นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Our Shangri-La
Ico64
Kittisakdi Choomalee

ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 16

อ่าน: 1417
ความเห็น: 1

ก้าวย่าง ทางเดิน ลืมเลือนคืนวัน ดั้นด้นไป: ฤดูกาล ๒ - ๑๔ - ผมเอง - เราเอง - our Shangri-la - ตามรอยรวมพลคนเขียนแชร์ คณะทรัพย์ ครั้งที่ ๒

เดินบนถนนสายแสงตะวัน เติมความฝันวันวัยของเรา

ผมคิดในใจว่า ผมสามารถทำอะไรที่ให้เป็นประโยชน์ในครั้งนี้ได้บ้าง หลังจากที่ผมรับปากกับคุณพี่เมตตา กรุณาว่าจะไปร่วมงาน "รวมพลคนเขียน blog ครั้งที่ ๒" ของคณะทรัพยาการธรรมชาติในช่วงบ่ายของวันศุกร์ที่ผ่านมา

ผมในฐานะที่เป็น "คุณลิขิต" ตัวจ้อยๆ ที่ไม่รู้ว่าจะใส่เสื้อเบอร์ "M" แบบหลวมๆ หรือแบบพอดีตัว ดังความกังวลของคุณแม่ยามคนตัวไม่จ้อย

การไปร่วมชื่นชมการขับเคลื่อน "องค์กรแห่งการเรียนรู้" ของคณะทรัพย์ฯ ที่เป็นกลจักรหนึ่งที่ขับเคลื่อนกงล้อ "องค์กรแห่งการเรียนรู้" ที่ชื่อ "มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์"

ผมเองไม่ทราบกำหนดการของงานครั้งแต่แต่อย่างใด เนื่องจากคุณแมวที่ไม่ใช่ E-mali นั้นเดินทางมาไม่ถึง "กล่อง" จดหมายเข้า (แต่ไม่ใช่กล่องดวงใจ) ของผม

ด้วยความที่ผมไม่ได้กลับ "บ้าน" นานแล้ว นอกเหนือจากการเฉี่ยวๆ ไปบ้างในบางครั้งบางวัน ยิ่งช่วงหลังๆ ไม่บ่อยนักที่จะเลียบๆ ริมรั้ว "บ้าน"

ความรู้สึกที่ไม่อาจบอกด้วยคำพูดกว่าเป็นความรู้สึกเช่นไร

ผมไปถึงก่อนเวลา ๑๓.๓๐ น. นิดหน่อย เดินเลียบๆ ไปทางห้องประชุม 122 ยืนเก้ๆ กังๆ ก่อนที่จะเจอการทักทายจาก "พี่อี่" หรือคุณพี่วราภรณ์ ที่เดินเข้ามาในตัวอาคาร ตามด้วยคุณพี่ "มอลลี่" ที่เดินมาในอีกไม่กี่อึดใจ พร้อมชักชวนให้ผมเข้าไปนั่งรอในห้องพลางๆ

ไม่นานนักทีมงาน KM ของคณะทรัพย์ทยอยกันมาจับจองที่นั่ง ตามด้วยทีมงานจากกองการเจ้าหน้าที่ ท้าวแชร์ คุณแม่ยาม ตามด้วยคุณเที่ยง พร้อมๆกับเสียงแซว "เที่ยงแต่มาบ่ายโมง"

บบรยากาศเริ่มคึกคักได้สักพักผมเองก็หอบหิ้วกระดานชนวนเข้ามาร่วมสมทบ อีกไม่ช้านานก็ครบทีมงาน พร้อมเหล่าท่านๆ "คุณลิขิต"

หลังจากเสร็จสิ้นกิจกกรมในช่วงเช้าไปแล้ว กิจกรรมในช่วงบ่ายเริ่มต้นด้วยการพบปะ ๓ blogger ดาวรุ่งของคณะทรัพยากรธรรมชาติ เป็นดาวรุ่งพุ่งแรงที่ได้รับเสื้อ "นกเงือก" เป็นรางวัลเมื่อครั้งเปิดฤดูกาลล่านกเงือกครั้งที่ ๑ ที่ผ่านมา

  • หนึ่งนั้นทำสถิติเขียนวันเดียวจำนวนบันทึกมากที่สุด นับได้ ๑๐ บันทึก
  • หนึ่งนั้นเขียนบันทึกได้สั้น กระชับ ต่อยหมัดตรง และก็จบลงแบบดีๆ (ไม่ดื้อ)
  • หนึ่งนั้นเขียนเรื่องงาน วิชาการ งานวิจัย

การสนทนากับ ๓  blogger ดาวรุ่งพุ่งแรงของคณะทรัพยากรธรรมชาติจะเป็นอย่างไร ได้บรรยากาศแห่งความมันส์ ขนาดไหนนั้นคงต้องให้เจ้าของ "บ้าน" มาเขียนขยายความกันเอาเอง

ขณะที่บันทึกนี้ออกสู่สายตาของท่านๆ ทั้งหลายเป็นอันแน่แท้ว่าเวลาได้ล่วงเลยจากวันนัดพบแรงงาน เอ้ย รวมพลคนเขียน blog ของคณะทรัพยากรธรรมชาติมาหลายวันแล้ว รวมถึงมีบันทึกที่เกี่ยวของออกมาให้อ่านกันตาเปียกตาแฉะแล้ว

ผมเขียนบันทึกนี้ทิ้งไว้หลายวันเนื่องจากติดภาระกิจอื่นๆอยู่ จะมาเขียนต่อก็ชั่งใจอยู่ว่าจะเขียนอะไรต่ออีกดี

ผมเขียนชื่อบันทึกเอาไว้แบบนี้แต่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเขียนมากกว่า ๑ ตอน

ณ ขณะนี้คงไม่มีหน่วยงานไหนในมหาวิทยาลัยที่มีผู้ใช้งานแชร์มากที่สุดเท่ากับคณะทรัพย์อีกแล้ว

มากกที่สุดในความหมายของผมไม่ใช่หมายถึงจำนวนคนเปล่าๆ ปลี้ๆ นะครับ แต่หมายถึงจำนวนคนที่เป็นสมาชิกของวงแชร์ และยัง active อย่างสม่ำเสมอ นั่นคือเขียนแชร์อย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าทำท่าว่าจะมีม้าแรงจะมาแซงทางโค้งจากวิศวกรรมเคมีเข้ามาร่วมแจมบ้างแล้ว แต่คาดว่าคง "อีกนาน" กว่าจะแซงคณะทรัพย์ไปได้

เรื่องการเขียนเป็นเรื่องของจิตสาธารณะที่เกิดขึ้นเองในตัวเรา แต่การเกิดความคิดเช่นนี้อาจจะต้องผ่านกระบวนการที่ต่างๆ กัน

ผมอ่านงานเขียน "เพราะเราไม่ได้เป็นคนสมบูรณ์แบบ" ของผม..เอง หรือแม้แต่บันทึกที่ติดป้าย "บันทึกแนะนำ" อย่าง "ติดแชร์หรือเปล่า(ฉบับมิกกี้)" ของคุณพี่มิกกี้ หรือบันทึก "ติดแชร์หรือเปล่า?" ของเจ้าแม่แชร์สีชมพูแล้วเห็นถาพในลักษณะต่างๆ กัน

บางคนต้องผ่านกระบวนการ "บังคับ" ทั้งที่ถูก "ผู้อื่นบังคับ" หรือการ "บังคับตนเอง" ให้เขียน

เป็นธรรมดาที่เราๆ ท่านๆ หลายๆ คน "เสพติด" ความสุข ความสุขที่ได้แบ่งปัน ความสุขที่เกิดขึ้นจากมิตรภาพ หรือแม้แต่สุขที่ได้นั่งยิ้ม นั่งหัวเราะคนเดียวหน้าจอคอมพิวเตอร์

เราๆ ท่านๆ หลายคนเกิดการเสพติดความสุขที่ว่านี้

เมื่อช่องทางของการเขียนเป็นช่องทางที่ง่ายที่สุดช่องทางหนึ่งในการแบ่งปัน "ความรู้" แบ่งปัน "ความสุข" ให้แก่กัน ก็ไม่มีเหตุผลอื่นอันใดที่จะปฏิเสธวิธีการแบ่งปันเช่นนี้

การเขียนเป็นเรื่องของการท้าทาย ท้าทายตนเอง

การเขียนเป็นเรื่องของจิตสาธารณะ

การเขียนเป็นสิ่งขัดเกลาตนเอง

...

"การนำ" ก็เป็นประบวนการหนึ่งที่ทำให้เกิดการเขียน ผมมองว่านอกเหนือจากการที่มี "คุณอำนวย" ที่เข้มแข็ง คอยจิก คอยกัด (ไม่ปล่อย) แล้ว ภาวะการนำของ "คุณเอื้อ" หรือหัวหน้าทีมที่ลงมือกระทำให้เป็นแบบอย่าง รวมถึงคอยส่งสัญญาณการ จิก กัด เป็นระยะๆ ก็จะทำให้เกิดการตื่นตัวของ "คุณลิขิต" มากขึ้น

เมื่อเกิดการตื่นตัวแบบขอไปทีในระยะแรก แต่หากนานๆ เข้า ความรู้สึกที่อยู่ภายในจะเป็นสิ่งที่คอย จิก กัด เฆี่ยนตี ตัวเองให้เกิดความอยากแบ่งปัน ให้จิตสาธารณะเผยตัวออกมา เพราะจิตสาธารณะมีอยู่แล้วในตัวของเราเอง เพียงแต่ใครจะปลดปล่อยออกมาเท่านั้น หรือการปลดปล่อยออกมาของแต่ละคนนั้น ได้ผ่านกระบวนการที่เหมาะสมหรือไม่เท่านั้น

ด้วยปัจจัยที่เอื้อหลายๆ อย่างข้างต้น จึงไม่น่าแปลกใจที่คณะทรัพย์ประสบผลสำเร็จในการแบ่งปันผ่านวงแชร์สีชมพู

มีบ่อยครั้งที่ผมคิดคำนึงถึงเหล่าจอมยุทธ์จากสำนัก sec

 

ผมนึกถึงงานเขียนของท่านคณบดีคณะทรัพย์ที่เขียนถึงเรื่องงานเขียนวิชาการ ที่ไม่ได้เขียนเพื่อให้ชาวบ้านอ่านแล้ว ผมมองว่า วงแชร์สีชมพูแห่งนี้จะสามารถขับเคลื่อนความรู้ทางวิชาการที่เขียนเพื่อคนไทย เพื่อชาวบ้านอ่านได้หรือไม่

เราเอง

ปล. บันทึกนี้ผมจะพาท่านผู้อ่านที่รักไปเที่ยวเกาะ แต่ผมพาเข้าป่าซะงั้นครับ

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 11 พฤศจิกายน 2554 21:09 แก้ไข: 11 พฤศจิกายน 2554 21:09 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 mandala, Ico24 เมตตา, และ Ico24 ใยมะพร้าวน้องใยไหม.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

การเขียนเป็นเรื่องของการท้าทาย ท้าทายตนเอง

การเขียนเป็นเรื่องของจิตสาธารณะ

การเขียนเป็นสิ่งขัดเกลาตนเอง

 

ผู้เขียน ได้บอกถึงข้อดีในการเขียนบันทึกไว้แล้วบ้าง

 

ผมเองยังคิดว่า การเขียนบันทึกยังทำให้ความคิดอันคับแคบของเราบรรเจิด คิดหาวิธีเขียนบันทึกใหม่ๆ เรื่องราวหลากหลายๆ สไตล์ ที่แหวกแนว มาให้คนอื่นอ่าน ได้แชร์ความรู้ ความสุข แก่กัน เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

 

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.201.9.19
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ