นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Kon1Kon
Ico64
เสาวลักษณ์ รุ่งตะวันเรืองศรี
อาจารย์ระดับ 7
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ความเคลื่อนไหวล่าสุด
  • ไม่มี
Network
Members · Following: 0 · Followed: 2

อ่าน: 1320
ความเห็น: 2

บอกเล่าที่มาก่อนละกัน [C]

--อยากให้มุมนี้เป็นเสมือน “ที่พักใจ” โดยเฉพาะในเวลาที่มันเหนื่อยๆ ไว้เก็บเกี่ยวพลังก่อนจะออกไปทำอะไรๆ ต่อไป แล้วถ้าเหนื่อยอีก ก็กลับมาพักตรงนี้อีก ได้ทุกเวลา - -

ตอนสมัยที่เรียน ป.ตรี ที่กรุงเทพ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน Kon1Kon ได้เข้าร่วมกับค่ายอาสาพัฒนาของภาคใต้มาร่วมสร้างอาคารโรงเรียนให้กับบ้านหน้าซึง จ.สุราษฎร์  เป็นครั้งแรกที่เด็กชานเมืองปทุมได้ออกมาสัมผัสกับภาคใต้จริงๆ  (แต่ตอนนั้น จำรายละเอียดของที่ตั้งค่ายไม่ค่อยได้เล้ย เช่น บ้านหน้าซึงอยู่อำเภออะไรก็จำไม่ได้ ใครรู้จักช่วยบอกหน่อยก็ดีนะคะ อิอิ^^)  ที่ค่ายก็จะมีการแบ่งหน้าที่เวรยามกันไปแต่ละวัน บางวันก็อยู่กลุ่มก่อสร้าง บางวันอยู่กลุ่มทำอาหาร  บางวันอยู่กลุ่มชุมชนสัมพันธ์ เวียนๆ กันไปภายใน 10 วันนั่นแหละ

แต่กลุ่มที่ Kon1Kon ชอบมากเป็นพิเศษ ก็คือ การได้ออกไปชุมชนสัมพันธ์ (ตอนนั้นยังไฟแรง ก็คิดว่าเหตุผลที่ชอบ คือ เราได้ออกไปเรียนรู้วิถีชีวิตของคนจริงๆ นะ ที่อยู่กับป่ากับดงกับธรรมชาติน่ะ  แต่ตอนนี้พอแก่แล้วคิดว่า เหตุผลที่ชอบกลุ่มนี้คงเป็นเพราะมัน สบาย มากกว่า แฮ่ะๆ)    มีวันนึง พี่ร่วมค่ายชาวใต้ของแท้ (ผิวเข้ม คิ้วดก พูดห้วน แต่ใจดีชะมัด) ก็พาสมาชิกกลุ่มไปเดินสัมพันธ์ชุมชน  ผ่านลำน้ำที่เป็นที่อาบน้ำของช้าง ขึ้นเขา เลาะริมสวน  เดินทั้งวัน (ไม่รู้สัมพันธ์ชุมชนตอนไหน  อ๋อ ก็ตอนเดินสวนกับชาวบ้านไง..)  วันนั้นเดินเยอะมาก แต่ได้เห็นวิวทิวทัศน์และภูมิประเทศแถบนั้นคุ้มไปเลย  จนกระทั่ง พี่นำมาหยุดที่บ้านหลังหนึ่ง  เป็นกระท่อมเล็กๆ  เจ้าของบ้านไปไหนก็ไม่รู้  แต่หน้ากระท่อมนั่นน่ะ  มี..มี...มี..ไอ้เจ้านี้แหละ..แคร่มหัศจรรย์...  พี่คนนั้นไม่พูดพล่ามทำเพลง ล้มตัวลงนอนบนแคร่ซะงั้น  ไอ้เราก็เห็นว่าไม่เลวแฮะ เดินมาก็ตั้งไกล  แคร่ก็ใหญ่กว้างขวาง  เหนื่อยจะแย่แล้วนิ  ก็เลยลองล้มตัวลงนอนดูบ้าง...

        และนั่นคือที่มาของความรู้สึกผ่อนคลายที่ประทับใจไม่รู้หายจนถึงปัจจุบันนี้ (อย่ารู้เลยว่าผ่านไปกี่ปีแล้ว^^) ลมเย็นๆ ที่พัดโชยมา  ใต้เงาร่มไม้ที่ชื่นใจ  พวกเรานอนดูเมฆลอยผ่านไปไม่รู้กี่กลุ่มก้อน  ชี้ชวนกันจินตนาการว่าก้อนนั้นเป็นหมี ก้อนนี้เป็นมังกร และอื่นๆ อีกมากมาย  แต่ก็ไม่มีใครมีทีท่าว่าอยากจะลุกขึ้น  เป็นความรู้สึกแห่งความทรงจำล้ำค่าที่คน 2-3 คนมีร่วมกันในวันนั้น  แต่มันเป็นความรู้สึกที่ดีซะจนขอเก็บเอามาเป็นชื่อ blog ในวันนี้ซะเลย แคร่มหัศจรรย์จริงๆ (แถมยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นเจ้าของ- - แป่ววว..)

        แหะ แหะ.. แต่ว่าถ้าสมาชิกค่ายกลุ่มอื่นมาอ่านเข้า คงรู้หมดเลยสินะว่าพวกเรามัวแต่ไปอู้อยู่ที่ แคร่หน้าบ้าน ใต้ร่มไม้ใบบัง กันนานไปนิ๊ดนึง  หยวนหยวนละกันนะจ๊า เพราะมันก็ช่วยให้คนๆ นึงได้มีที่พักใจและความประทับใจดีดีมาจนถึงทุกวันนี้เลยนา.....

 
หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 01 พฤศจิกายน 2550 11:52 แก้ไข: 18 กุมภาพันธ์ 2551 10:37 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

วันนี้พอว่าง เลยตามมาเก็บเกี่ยวบล็อกที่เราสนใจย้อนหลังครับ เป็นความทรงจำที่ดีเน๊าะ
Ico48
Kon1Kon (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
24 พฤศจิกายน 2550 22:13
#2455

ขอบคุณคุณ P ค่ะ..ที่อุตส่าห์มาอ่านความทรงจำเพ้อๆ ของ Kon1Kon ด้วย..

(เวลาเริ่มเพ้อถึงความหลัง..เค้าก็ว่ากันว่า..เราน่ะ จุดจุดจุด..แล้ว .. เฮ้อ.. สงสัยต้องยอมรับความจริง!)

คุณต้องทำการเข้าระบบก่อนแสดงความเห็น