นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

แม่ตัวด้วง
Ico64
kittima honghiranruang
หัวหน้าฝ่ายอำนวยการ
โรงพยาบาลทันตกรรม
ความเคลื่อนไหวล่าสุด
  • ไม่มี
Network
Members · Following: 0 · Followed: 1

อ่าน: 1384
ความเห็น: 0

ตาอ๋อย..ของผม

ตาอ๋อย เป็นน้องชายคนสุดท้องของยายผมครับ

ทำไมผมต้องมาบันทึกเรื่องของตาที่นี่...เรื่องมันยาวมากครับ

ผมกับตาอ๋อย ผูกพันกันมาก ใครๆในบรรดาญาติพี่น้อง มักจะพูดว่าตารักผมมากที่สุด แม่ก็ยังบอกว่าตารักผม เลยเผื่อแผ่ที่แม่..แต่ผมว่าตารักแม่มากว่า เลยเผื่อแผ่มาถึงผม

เท่าที่ผมรู้ ตาอ๋อยเลี้ยงแม่ผมตั้งแต่แม่ผมยังเด็ก และตาอ๋อยก็ยังเรียนมัธยม ยายๆทั้งหลายที่สุราษฎร์ มักจะล้อเรื่องที่ตาอ๋อย นั่งร้องไห้ เมื่อกลับจากโรงเรียนแล้วพบว่าตาของผมมารับแม่ผมกลับไปนครศรีฯแล้ว

จะรักใคร เผื่อแผ่ให้ใครคงไม่สำคัญ แต่ที่แน่ๆตาอ๋อย รักผม และแม่ผมมากแค่ไหน พ่อผมคงตอบได้ดี เพราะผมแอบได้ยินพ่อผมเคยพูดว่า พ่อคงไม่กล้าทำอะไรให้แม่ และผมต้องเสียใจ เพราะถ้าตาอ๋อยรู้ ตาอ๋อยคงไม่ยอม ถ้าพูดเป็นภาษาชาวนครฯก็คือ "เดี๋ยว ตาอ๋อยเอาตาย"

ช่วงสุดท้ายของชีวิต ตาอ๋อยเป็นโรคยอดฮิตคือโรคมะเร็ง ต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างนครศรีฯกับหาดใหญ่ แม่ผมเป็นผู้จัดการในเรื่องการรักษา โดยมีผมเป็นผู้ช่วย ถ้าใครไปโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ ในช่วงปลายปี 2551 อาจจะเคยเห็นผู้ชายตัวโตๆที่ผมร่วงเพราะยาเคมีเดินไปเดินมาระหว่างคลินิกอายุรกรรม ห้องฉายแสง ห้องให้ยาเคมี โดยมีผู้ติดตามเป็นพรวนได้แก่ ผม แม่ผม พ่อผม น้าเงาะ น้างา ยายเล็ก และลูกน้องตาอ๋อยอีก 1-2 คน

10 เดือนที่ต้องให้เคมีบำบัด ฉายแสง ผมไม่เคยเห็นตาอ่อนแอ ท้อแท้เลยครับ ตาไม่เป็นอะไร ตารู้สึกดีขึ้น เป็นคำพูดที่ติดปาก ตาเพลิดเพลินกับการได้ทำงาน และสนุกเมื่อได้คุยเรื่องงาน ก็พอดีกับแม่ผมที่เห็นงานเป็นเรื่องสนุก เขาสองคนก็สนุกกับงาน นั่งคุยนั่งเล่าทั้งเรื่องผลงาน และแผนงาน เป็นพวกบ้าพลังทั้งคู่...ส่วนผมสนุกกับกินครับ

ตาอ๋อย..ก็สนุกเรื่องกินไปกับผมด้วย เราซื้ออุปกรณ์อำนวยความสะดวกในการกินหลายชิ้น หม้อสุกี้ หม้อไฟ ที่คั้นน้ำผลไม้ แทบทุกเสาร์เราจะซื้อมาบ้าง ทำกันเองบ้าง อาหารเต็มโต๊ะ ตาอ๋อยได้จิ้มๆ 2-3 คำก็มีความสุขแล้ว ส่วนที่เหลือผมกับแม่ผมก็จัดการต่อ ช่วงที่ตาอ๋อยรักษาโรคปรากฏว่าทั้ง ตา แม่ และผมก็อ้วนขึ้น แต่แม่ผมบอกว่าไม่เป็นไร ถ้าตามีความสุข ตาทานได้...เราสองแม่ลูกยอม "อ้วน"

แล้วทำไมเรื่องของตาอ๋อยต้องมาอยู่ใน blog

ตาอ๋อย มีเรื่องสนุก ตลกๆ หรือเรื่องเปิ่นๆของตาเอง ของเพื่อนตา ของลูกน้องตา ระหว่างการทำงานเยอะมาก ผมว่าคดีเด็ด ก็คดีเด็ดเหอะ เจอเรื่องเด็ดๆของ ฉก.ศรีวิชัย ชิดซ้ายตกขอบไปเลย แม่ผมก็บอกตาทุกครั้งว่าตาน่าจะบันทึกรวบรวมไว้นะ พิมพ์เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ก็ได้ บางครั้งแม่ผมก็แหย่ว่า ไว้เวลางานศพ จะได้เอามาพิมพ์ ไม่ต้องลำบากแม่ผมอีก..ดูเอานะแม่ผมคุยกับตา ถ้าเป็นคนอื่นคงว่าคุยอะไรกันก็ไม่รู้..แต่ตาอ๋อยกลับชอบใจผสมโรงไปกับแม่ เออดีๆ

พอแม่ผมมี blog แม่ผมก็จะขยายเครือข่าย พอแม่เขียนบันทึกเสร็จแต่ละเรื่อง แม่ก็ส่ง e-mail ไปให้ตาเปิดอ่าน ไม่ต้องตกใจนะครับตาผม อายุ 58 แต่ใช้คอมพิวเตอร์คล่องปรื๋อครับ ขนาดไม่สบายยังประชุมกับทีมงานผ่าน skype เลยครับ

เมื่อตาได้อ่านเรื่องของผมใน blog นี้ ก็ชอบใจ จะทำ blog ของตาเองบ้าง แม่ก็รับปากว่าจะสอนให้ แต่ด้วยอาการของโรคที่มากขึ้น และงานของแม่ผมก็มากขึ้น เขาสองคนเลยไม่ได้ทำซะที จนวันนี้ตารอแม่ผมว่างไม่ไหวแล้ว....แม่ผมก็รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ติดค้างตาอ๋อยอยู่ แต่แม่ผมก็หาเหตุผลแก้ตัวให้ตัวเองได้อยู่เรื่อยแหละครับ ไม่ได้สอนให้ตาอ๋อยทำ blog ก็ขอเป็นเขียน blog ให้ตาก็แล้วกันนะ

นี่คือที่มาของเรื่อง "ตาอ๋อย...ของผม"ครับ

ลงชื่อ ด้วง จิตริน หงษ์หิรัญเรือง

Sections: Miscellaneous
License: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
created: 07 Febuary 2009 22:33 Modified: 07 Febuary 2009 22:33 [ Report Abuse ]
ดอกไม้
People Who Like This
 
Facebook
Twitter
Google

Other Posts By This Blogger

ความเห็น

ไม่มีความเห็น

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.239.150.57
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ