นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 676
ความเห็น: 1

คุณภาพการศึกษา ใครทำให้เพี้ยน 3.ระบบการทำงาน

นระบบขับเคลื่อนที่ไปคนละทิศกับเป้าหมาย สุดท้ายกลับมาโทษผลของคุณภาพ ที่เกิดจากระบบเพี้ยน ผลจึงเพี้ยน

ระบบการขับเคลื่อนก็ไปคนละทิศกับเป้าหมาย

 อยากให้คนไทยเก่งภาษอังกฤษ แต่การประเมินเข้าสู่ตำแหน่งต้องบังคับให้เขียนหนังสือตำราและต้องมีการนำไปใช้จริง ผู้เขียนจึงต้องใช้เป็นเครื่องมือเป็นผลงาน แล้วจะให้ผู้เรียนเก่งภาษาอังกฤษได้ด้วยอะไร

นประเทศอเมริกา จะมีผู้เขียนตำราหลัก ๆ ไม่กี่ท่านที่ทุกคนจะใช้ตำราเล่มเดียวกันของผู้ที่มีความถนัดในการเขียนตำรานั้นใช้สอนในรายวิชาเดียวกัน ไม่จำเป็นที่ทุกคนต้องเสียเวลาเขียน เพราะนอกจากจะลดค่าการจัดพิมพ์ การปรับปรุง แล้วให้ทุกคนไปทำงานอื่นที่มีค่ามากกว่า

การวิจัยซึ่งเน้นการพัฒนางานจริง ๆ ไม่ใช่การตีพิมพ์เผยแพร่ เท่านั้น จึงทำให้เกิดการพัฒนางานจริงไม่ได้

อย่าง บิลล์เกต สตีฟ จ๊อบส์ ก็ไม่เคยมีการตีพิมพ์ผลงานทางวิชาการ การวิจัย นอกจากเจ้าของทฤษฎีการบริหารจัดการ

สมัยก่อนที่มีแต่ตำราภาษาอังกฤษ ผู้เรียนต้องอ่านตำราภาษาอังกฤษเท่านั้น จึงทำให้สามารถใช้ภาษอังกฤษในการศึกษาหาความรู้ได้

ต้องการการทำงานเป็นทีม ต้องการให้บัณฑิตศึกษาเป็นส่วนหนึ่งของการวิจัย แต่กลับกำหนดสัดส่วนของผลงานวิจัยในการใช้ขอกำหนดตำแหน่งทางวิชาการต้องมีสัดส่วนไม่น้อยกว่า 50% ผลคือ

  • ารทำงานวิจัยเป็นทีมลดลง
  • การดูแลนักศึกษาบัณฑิตศึกษาไม่มีกรรมการที่ปรึกษา จึงทำเกิดผลงานวิทยานิพนธ์แบบเดี่ยว ๆ ทั้งของนักศึกษาและอาจารย์ ทำให้ขาดมิติความเชื่อมโยงทางวิชาการ

ต้องการเผยแพร่ นำผลงานวิจัยไปใช้ในชุมชน แต่เน้นทำวิจัยเพื่อการตีพิมพ์ จึงทำให้ผลงานใช้จริงได้น้อย ไม่สอดคล้องกับชุมชน

เพราะการทำวิจัยเพื่อตีพิมพ์กับการพัฒนาชุมชนจริงนั้นต่างกันตั้งคิดทำแล้ว

ล้วยังตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษ นานาชาติ จนปัจจุบันไม่มีวารสารวิชาการที่ตีพิมพ์เป็นภาษาไทย จนเกือบจะเรียกได้ว่า ภาษาไทยไม่มีที่ใช้ในวารสารวิชาการของไทย ทุกคนหนีไปเป็นนานานชาติ ตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษหมด

แล้วยังมีการเพิ่มกฎให้เขียนบทความทางวิชาการในตัวบ่งชี้ในระบบประกันคุณภาพ ผลงานวิชาการที่ได้รับการรับรองคุณภาพและการใช้กำหนดตำแหน่งทางวิชาการ

เป็นระบบขับเคลื่อนที่ไปคนละทิศกับเป้าหมาย สุดท้ายกลับมาโทษผลของคุณภาพ ที่เกิดจากระบบเพี้ยน ผลจึงเพี้ยน

 

หมวดหมู่บันทึก: ประกันคุณภาพ ตัวชี้วัด ประเมินผล
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 01 เมษายน 2556 18:44 แก้ไข: 01 เมษายน 2556 18:44 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 pompom, Ico24 คนธรรมดา, และ 5 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งครับ

ขอยกตัวอย่าง ๑ เรื่องเท่านั้น คือ ภาษาอังกฤษ ถ้ายังไม่มีฝรั่งมาติดต่อราชการก็ยังไม่คิดจะศึกษาภาษาอังกฤษ ต้องรอให้ฝรั่งเดินให้เต็มมหาวิทยาัลัยก่อน ถึงจะใช้ภาษาอังกฤษจนติดเป็นนิสัย

เรื่องระบบอย่างที่บอกก่อนหน้านี้ ทุกคนมุ่งเป้าที่เปลือกนอกของแก่นสาร มิได้มองว่าการวิจัยนั้นทำเพื่อใคร นอกจากทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น มีใครบ้างทำอย่างจริงจังแล้วบอกว่าไม่ต้องการอะไรเลย

ลองทำวิจัยหรือวิทยานิพนธ์สักเรื่องที่ไม่ต้องอิงการผลการประเมินมหาวิทยาลัย การเลื่อนขั้นเงินเดือน การจบหลักสูตรปริญญาโท-เอก รับรองทุกคนทำด้วยใจทั้งนั้น

บางครั้งคนเราต้องรู้ใจให้ผู้อื่นก่อน

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.205.60.226
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ