นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1258
ความเห็น: 1

ค่าของคน?

ในการทำงานเกษตรภาคใต้  พื้นฐานแรกที่ต้องทำก่อนเป็นอันดับแรก คือการวัดพื้นที่เพื่อทำผังงาน  ในปีแรกๆ เรายังจำได้ว่า เราไปวัดพื้นที่ เพื่อทำเครื่องหมายในกระดาษเปล่า มาให้พี่สิน สถาปนิกของคณะ ช่วยลงในคอมพิวเตอร์ให้  ว่าจะวางเต้นท์แบบไหน อย่างไร


เราวัดพื้นที่เป็นแนวยาว ได้เท่าไหร่ก็หาร 4 ตามขนาดของเต้นท์ ที่มีขนาด ลึก 5 เมตร ยาว 12 เมตร โดยเต้นท์ 1 หลัง จะมีเสาแบ่งเป็น 3 ช่อง ช่องละ  5 x 4 คือ ลึก 5 เมตร กว้าง 4 เมตร   ก็เท่ากับ 12 เมตร ได้พื้นที่ 3 ล็อค


 

การวัดพื้นที่ไม่ละเอียด  พอวันลงเต้นท์จริง  ก็ทำให้บางจุดลงไม่ได้ เพราะตอนวัด เราวัดแนวยาว ไม่ได้ดูความลึก ว่าติดเสาไฟฟ้า ติดตู้ไฟ  ติดต้นไม้ ติดอาคาร ที่ทำให้ความลึกของพื้นที่บางแห่ง ไม่ถึง 5 เมตร   


บางจุดวัดได้ความลึกถึง 5 เมตร แต่ลืมดูด้านบน ว่าติดกิ่งไม้ใหญ่ ที่โน้มต่ำลงมา ทำให้วางเต้นท์ที่สูงกว่า 2.5 เมตรไม่ได้เช่นกัน


 

แต่เมื่อขายล็อคไปแล้ว  ลงเต้นท์ไม่ได้  โห ไม่ต้องนึก ว่าจะเกิดอะไรขึ้น   พ่อค้า แม่ค้าที่เป็นเจ้าของล็อค ไม่เคยเข้าใจในความสะเพร่าของเจ้าหน้าที่ในเรื่องแบบนี้   “ถ้ารู้ว่าวางไม่ได้แล้วใส่ในผังทำไม”  “ทำงานเป็นไม๊”  “ความเสียหายที่เอาของมาใครรับผิดชอบ”  “ทำงานโง่ๆ แบบนี้ลาออกไปเลย”  “พูดง่ายให้ย้ายไปตรงอื่น ตรงนี้ก็ตรงนี้ ถ้าไม่ใช่ตรงนี้ไม่เอา”   เพิ่มคำหยาบคาย  น้ำเสียงกร้าวร้าว ชี้หน้าด่า  ในทุกคำพูด


  “ขอโทษค่ะ   ตอนวัดที่ลืมดูเสา”  เพื่มเสียงสั่นเครือ หน้าซีด มือสั่น จุก พูดไม่ทัน  น้ำตาคลอเข้าไปในทุกกริยา ของเราที่ได้แต่พูดแค่นี้


 

การทำงานไม่รอบคอบ สักแต่ว่าทำให้เสร็จๆ พ้นๆ ไป ทำให้เกิดผลกระทบตามมา ที่ยุ่งยากกว่าหลายเท่า  เพราะเป็นเรื่องที่กระทบกับยอดขาย ผลประโยชน์ของพ่อค้า แม่ค้าที่แต่ละคน ยากจะเคลียร์ ต่อให้ ขอโทษร้อยครั้ง ยืนร้องไห้ขาดใจตรงนั้น ก็ไม่ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น มีแต่จะทำให้น่ารำคาญ 


 

วิธีที่ดีที่สุดคือ  ต้องยอมรับความผิด และยอมให้เค้าด่าจนหายโกรธ  ยิ้มมุมปากบางๆ ทำตาละห้อย เพื่อเค้าจะรู้ว่าเรายอมรับผิด ลูกค้าคือพระเจ้า คำด่ามากมายขนาดไหน ขึ้นอยู่กับวุฒิภาวะของพ่อค้าแม่ค้า ถ้าพื้นๆ เลย ก็หนักหนาด้วยมีคำหยาบ เสียงดัง โวยวาย  ด่าไม่เลิก  ถ้าโกรธจัดๆ อาจมีอยากจะตบสักทีแถมมาด้วย


 

ยิ่งพ่อค้าแม่ค้าที่มีความรู้สักนิด ก็ยิ่งยาก เพราะจะจิก ๆๆๆๆ ดูถูกเหยียดหยามเสมือนที่ยืนตรงหน้าไม่ใช่คน  จะถูกข่มขู่ว่าจะฟ้องเจ้านายทุกคน ตั้งแต่คณบดี ยันอธิการบดี  ไปถึงสถานวิทยุ โทรทัศน์  หนังสือพิมพ์ ถึงการทำงานไม่มีประสิทธิภาพของเรา ที่ทำให้เค้าเสียหาย

 

 

ยังจำได้ถึงคำด่าที่ว่า “อีคนไร้การศึกษา”  เราโดนด่าคำนี้ต่อหน้าบุคลากร  นักศึกษา ยาม ยืนกันเยอะแยะ  ได้แต่ก้มหน้า อดทน อดทน อดทน  มือกำแน่น นิ้วโป้งจิกเนื้อให้เจ็บที่สุด เพื่อกล้ำกลืนน้ำตา  ศักดิ์ศรีที่เหมือนเหลือน้อยเต็มที   ในสถานการณ์แบบนั้น ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเหลือ ไม่มีใครมาช่วยเคลียร์  ทุกคนต่างยืนมอง ให้กำลังใจบ้าง สมน้ำหน้าเราบ้าง  ตามแต่จิตใจใคร


 

กว่าจะเคลียร์แต่ละรายจบ เราต้องพยายามหาพื้นที่ใหม่ที่ใกล้เคียงกับที่เดิม  แล้วก็ต้องช่วยเค้ายกของ ขนของ เพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบ 


 

บางรายเราลงเต้นท์ผิดตำแหน่ง  ก็ต้องช่วยยกเต้นท์   ไปวางให้ถูกตำแหน่ง  เต้นท์หลังใหญ่ ๆ ถูกยกไป ยกมา ก็จะถูกเจ้าของเต้นท์ ที่ลงเต้นท์ บ่นด่า  โกรธมากที่ต้องมาทำงานกับคนไม่รู้เรื่อง ที่ทำงานผิดพลาด ทำงานมั่วๆ ไม่เช็คตำแหน่งก่อนลงเต้นท์  ทุกความผิด เราก็ต้องยอมรับ  เพราะเราทำงานบกพร่อง ไม่รอบคอบ ทำให้คนอื่นต้องเสียหายเป็นวงกว้างกระทบกันไปเป็นทอดๆ เพราะเจ้าหน้าที่เพียงคนเดียวที่สะเพร่า


 

ในการทำงานปีแรกๆ  ทำอะไรก็ผิดพลาดไปหมด เนื่องจากไม่มีประสบการณ์ ทำงานไม่ละเอียด งานเยอะ ต้องทำหลายหน้าที่  แต่นั้นไม่ใช่เหตุผลที่ใช้แก้ตัวเวลาทำผิดพลาดได้  ไม่มีใครให้อภัยในความผิดพลาดของคนทำงานที่ได้รับเงินเดือน   เพราะคุณไม่ใช่เด็ก ๆ อีกแล้ว   เราจึงเข้าใจความหมายของคำว่า ผิดเป็นครู เพราะต้องเรียนรู้ และจดจำทุกความผิดพลาดให้ได้  และหาทางแก้ไข ป้องกันไม่ให้ความผิดพลาดเกิดขึ้นซ้ำอีก


   

เราเรียนรู้ว่า “ค่าของคน อยู่ที่ผลของงาน”  อยากให้ใครนับถือ ก็ต้องสร้างคุณค่าจากงานที่ทำให้ดีที่สุด  เมื่อยังดีไม่พอก็ไม่มีคุณค่า  จึงถูกแม่ค้าดุด่า เหยียดหยามเช่นนี้ 


 

เราบอกตัวเองทุกๆ วัน  หลังโดนด่า  หรือถูกดูถูกเหยียดหยาม  ว่า  สักวันจะต้องทำให้คนเหล่านี้นับถือเราให้ได้ อดทนไว้  เรียนรู้ แก้ไข  ปรับปรุง  “สักวันคนเหล่านี้จะต้องมองเราด้วยสายตาที่ดีกว่านี้”   เป็นคำปฏิญาณในใจ ที่บอกตัวเองทุกครั้ง  “ฉันต้องทำให้ดีกว่านี้”  ทุกคำด่าของแต่ละคน จึงเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้เราต้องทำให้ดีขึ้น ๆ  พัฒนาตัวเองเพิ่มขึ้น

 

 

ขอบคุณทุกถ้อยคำที่ด่าว่า ดูถูกเหยียดหยาม  ทุกคำดูแคลน ปรามาส จากใครๆ ที่ทำให้เราก้าวผ่านมาได้จนถึงวันนี้ ขอบคุณจริงๆ ถ้าไม่มีวันนั้น  เราเชื่อว่าเราก็คงไม่มีทางมาได้จนถึงวันนี้


 


หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 31 พฤษภาคม 2559 18:25 แก้ไข: 31 พฤษภาคม 2559 18:26 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 anni, และ 4 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

จุดเริ่มแรก ก่อนจะถึงวันงาน ใครจะรู้ จะทราบสักกี่คน ว่า ปอ โดนอะไรมาบ้าง แต่ก็เชื่อในความแข็งแกร่งของปอ ที่พวกพี่ไม่สามารถจะทำได้ รู้สึกเจ็บปวด เมื่อรู้ว่า รถยนต์ของแมงปอ โดนกรีด ยับเยิน ด้วยความไม่พอใจ และที่พวกเขาไม่ได้ดั่งใจที่เขาต้องการ ความร้ายกาจ การข่มขู่

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.209.104.7
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ