นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Kon1Kon
Ico64
เสาวลักษณ์ รุ่งตะวันเรืองศรี
อาจารย์ระดับ 7
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ความเคลื่อนไหวล่าสุด
  • ไม่มี
Network
Members · Following: 0 · Followed: 2

อ่าน: 1551
ความเห็น: 0

กำลังใจเด็กตาบอด [C]

แล้ววินาทีนั้น หัวใจของ Kon1Kon ก็รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งในหัวใจของเด็กตัวน้อยๆ เหล่านี้

เมื่อวานนี้ได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนน้องๆ ที่ รร.คนตาบอดที่หาดใหญ่ในมา  มีความประทับใจที่อยากจะบันทึกเก็บไว้...เป็นกำลังใจให้ตัวเอง... 

วันนี้ครูแป๋วจัดให้เราได้พบกับน้องๆ 10 กว่าคน ส่วนใหญ่อยู่ในวัยประถม มีทั้งหญิงและชาย น้องๆ มารอรับเราตรงบันไดชั้นล่าง แล้วพวกเค้าก็พาเราขึ้นไปชั้นสอง  เด็กๆ แต่ละคนใช้ประสาทสัมผัสอื่นๆ ที่ไม่ใช่สายตาในการพาตัวเองขึ้นไปยังห้องเรียนได้อย่างคล่องแคล่ว  หลายคนอาจจะใช้ความเคยชินกับสถานที่แล้ว แต่ Kon1Kon ก็เห็นว่าน้องส่วนใหญ่จะใช้มือสัมผัสไปตามผนัง หรือ กำแพง หรือ ราวบันไดและทางเดิน  พอเห็นอย่างนั้น Kon1Kon ก็เลยลองหลับตาทั้งสองข้างให้สนิท  แล้วทำแบบเดียวกับเค้า และพยายามจะพาตัวเองเดินไปในสถานที่ที่เราไม่รู้จัก ในความมืดมิดดูบ้าง... 

และ Kon1Kon ก็รู้สึก..กลัว..  กลัวกับสิ่งที่เราไม่รู้จัก  กลัวกับสิ่งที่เราไม่คุ้นเคย .. แล้ววินาทีนั้น หัวใจของ Kon1Kon ก็รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งในหัวใจของเด็กตัวน้อยๆ เหล่านี้  น้องๆ เค้าต้องเผชิญอะไรมาบ้าง เค้าต้องอาศัยความกล้าหาญเพียงใด กว่าที่จะสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติทั่วไป  ส่วนเราเองล่ะ  ทั้งที่สายตาทั้งสองข้างยังมองเห็นสีสัน รูปทรง รายละเอียด ความใกล้ไกล ความลึกบาง .. แต่หลายครั้งที่เรากลับใช้สายตาของเราเลือกมองแต่สิ่งที่ไม่น่าพอใจ  มองเห็นแต่ความไม่สวยงาม ไม่น่ารัก... ในขณะที่คนอีกหลายคนถ้าเค้าเลือกได้ เค้าคงจะใช้สายตาของเค้าชื่นชมความสวยงามที่ยังมีหลงเหลืออยู่มากมายในโลกนี้ด้วยความขอบคุณ   ถ้าสายตาของเรากลับมืดบอดสนิทอย่างนี้บ้าง  เราจะ appreciate กับสิ่งที่เรามีอยู่ได้ดีขึ้นมั้ย???......  

แล้วก็นึกไปถึงที่พี่วุฒิ พี่ที่จุฬาที่ครั้งนึงเคยคุยกัน  ว่าสิ่งง่ายๆ ..สิ่งที่ปกติธรรมดาในชีวิตของเรา บางครั้งเรา take it for granted..  เรามองข้ามความสำคัญมันไป เช่นตอนที่เรายังสามารถกลืนน้ำลายลงคอได้  เราไม่เคยนึกถึงความสำคัญของมัน ไม่เคยนึกขอบคุณมันว่า มันยังทำหน้าที่อย่างปกติได้  แต่ถ้าวันไหนเราเกิดทำสิ่งง่ายๆ อย่างกลืนน้ำลายไม่ได้ขึ้นมา  เราก็จะเริ่มรู้ว่า สิ่งธรรมดาที่เราเคยมีอยู่นั้น มันมีค่าเพียงใด มันจำเป็นมั้ย ที่จะต้องรอให้สูญเสียก่อนที่จะเริ่มขอบคุณกับทุกสิ่งที่มีอยู่ ที่ได้รับอยู่ หรือที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้ 

...ขอบคุณที่แม้ตาจะสั้น..แต่ก็ยังมีสายตาให้มอง...

...ขอบคุณที่แม้ไม่มีรองเท้าสวยๆ ..แต่ก็ยังมีเท้าให้เดิน....

...ขอบคุณที่แม้ไม่มีเสื้อผ้าดีๆ... แต่ก็ยังมีร่างกาย...

...ขอบคุณที่เพื่อนร่วมงานอาจจะปองร้าย/ไม่น่ารัก...แต่ถ้าไม่มีเค้า เราจะฝึกความอดทนกับใคร?... 

ไปเยี่ยมน้องๆ เพื่อให้กำลังใจ  แต่กลับเป็นน้องๆ ต่างหากที่ให้กำลังใจกับพี่มามากมาย..ขอบคุณ น้องชุบ โอปอ แบงก์ เขียด จรวด โบว์ มิก มุก เบิร์ด ออฟ ใบเตย ฟา เด๊ะ และ แป๋ม.. ขอบคุณที่ถึงแม้จะมืดทางสายตา  แต่น้องกลับมองสว่างด้วยหัวใจ..

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): กำลังใจ  การขอบคุณ  ตาบอด
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 04 พฤศจิกายน 2550 19:41 แก้ไข: 18 กุมภาพันธ์ 2551 10:36 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ไม่มีความเห็น
คุณต้องทำการเข้าระบบก่อนแสดงความเห็น