จักรย้าน จักรยาน

Erlangen เป็นเมืองรักจักรยาน ทุกถนนหนแห่งไม่ว่าในเมือง นอกเมือง จะต้องมีทางเฉพาะสำหรับจักรยาน ถ้าตรงไหนไม่มีทางจักรยานต้องมาขี่ร่วมกับรถยนต์แล้วล่ะก็ คนขี่จักรยานเป็นใหญ่ครับผม ที่เป็นเช่นนี้ อาจเป็นเพราะประชากรส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา (แปลว่าไม่ค่อยมีกะตังค์...เอ๊ย..เป็นคนหนุ่มคนสาว เรี่ยวแรงแข็งขยัน)

จะว่าไปแล้ว คนเยอรมันเค้าแข็งแรงนะเออ เพราะคนขี่จักรยานมีตั้งแต่ตัวกระเปี๊ยก ไปจนรุ่นคุณย่าคุณยาย เห็นคุณยาย (Oma) ซิ่งจักรยานแล้วกลัวล้มกระดูกหักจริงเชียว นอกจากนี้ จักรยานไม่มีคำว่าชนชั้นวรรณะ ก็ขนาด Prof. เอง วันอื่นๆ ขับ Mercedes แต่ต้องมีการขี่จักรยานทุกวันศุกร์ นัยว่ายังฟิตอยู่

ไม่เคยต้องซื้อจักรยาน ได้มาจากอภินันทนาการล้วนๆ จักรยานคันแรก ได้มาจากเพื่อนหนุ่มหน้าคมชาวสปานิช แกบอกว่า มันจอดอยู่ที่หอไม่มีใครใช้ เก็บไว้ก็เกะกะ เธอเอาไปใช้ก็แล้วกัน เห็นสภาพแล้วก็อะนะ สมควรอยู่หรอกที่ไม่มีใครใช้ แต่เห็นว่าสภาพยังพอขุนได้และไม่ต้องเสียตังค์ก็เลยยอม

ในเมืองจะมีร้านซ่อมจักรยานแบบถูกๆ ราคาตามแต่จะเห็นสมควร อยากให้แค่ไหนก็แค่นั้น แต่มีข้อแม้เพียงข้อเดียวว่า คุณต้องลงมือซ่อมเอง  เอาล่ะซิคะ จะไปจ้างเขาซ่อมก็แพง ราคาเท่ากับซื้อใหม่เลย ด้วยความต้องการประหยัด ซ่อมเองก็ซ่อมเอง ใครๆเขาก็ซ่อมเองกันทั้งนั้น

ขับขี่ (เอิ่ม...จักรยานนะจ๊ะ) กันอยู่ปีกว่าๆ ก็ถึงคราวจากตาย แบบว่า อ.โอ๋ ขี่จักรยานไปประสานงากับรถเก๋งเข้า จนล้อหน้าบิดไปเลย (รถเก๋งผิดนะคะ ขี้เกียจเล่า) คนขับรถเก๋งก็เลยช่วยออกค่าซื้อจักรยานมือสองคันใหม่ให้ (40 ยูโร) เป็นค่าปิดปาก

เหอๆๆ ระดับเราแล้ว มีหรือจะต้องซื้อ คันที่สองนี่ก็ได้มาจากเพื่อนสาวชาวอิตาเลียนที่เพิ่งเรียนจบ ก็เลยเอามาซ่อมและเปลี่ยนอะไหล่นิดหน่อย ก็ขับได้สบายใจเฉิบ ตอนเรียนจบเราก็ให้รุ่นน้องต่อไป

ถ้าที่มอ.มีทางจักรยานก็อยากขี่จักรยานจากหอมาทำงานค่ะ ช่วยประหยัดค่าน้ำมันแล้วก็ออกกำลังดีด้วย