นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1712
ความเห็น: 0

ให้-รับ ปรับพอดี คือพัฒนาที่ยั่งยืนและแท้จริง

มัวคิดว่าตนฉลาด คนอื่นโง่ คือความฉลาดของคนโง่ คือโง่บริสุทธิ์ที่แก้ด้วยความฉลาดไม่ได้

การพัฒนาคือการทำให้ดีขึ้น การทำไม่เกิดปัญหา

ยั่งยืน คือ ดีในวันนี้และวันหน้า

จากการพัฒนาส่วนใหญ่มักสร้างปัญหา เกิดจากคิดฝ่ายเดียว ให้ฝ่ายเดียว และบังคับให้ โดยเฉพาะการพัฒนาชุมชน ทำให้พัฒนาไปนาน ๆ เข้าชุมชนกลับอ่อนแอลง คือความไม่ยั่งยืน พบมากในการพัฒนาประเทศไทย ทีเกิดจากการพัฒนาที่ไม่พอดี

การพัฒนาให้ยั่งยืน ต้องทั้งให้และรับ ปรับให้พอดี

การพัฒนา อย่าคิดว่าประชาชนไม่มีความรู้ ไม่ฉลาด อย่าคิดว่าความรู้ที่ให้คือความรู้ที่ดีที่ใช้ได้เบ็ดเสร็จ อันนำไปสู่การเกิดปัญหา เพราะไปจำกัดความคิด จิตวิญญาณ การทำ การช่วยเหลือ ดูแลตนเอง จึงนำไปสู่ความอ่อนแอ ความไม่ยั่งยืน

การพัฒนาต้องคิดจากด้านของชุมชน ที่ไม่ใช่คิดแค่ปัญหาเท่านั้น ต้องคิดถึงปัญญาของชุมชนด้วย ว่า อยู่อย่างไร แก้ปัญหาอย่างไร มีความรู้ ความสามารถอะไร และยังมีปัญหาอะไร หรือจะทำให้ดีขึ้นอย่างไร ซึ่งคือประเด็นการพัฒนา ด้วยการนำความรู้ใหม่ ไปเติมความรู้เก่าที่ชุมชนมีอยู่แล้ว และส่วนใหญ่ดีอยู่แล้ว ที่เรียกว่า ภูมิปัญญาชุมชน ภูมิปัญญาท้องถิ่น

ที่ผ่านมามีปัญหาเพราะ นำความรู้ไปให้ด้วยการละทิ้งความรู้เดิม จนทำให้ชุมชนรู้สึกว่าตนเองไม่รู้ จึงทำให้ขาดการคิด การพัฒนาจากฐานเดิม เปลี่ยนจากการพึงตนเอง คิดเอง ทำเอง มาเป็นรอความช่วยเหลือ ซึ่งคือความล้มเหลวของการพัฒนา

เช่น ชุมชนทำอาหารอร่อยจากผลผลิตในชุมชน แต่ขาดการขยายขนาด ขาดการนำสู่ตลาด ขาดการทำให้ถูกหลักอนามัย ขาดการสร้างมูลค่า ขาดหลัการทำตลาด ซึ่งหากเติมสิ่งนี้แล้วทำให้อาหารอร่อย ถูกหลักอนามัย สอดคล้องกับความต้องการของตลาด มีมูลค่าเพิ่ม คือการพัฒนา

แต่ไม่ใช่การนำวัตถุในชุมชนไปสร้าง อาหารใหม่ที่เคยดีจากที่อื่น เพราะการทำเช่นนี้จะทำให้ความสามารถของชุมชนหายไป ทำสิ่งใหม่ที่ไม่ถนัด ไม่ใช่จิตวิญญาณ สุดท้ายคือพัฒนาไม่ได้ นำไปสู่ปัญหา

การพัฒนาด้วยการให้ด้านเดียวจึงไม่ใช่วิถีการพัฒนาที่ยั่งยืน แต่กลับป็นการทำลายชุมชน ทำลายความรู้ ทำลายความเชื่อมั่น ทำลายจิตวิญญาณ คือความล้มเหลวของการพัฒนา ล้มละลายของชุมชน และล้มละลายของประเทศ

การพัฒนาต้องรับก่อนให้ และให้ให้ถูก ด้วยการรับความรู้จากชุมชน แล้วเติมสิ่งที่ขาด เติมปัญญา หาใช่แค่ความรู้ คือ คิดต่อได้ อันเป็นการพัฒนาที่ยั่งยืน คือปรับเปลี่ยนได้ตามสภาพการณ์ ที่เกิดและต้องมีปัญญา หาใช่มีความรู้

กระบวนการแช่นนี้ สามารถนำมาใช้กับการพัฒนาคน การสร้างคน คือหลักการของ ผู้เรียนเป็นสำคัญ ด้วยการเติมศักยภาพคน ตามความถนัดหรือฐานเดิม ไม่ใช่จบมายัดความรู้อย่างที่การศึกษาไทยทำกัน แล้วมาบ่นว่า เด็กไทยไม่ฉลาด ตรองให้ดี ๆ ผู้ที่ไม่ฉลาดคือใคร คนให้ที่ไม่รู้ ไม่ตรง ไม่สอดคล้อง คืออวดว่าฉลาด จึงนำมาสู่ความไม่ฉลาด ไม่พัฒนา ความอ่อนแอของการศึกษาไทย

เพราะมัวคิดว่าตนฉลาด คนอื่นโง่ คือความฉลาดของคนโง่ คือโง่บริสุทธิ์ที่แก้ด้วยความฉลาดไม่ได้ 

 

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 26 พฤษภาคม 2555 19:37 แก้ไข: 26 พฤษภาคม 2555 19:37 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 คนธรรมดา.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ไม่มีความเห็น

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.208.202.194
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ