นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 5990
ความเห็น: 4

friend....forever

แค่อยากรู้...เธอยังไม่ลืมฉัน.......ปราย พันแสง - - เขียน
เมื่อวานได้ฟังเรื่องราวจากเพื่อนคนนึงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคนสองคนเป็นเรื่องราวของมิตรภาพระหว่างเพื่อนตัวโตกะเพื่อนตัวเล็กที่คนสองคนมีชีวิตที่แตกต่างกันได้มาพบ รู้จักกัน และคุ้นเคย จนกลายเป็นความสนิทสนม แต่ความสนิทสนม ไม่จำเป็นต้องคิดเหมือนกันเสมอไป คนนึงอาจจะเพียงแค่รู้สึกเป็นห่วงเป็นใย แต่ไม่ได้แสดงออกให้เห็น ในขณะที่อีกฝ่ายเมื่อรู้สึกถึงความห่วงใยก็จะแสดงออกให้เห็น ทำให้นึกถึงเรื่องราวระหว่าง หมีพู กับ พิกเล็ต ที่ ปราย พันแสง นำมาบอกเล่าใน ชื่อ Discussion sure แค่อยากรู้...เธอยังไม่ลืมฉัน ได้อย่างประทับใจ หลายคนคงเคยอ่านเรื่องนี้มาแล้ว แต่เมื่อกลับมาอ่านอีกครั้งก็ยังยิ้มได้กับเรื่องราวนี้ทุกครั้งไป

* รูปประกอบจาก Internet

Piglet sidled up to Pooh from behind.
"Pooh!" he whispered.

"Yes, Piglet?"

" N o t h i n g." said Piglet, talking Pooh's paw.

"I just wanted to be sure of you."

 

เรื่องมีอยู่ว่าขณะที่พิกเล็ทเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆ รอยเท้าคู่เล็กๆ ย่ำไปบนหิมะ เคียงข้างกับรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทาง

เป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง

ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควร และคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย

พิกเล็ทเลยต้อง "ขอเสียง" ด้วยการเรียก "พูห์"

เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับว่า "มีอะไรหรือพิกเล็ท"

พิกเล็ทกลับเกาะมือพูห์ไว้ก่อนตอบว่า "เปล่า ไม่มีอะไร แค่อยากมั่นใจว่าเราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง"

ภาพนี้ ถ้อยสนทนานี้ เรียบง่าย แต่ลึกซึ้ง สังเกตุไหมว่าพูห์เดินนำหน้า

ควรจะเป็นพูห์หรือปล่าวที่เป็นฝ่ายขอเสียงพิกเล็ทว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่ นั่นหมายถึงว่า เป็นความกังวลในใจพิกเล็ทเอง ที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆอย่างเขา

ในชีวิตเรา ทุกคนคงเคยพบมิตรภาพแสนดี แต่มีกี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้คงมั่นไม่หวั่นไหว

วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป หันกลับมามองข้างหลังอีกทีอาจจะเศร้าใจ หากพบว่าคนที่เราไว้ใจ ไม่มีใครเดินตามเรามาอีกแล้ว.......

ไม่อยากเดินข้างหน้า เพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ ...... ไม่อยากเดินตามหลังเช่นกัน..กลัวตามไม่ทัน กลัวเธอทำฉันหล่นหาย

อยากให้เราเดินเคียงกันไป อยากอุ่นใจมั่นใจ ว่าตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกล เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง

ในความเห็นแป้น พูห์อาจจะรู้สึกห่วงใยพิกเล็ทแต่การแสดงออกของพูห์ เป็นการเดินนำหน้าเพื่อนที่ตัวเล็กกว่า เพียงเพราะพูห์อาจต้องการเป็นเพื่อนที่คอยปกป้องเพื่อนตัวเล็กของเขาในระหว่างการเดินทาง เพียงแค่ต้องการให้พิกเล็ทมั่นใจว่าการเดินตามเค้านั้น เพื่อนจะปลอดภัย เพียงแต่พิกเล็ทอาจคิดเพียงเพราะ กลัวว่า พูห์จะลืมเค้า และเพียงแค่ต้องการ การเดินเคียงข้างกันไปตลอดทาง

ตอนนี้คุณเดินนำใครอยู่รึเปล่า ลองหันหลังกลับไปหาเค้าแล้วชวนเค้าเดินไปพร้อมๆกัน มันจะเปลี่ยนความรู้สึกได้ทันที ลองดูสิ ........

ฉันกับเค้า.. อาจไม่มีอะไรเหมือนกัน
ฉันกับเค้า.. มีความคิด และวิถีชีวิตที่ต่างกัน
ฉันกับเค้า.. อาจเดินกันคนละเส้นทาง
ฉันกับเค้า.. อาจมีความฝันที่ห่างไกลกัน
ฉัน.. อาจเหมือนกับเวลา ที่ชอบเดินไปข้างหน้า หาสิ่งใหม่ๆที่ท้าทาย โดยทิ้งหลายสิ่งไว้ข้างหลัง
เค้า.. อาจเหมือนกับนาฬิกา ที่ยังเป็นแบบเดิมๆ ใช้ชีวิตและทำหน้าที่ไปเรื่อยๆ ในมุมเก่าๆ

ฉันอาจไม่พบกับเค้าเลย ถ้าฉันยังดึงดันจะมองแต่ข้างหน้า
ฉันอาจไม่พบกับเค้าเลย ถ้าฉันไม่มองไปข้างหลัง
เค้ายังไม่เห็นฉัน เพราะเขายังอยู่แบบเดิมๆ
เค้ายังไม่เห็นฉัน เพราะเขายังก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของเขาไป
แต่ฉันยังเฝ้ามอง เฝ้ารอ ความแตกต่าง อาจสร้างกำแพงบังเค้าไว้
แต่ฉันยังเชื่อมั่น ว่าซักวัน สิ่งนั้นน่ะแหละ ที่จะเชื่อมโยงใจเราเข้าหากัน
ความแตกต่าง จะเติมเต็มส่วนที่เราขาดหาย
และสุดท้ายก็จะเหลือเพียงแค่คำว่า..**กันและกัน **

 

ปล. ขอบคุณ muffin สำหรับชื่อ บันทึก เพื่อยืนยัน concept ของ winnie the pooh and the piglet จ้า

หมวดหมู่บันทึก: มุมละไม ของใครบางคน
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 05 มิถุนายน 2551 14:06 แก้ไข: 05 มิถุนายน 2551 14:39 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อึมม

หลังจากเดิน แล้วก็เดิน
กิน
อิ่ม
เดิน

เรื่องราวดีๆ มีรอให้อ่านหลังอาหารเที่ยง

นึกถึงเพลงนี้

สองเราเท่ากัน ของ คนหนวดงาม ที่จากไปแล้ว

อาจจะไม่ใช่ทั้งหมด

เพียงแค่ การสร้างความมั่นใจ
เงียบเกินไป ก็ไม่ดี

เราสร้างกำแพงใดไว้กักขังตัวเอง กักขังใจเราไว้บ้าง

ปลดปล่อย

บันทึกมีทุกสิ่งแล้ว

เอวัง

คิก คิก คิก
เราเอง  8-)

สองเราเท่ากัน : เรวัติ  พุทธินันท์

วันเวลาของเรานั้นเนิ่นนานจนเรารู้จักกันดี
และมันก็นานพอที่เราจะรู้ด้วยว่า
เรามีความรู้สึกที่ดีต่อกันแค่ไหน
แต่มีสิ่งหนึ่งซึ่งมันเหมือนความรู้สึกแท้จริงของผม
และผมก็อยากให้คุณรับรู้

หลายๆคนคิดว่าผู้ชายควรจะเป็นช้างเท้าหน้า
ส่วนผู้หญิงก็ควรจะเป็นช้างเท้าหลัง
แต่สำหรับผมแล้ว ผมคิดว่าเราควรจะเดินไปพร้อมๆกัน
เดินไปอย่างเท่าเทียมกัน

มือจับมือ ใจคล้องใจไม่มีใครนำใครไม่มีใครตามใคร
สองเราเท่ากัน ผูกพันสายใย สองเราเข้าใจ
ก้าวเดินไป พร้อมกัน

ความจริงมันก็เป็นเพียงความรู้สึกลึกๆส่วนตัวของผมเท่านั้น
แต่ผมก็อยากให้คุณรับรู้เอาไว้ เพราะผมคิดว่า
อย่างน้อยมันจะทำให้คุณเข้าใจในตัวผมดีขึ้น ก็เท่านั้นเอง

Ico48
muffin [IP: 202.57.142.110]
06 มิถุนายน 2551 10:08
#30472
  • มิตรภาพของคนสองคน...

          ความแตกต่าง จะช่วยเติมเต็มกันและกัน... แม้เราอยากจะเดินเคียงข้างกัน แต่ในบางครั้งบางคราว อาจจะต้องมีคนหนึ่งเดินนำ เพื่อให้อีกคนเดินตาม..อย่างมั่นใจว่า ทางข้างหน้าปลอดภัยและมั่นคงพอที่จะให้สองคนเดินไปด้วยกัน..ตลอดทาง ;-)

  • การเจอและรู้จักกันของคนสองคนก็ยากแล้ว ความคุ้นเคยที่ก่อตัวขึ้น จนกลายเป็นความสนิทสนมของคนสองคนที่แตกต่างนั้นก็ว่ายากยิ่ง... แต่การรักษามิตรภาพนี้ให้นานแสนนานนั้น ยากยิ่งกว่า

Muffin @ Thailand

Ico48
Yaowalak [IP: 1.47.38.104]
30 June 2018 19:52
#108170

อ่านแล้วซึ้ง น้ำตาซึม

Ico48
กรรจง [IP: 223.207.96.2]
10 July 2018 07:50
#108176

สาระน่ารู้ มากคับ          

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 54.196.190.32
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ