ ของดิฉันให้กระทำกับคุณพ่อของเขา..คือการบอกรักพ่อและสัญญาจะประพฤติปฏิบัติตนเป็นคนดีให้สมกับที่ตั้งใจตั้งความหวังคือ..การเรียนหนังสือ จบการศึกษามีอาชีพทำงานมั่นคง และสุดท้ายการเป็นดีของสังคมค่ะ..เท่านี้ก็พอแล้ว
  • ใช่แล้วค่ะ น้องจิ๊บ บางครั้งผู้ใหญ่ (พ่อ และแม่) เขาไม่เข้าใจและมีความคิดเห็นไม่ตรงกัน ก็เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เราเป็นลูกก็ทำหน้าที่ลูกที่ดีค่ะ
  • พี่มีทั้งพ่อและแม่อยู่ด้วย บางครั้งเขาก็ขัดใจกันบ้างตามประสาผู้สูงอายุ เราในฐานะลูกก็เป็นน้ำประสานทอง.....เป็นกาวใจของพ่อและแม่  อย่าให้เรื่องเล็ก ๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่ที่สร้างความร้าวฉานค่ะ
  • ซึ้งใจกับคุณแม่พี่จิ๊บที่พยายามปลูกฝังในสิ่งที่ดีให้กับลูก ..โดยไม่คิดถึงความรู้สึกของตัวเอง...
  • ซึ้งใจกับพี่จิ๊บ..ที่เล่าตอนไปนั่งเป่าปี่...ด้วยค่ะ..
T_T...ไม่มีคำบรรยาย

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 38.107.179.212
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ