นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 916
ความเห็น: 2

สปิริตนักกีฬา...สปิริตแม่

ลูกแม่เป็นนักกีฬา ลูกเอาชนะใจตัวเองได้แล้ว แต่สิ่งที่แม่ทำ มันคือสปิริตของผู้เป็นแม่ เพื่อลูก แม่ทำได้เสมอ

 

 


ช่วงเปิดภาคเรียนใหม่สำหรับเด็กประถม-มัธยม  สิ่งที่จะมาควบคู่ไปด้วยเสมอ   นอกจากกิจกรรมไหว้ครูแล้ว  อีกกิจกรรมที่เด็กๆพากันตื่นเต้น  อยากให้ถึงเร็วๆ คงเป็นกิจกรรมการแข่งขันกีฬาสี  “น้องมาร์ค” ลูกชายคนโตของ Marky ก็เช่นกัน  ทุกๆปี น้องมาร์คจะได้รับโอกาสให้เป็นนักกีฬาสี  ลงแข่งขันพวกเกมต่างๆ  ซึ่งปีนี้ก็เช่นกัน  น้องมาร์คบอกว่า  “แม่ครับ  มาร์ควิ่งคัดตัวได้ที่ 1 แต่ทำไมครูเอามาร์คไปแข่งวิ่งเกมก็ไม่รู้สิ  มาร์คสงสัยจัง”   Marky ก็เลยบอกลูกไปว่า  “คุณครูคงอยากให้มาร์คมาช่วยเร่งความเร็วให้เพื่อนในวิ่งเกมก็ได้นะลูก  แต่ไม่ว่ามาร์คจะได้รับเลือกให้แข่งอะไร  สิ่งที่มาร์คต้องทำคือทำมันให้ดีที่สุด  ทำเต็มที่  ผลที่ออกมาจะแพ้ชนะมันเป็นเรื่องของกีฬา  ซึ่งมาร์คต้องยอมรับมัน  และภูมิใจที่ได้ทำมันดีที่สุดแล้ว”  น้องมาร์คบอกว่า  หน้าที่ของเค้าในการแข่งวิ่งเกมคือการเป่าลูกโป่งให้แตกแล้ววิ่งไปปิดตาพี่ ป.5 เพื่อบอกทางพี่ให้ไปตีปี๊บให้โดน  Marky ก็รับฟังโดยไม่สังเกตอะไร 

            หลายวันผ่านไป  ลูกกลับมาจากโรงเรียนจะดูซึมๆ แต่ก็ไม่ได้บอกอะไรออกมา  จนวันนึง  ก่อนนอนน้องมาร์คบอกแม่พร้อมร้องไห้ออกมาว่า  “แม่ครับ  มาร์คต้องแพ้แน่ๆเลย  มาร์คเป่าลูกโป่งช้า  แล้วเพื่อก็ล้อมาร์คด้วย”  Marky เลยถามลูกว่า  "แล้วทำไมมาร์คถึงเป่าช้าล่ะลูก”  คำตอบที่ได้คือ “ตอนซ้อม  มีอยู่ครั้งนึงมาร์คเคยเป่าแล้วมันแตกใส่หน้าครับ  เจ็บมาก  มาร์คเลยกลัวมันจะแตกแบบนั้นอีก”   Marky สงสารลูกจับใจ  คิดอยู่ครู่นึงจึงบอกลูกไปว่า  “ไม่เป็นไรลูก  เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่ไปซื้อลูกโป่งมา  แล้วเรามาซ้อมกันที่บ้านนะ   เดี๋ยวเราจะฝึกเทคนิคไม่ให้ลูกโป่งแตกใส่หน้ากันนะลูก  สิ่งสำคัญคือมาร์คต้องเชื่อในตัวเองว่ามาร์คทำได้นะครับ”  เด็กน้อยยิ้มรับ  แล้วหลับไป  วันรุ่งขึ้น  Marky ซื้อลูกโป่งมาแพ็คใหญ่  แต่ด้วยความที่กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว  เลยไม่ได้ซ้อมให้ลูกซะที

จนวันอาทิตย์เช้า  โรงเรียนนัดให้พาเด็กไปซ้อมที่สนามล่างตอนเช้า  น้องมาร์คก็มีปฏิกิริยาปกติ  จนถึงตอนที่ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง  คือ เป่าลูกโป่ง  ถึงได้รู้ว่า  ลูกยังจับลูกโป่งผิดวิธีทำให้ลูกโป่งหลุดมือง่าย   ลูกยังเป่าไม่เป็นจังหวะทำให้ลมที่เข้าลูกโป่งแต่ละครั้งน้อยเกินไป  และที่สำคัญลูกจะเป่าได้แค่เต่งแล้วไม่กล้าเป่าต่อ  พอคุณพ่อคุณครูเข้าไปบอกให้ทำต่อ  มันเลยทำให้น้องประหม่าจนมือเท้าสั่น   Marky รู้สึกได้เลยว่า  ลูกกำลังหลีกเลี่ยงสิ่งที่ตัวเองกลัว  ดูอยู่สักพัก  น้องก็ไม่ยอมเป่าต่อ  จนคุณครูบอกว่า  ให้คุณพ่อคุณแม่ช่วยซ้อมให้น้องที่บ้านด้วยนะคะ

         หลังจากพาไปตลาดซื้อของกิน  และให้เค้าได้เล่นกับน้องตามปกติ  จนเห็นว่าลูกลืมอาการกลัวเมื่อตอนเช้าไปแล้ว   Marky เลยชวนน้องมาร์คมาเป่าลูกโป่งกัน  เริ่มจากฝึกให้เค้าจับแบบที่ไม่หลุดได้ง่าย  ให้เค้าฝึกเป่าแบบเป็นจังหวะด้วยการฝึกปากเปล่าให้ดูโดยไม่มีลูกโป่ง  ซึ่งน้องมาร์คก็ทำได้ดี  จนถึงขั้นตอนสุดท้ายคือการเป่าลูกโป่งให้แตก  ซึ่งมันเป็นจุดที่ใช้เวลามากๆ  น้องจะเลือกที่จะเลี่ยง  โดยทำให้หลุดมือบ้าง  ทำเป็นถามโน่นถามนี่บ้าง  เพื่อยื้อเวลาในการทำให้ลูกโป่งแตกออกไป  และสิ่งที่เห็นอีกอย่างคือ  ลูกโป่งที่แม่มันซื้อมามันเป็นไซส์ใหญ่  ไม่ได้ใหญ่ธรรมดานะคะ  มันใหญ่มาก  ขนาดที่ว่าน้องมาร์คเป่าจนความยาวจะถึงเข่าแล้วยังไม่ยอมแตก  แม่มันตัดสินใจ ณ ตอนนั้น  เอาวะ!!! "น้องมาร์คดูแม่นะลูก  เป่าไปเลยอย่าไปสนใจมัน  คิดไว้ว่าเราจะเป่าจนมันแตกแค่นั้นพอ"  แล้วก็อัดลมเข้าลูกโป่ง  ใจก็เต้นตึ๊กๆ พร้อมนึกในใจ  ลูกโป่งบ้านี่ทำไมมันใหญ่จังวะ  เสียวก็เสียว  ถามว่ากลัวมั๊ย  ตอบเลยค่ะกลัวสิคะ  กลัวมากค่ะ  แต่ ณ ตอนนั้นต้องทำให้ลูกเห็นว่าการข้ามผ่านความกลัวเป็นอย่างไร  เป่าต่อไป  ปังงงง!!!  กรี๊ดดด!!!  ดีใจในใจว่าแตกซะทีนะ  พร้อมหันมาบอกลูกว่า "เห็นมั๊ยแม่เป็นผู้หญิง  แม่ยังทำได้  น้องมาร์คเป็นผู้ชาย  มาร์คก็ทำได้  และแม่เชื่อว่าน้องทำได้นะลูก"  พูดจบประโยค  เด็กน้อยหยิบลูกโป่งขึ้นมาเป่าลมใส่จนเต่ง  หลับตาปี๋  แล้วเป่าต่อไป  ปังงงงง!!!  ทุกคนร้อง เย้!!! พร้อมกัน  แต่น้องมาร์คหยุดนิ่งอยู่ครู่นึง  ก่อนจะตะโกนทั้งน้ำตาว่า  “เย้!!! มาร์คทำได้แล้วแม่  มาร์คทำได้แล้ว  มาร์คไม่กลัวแล้วครับ"  พูดพลางวิ่งมากอดแม่  อีพ่อกับอีแม่น้ำตาไหลพราก  มันคือสิ่งเล็กๆ แต่มันคือการเอาชนะครั้งยิ่งใหญ่ของเด็กน้อย  เพราะมันคือการเอาชนะความกลัวของตัวเอง  หลังจากนั้นน้องมาร์คจับลูกโป่งเป่าต่ออีก 2 ลูก  เพื่อทำให้แม่เห็นว่ามาร์คไม่กลัวแล้วจริงๆนะแม่  ก่อนนอน  เด็กน้อยมาบอกแม่ว่า  “แม่ครับ  มาร์คทำได้แล้ว  มาร์คไม่กลัวแล้ว  เพราะแม่นะครับ  ขอบคุณนะแม่” 

            ลูกแม่เป็นนักกีฬา  ลูกเอาชนะใจตัวเองได้แล้ว  แต่สิ่งที่แม่ทำ  มันคือสปิริตของผู้เป็นแม่  เพื่อลูก  แม่ทำได้เสมอ

(ถ้าไม่เพื่อลูก  แม่ไม่ทำปึ๊ด   เสียวอีตาย  ลูกโป่งบ้าอะไร  ใหญ่จิ๊..หาย)

หมวดหมู่บันทึก: มุมละไม ของใครบางคน
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 27 มิถุนายน 2559 11:36 แก้ไข: 27 มิถุนายน 2559 11:53 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 JIBCy, Ico24 Baby, และ 4 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

ความเห็น

ความเป็นแม่เหนือสิ่งอื่นใดค่ะ สู้สู้นะครับพี่มาร์ค

น่ารักจริงๆ ^_^

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 54.82.56.95
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ